บทที่ 0175 - ปรมาจารย์นักล่า “ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ แม้ว่าพวกเราอยากจะช่วยคุณมากแค่ไหน แต่ด้วยสถานการณ์ของคุณ คุณควรจะไปแจ้งตำรวจมากกว่านะ” ชายชราปฏิเสธคำขอวานอย่างนุ่มนวล “แต่แจ้งตำรวจไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร... คุณช่วยมอบหมายจอมเวทนักล่ามาปกป้องฉันสักคืนได้ไหมคะ ฉันสามารถจ่ายเงินให้คุณได้ทันทีเลย” หญิงสาวกล่าว “ตอนนี้เราไม่มีจอมเวทนักล่าอยู่ที่นี่เลย พวกเขาออกไปทำภารกิจสำคัญกันหมดแล้ว” ชายชรากล่าว ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มดูแย่ลงเรื่อยๆ เธอไม่คิดเลยว่าการดั้นด้นมาที่สำนักงานนักล่าชิงเทียนด้วยตัวเอง พวกเขาจะเลือกไม่รับงานของเธอ ทั้งที่เงินวางอยู่ตรงหน้าแต่พวกเขาก็ยังคงเพิกเฉย “พวกคุณ... ทำไมถึงใจดำแบบนี้ ถ้า... ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของฉัน ฉันจะไม่มีวันให้อภัยพวกคุณเลย ต่อให้ต้องกลายเป็นผีก็ตาม!” หญิงสาวยืนขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หลังจากพูดจบ เธอก็รีบหันหลังแล้ววิ่งออกจากสำนักงานนักล่าชิงเทียนไปด้วยความหดหู่ ม่อฟานสัมผัสได้ว่าหญิงสาวคนนี้สิ้นหวังมากและรู้สึกสงสารเธออยู่ไม่น้อย เขาอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “ทำไมพวกคุณถึงไม่ช่วยเธอล่ะ?” ไม่ว่าสามีของเธอจะกลายเป็นสัตว์อสูรจริงๆ หรือสามีของคนอื่นจะฆ่าคนตาย มันก็ไม่สำคัญ จากคำบอกเล่าของเธอ ก็บอกได้เลยว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอยังเต็มใจจะจ่ายเงินให้ตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมชายชราถึงยังไม่รับข้อเสนอของเธอกัน? “พ่อหนุ่มน้อย เจ้าจะมองแค่เปลือกนอกไม่ได้หรอกนะ” ชายชราเคาะกล้องยาสูบของเขา “อะไรกัน หรือว่ามันจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร?” ม่อฟานลูบคางพลางครุ่นคิดเรื่องนี้เหมือนกับนักสืบ “ดูลำดับคำขอนี้สิ” ชายชราหยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนให้ม่อฟาน ม่อฟานรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่เขาก็เปิดสัญญาออกดู เนื้อหาในสัญญาสั้นมาก ผู้ว่าจ้างต้องการการคุ้มครองข้ามคืน เนื่องจากผู้ว่าจ้างสงสัยว่ามีอันตรายร้ายแรงซุ่มซ่อนอยู่ใกล้ตัว และมันจะส่งผลกระทบต่อลูกของเขา รวมถึงตัวผู้ว่าจ้างเองด้วย วันที่ต้องการการคุ้มครองคือคืนนี้ และวันที่เซ็นสัญญาก็คือวันนี้เช่นกัน โดยเริ่มตั้งแต่เวลาประมาณ 7 โมงเช้า “นี่หมายความว่ายังไง? หรือว่าครอบครัวของคนคนนี้ก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผู้หญิงคนเมื่อกี้งั้นเหรอ?” ม่อฟานถามด้วยความตกใจ ชายชราหัวเราะแล้วชี้ไปที่ที่อยู่ในสัญญา ม่อฟานปรายตามองและต้องตกใจอีกครั้ง “มันเป็นที่อยู่เดียวกับผู้หญิงคนนั้นเลยนี่... เป็นไปได้ยังไง!?” ม่อฟานตะลึงเมื่อเห็นสิ่งนี้ ที่อยู่นั้นตั้งอยู่ในสวนส่วนบุคคลทางตอนใต้ของย่านมหาวิทยาลัย ที่นั่นเป็นย่านที่พักอาศัยของผู้มั่งคั่ง ตอนที่ม่อฟานไปเดินเล่นกับเพื่อนร่วมหอพัก เขาเคยเดินผ่านที่นั่นมาแล้ว มันอยู่ไม่ไกลจากสถาบันหมิงจูนัก ม่อฟานจึงพอจะจำที่อยู่นี้ได้ เดิมทีเมื่อหญิงสาวจากไปอย่างสิ้นหวัง ม่อฟานวางแผนจะตามเธอไปเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขายังไงก็ต้องผ่านย่านนั้นอยู่แล้วตอนกลับไปที่มหาวิทยาลัย แต่สิ่งที่ทำให้ม่อฟานสงสัยก็คือ สถานการณ์ข้างในนั้นเป็นอย่างไรกันแน่... “สัญญานี้เซ็นโดยฉันกับสามีของหญิงสาวคนเมื่อกี้ สถานการณ์มันก็เหมือนกับที่ผู้หญิงคนนั้นเล่ามานั่นแหละ” ชายชรากล่าวพร้อมรอยยิ้ม เมื่อม่อฟานได้ยินเช่นนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกขนลุกซู่! “งั้นคุณจะบอกว่า... สามีของเธอมาที่นี่ก่อนหน้านี้เพื่อจะบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นแอบออกไปทำร้ายคนอื่นกลางดึกงั้นเหรอ?” ม่อฟานไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น “ใช่แล้ว ช่วงนี้มีแต่ภารกิจที่น่าเบื่อ เรื่องในวันนี้ถือว่าหาได้ยากมาก เจ้าหนู ในเมื่อเจ้ามาเข้าร่วมสำนักงานนักล่าชิงเทียนของเราแล้ว งั้นภารกิจนี้เจ้าก็เป็นคนจัดการแล้วกัน” ชายชรามองม่อฟานด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ “ก็ดีที่มีงานให้ผมทำทันที แต่เรื่องนี้มันน่าสับสนชะมัด ผมแยกไม่ออกเลยว่าคนไหนกันแน่ที่เป็นของจริง” ตอนนี้ม่อฟานรู้สึกงุนงงไปหมดแล้ว “นั่นคือสาเหตุที่เราได้รับภารกิจเพียงอย่างเดียว เจ้าไม่ได้อ่านให้ดีงั้นรึ? ภารกิจระบุว่า เว้นแต่ผู้ว่าจ้างจะประสบเคราะห์ร้าย พวกเขาจะไม่สืบสวนหาตัวผู้รับผิดชอบอย่างแน่นอน พวกเขาต้องการเพียงให้เราปกป้องลูกของพวกเขาเท่านั้น การที่สามารถสืบหาได้ว่าคนไหนในคู่สามีภรรยาที่มีปัญหานั้นเป็นเรื่องดี แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการปกป้องเด็ก” ชายชรากล่าว “ผมเข้าใจแล้ว” ม่อฟานพยักหน้าแล้วมองไปรอบๆ ร้านเล็กๆ ที่ว่างเปล่า “แล้วทีมของผมล่ะ? อย่าบอกนะว่าผมต้องจัดการเรื่องนี้คนเดียว?” “แน่นอนว่าไม่ เพื่อนร่วมทีมของเจ้าอยู่ข้างๆ เจ้านี่ไง” ชายชรากล่าว ม่อฟานกวาดสายตาไปทางซ้าย แต่เขาก็ยังไม่เห็นคนที่เรียกว่าเพื่อนร่วมทีมเลยสักคน เมื่อม่อฟานหันกลับมามองชายชราด้วยสายตาสงสัย เขาก็ส่งสัญญาณให้ม่อฟานลดระดับสายตาลงเล็กน้อย ในตอนนั้นเองที่ม่อฟานสังเกตเห็นศีรษะเล็กๆ น่ารักที่ไว้ผมทรงทวินเทลและใบหน้าที่ดูเด็กราวกับทารก “เด็กคนนี้เหรอ?” ม่อฟานตกตะลึง “ใช่ ปกติภารกิจในสำนักงานนักล่าชิงเทียนของเราจะสำเร็จได้ด้วยคนเพียงคนเดียวหรือทีมสองคน คู่หูคนก่อนของหลิงหลิงเสียชีวิตระหว่างร่วมมือกับศาลเวทมนตร์ นั่นคือสาเหตุที่เราต้องรับคนเพิ่ม” ชายชรากล่าว “คุณจะให้ผมพาเด็กตัวแค่นี้ไปล่าสัตว์อสูรเนี่ยนะ ล้อเล่นกันหรือเปล่า?!” ม่อฟานตะโกน “ฉันต่างหากที่เป็นคนพานักล่ามือใหม่ไปล่าสัตว์อสูร เข้าใจไหม?” หลิงหลิงมองม่อฟานด้วยสายตาดูแคลน หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบตราสัญลักษณ์ที่คล้ายกับของตำรวจออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงตรงหน้าม่อฟาน ม่อฟานมองตรานั้นด้วยความสงสัย หลังจากตรวจสอบลวดลายบนนั้นอย่างละเอียด เขาก็แทบจะตกเก้าอี้ “นักล่า... ปรมาจารย์นักล่า!” ม่อฟานรู้สึกเหมือนตาจะบอด โลลิอย่างเธอเนี่ยนะ คนที่เขาสามารถยกขึ้นได้ด้วยสองนิ้ว กลับกลายเป็นปรมาจารย์นักล่า! ตราสัญลักษณ์นักล่าที่ออกโดยสมาคมนักล่าไม่สามารถปลอมแปลงได้ และมันผูกติดกับรหัสประจำตัวของพวกเขา ตรานักล่าของเด็กน้อยคนนี้เป็นของจริงอย่างแน่นอน คำถามคือ ม่อฟานจะเชื่อได้อย่างไรว่าเด็กตัวเล็กๆ อายุสิบกว่าขวบจะเป็นปรมาจารย์ที่เคยล่าสัตว์อสูรมาแล้วนับไม่ถ้วน? ต้องเข้าใจก่อนว่า สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัย การมีตำแหน่งนักล่าระดับกลางก็ถือเป็นเรื่องที่สามารถเอาไปโอ้อวดได้แล้ว! “คุณปู่ หนูไม่อยากได้หมอนี่ เขาดูซื่อบื้อ แถมยังมีแนวโน้มจะทำภารกิจพังด้วย” หลิงหลิงพูดกับชายชรา “รับเขาไว้เถอะ สำนักงานนักล่าชิงเทียนของเราหาคนยากมาตลอด การที่มีคนไม่กลัวตายมาที่นี่ก็นับว่าหาได้ยากยิ่ง ข้าเห็นว่าพลังของเจ้าหนูนี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน ถ้าเราขัดเกลาเขา ข้าเชื่อว่าเขาจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้ในอนาคต” ชายชราเกลี้ยกล่อมเธอด้วยเจตนาดี หลิงหลิงสาวน้อยโลลิพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา เธอหยิบหนังสือเล่มหนาพร้อมกับท่าทางยโสของเธอ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องด้านในของสำนักงาน หลังจากม่อฟานเห็นแผ่นหลังที่คล่องแคล่วของโลลิคนนั้น คลื่นนับพันที่ซัดสาดอยู่ในใจเขาก็หยุดลง และเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเช่นกัน พูดกันตามตรง ม่อฟานเคยฝันกลางวันถึงทีมล่าสัตว์อสูรที่เก่งกาจและโดดเด่นที่เขาจะได้พบ และพวกเขาจะช่วยให้เขาได้รับอะไรบางอย่างและเติบโตขึ้น แต่จู่ๆ ความฝันของเขาก็สลายไป กลายเป็นแผ่นหลังของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่บอบบางแทน