บทที่ 169 - ทรัพยากรล้นมือ! นอกจากนักศึกษาจากคณะอัญเชิญแล้ว ฝันร้ายก็ได้คืบคลานเข้าหานักศึกษาใหม่จากคณะอื่นๆ ทั้งหมด พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะสนใจว่าม่อฟานหลบหนีออกจากพันธนาการของป่าแห่งคุนมาได้อย่างไร... “คณบดีเซียว... เรา... เราจะทำอย่างไรกันดี?!” คณบดีคนอื่นๆ เอ่ยถาม “ท่านไม่เห็นหรือว่าตอนนี้ฝูงชนกำลังตกอยู่ในความโกลาหล?” แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่เข้าใจแน่ชัดว่าม่อฟานหลบหนีมาได้อย่างไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้คือสิ่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์นี้จะยิ่งรับมือได้ยากขึ้นไปอีก! “ทำไมเราไม่เกลี้ยกล่อมให้ม่อฟานยอมแพ้ล่ะ? เรื่องนี้มันเริ่มจะบานปลายเกินไปแล้ว...” โจวเจิ้งหัวกล่าว ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นไปได้ จึงยอมเชื่อฟังคณบดีเซียวแต่โดยดี ใครจะไปคิดว่านอกจากจะเป็นจอมเวทอัญเชิญที่มีความสามารถแล้ว ม่อฟานยังเป็นจอมเวทที่สามารถควบคุมเวทมนตร์อัสนีระดับกลางได้อีกด้วย... นอกจากนั้น เจ้านี่ต้องซ่อนความแข็งแกร่งที่แท้จริงเอาไว้บางส่วน ไม่อย่างนั้นสถิติการชนะต่อเนื่องของเขาคงถูกทำลายโดยมู่หนูเจียวไปแล้ว เพราะโดยพื้นฐานแล้วนางไร้เทียมทานในหมู่นักศึกษาใหม่! “กฎก็คือกฎ! จะทำลายไม่ได้!” คณบดีเซียวตอบกลับด้วยการแค่นเสียงเย็นชาพลางปฏิเสธข้อเสนอของโจวเจิ้งหัว คณบดีเซียวขมวดคิ้วมองไปยังสถานการณ์ที่วุ่นวายและเปล่งเสียงตะโกนออกมาอย่างดัง เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วสนามประลองและบังคับให้ทุกคนต้องเงียบกริบ! “พอได้แล้ว! นี่ถือเป็นจุดสิ้นสุดของการแข่งขัน! ทรัพยากรสำหรับนักศึกษาใหม่รุ่นนี้ทั้งหมดจะถูกมอบให้กับคณะอัญเชิญ!” คณบดีเซียวประกาศโดยไม่ลังเล “คณบดีเซียว!...” โดยไม่ให้โอกาสคนอื่นได้พูด คณบดีเซียวกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ในความเป็นจริง ทรัพยากรที่มอบให้พวกเจ้าในภาคเรียนนี้มันมากเกินพอสำหรับพวกเจ้าทุกคนแล้ว ตอนนี้สิ่งที่พวกเจ้าทุกคนรับไม่ได้ไม่ใช่เรื่องที่ทรัพยากรหายไป แต่พวกเจ้าแค่รับไม่ได้ที่ทรัพยากรเหล่านั้นถูกมอบให้กับคนเพียงคนเดียว! “ทำไมไม่มีใครสักคนก้าวออกมาคัดค้านข้อเสนอเรื่องการนำทรัพยากรของคณะอัญเชิญไปแบ่งให้คนอื่นหากพวกเขาพ่ายแพ้ต่อคนน้อยกว่าหนึ่งร้อยคน? เป็นเพราะคณะอัญเชิญมีนักศึกษาเพียงแค่เจ็ดคนอย่างนั้นหรือ? เป็นเพราะพวกเขาไม่สามารถประท้วงเหมือนพวกคนเถื่อนไร้อารยะอย่างพวกเจ้าได้เนื่องจากจำนวนคนที่น้อยกว่าใช่หรือไม่? “พวกเจ้าลืมสิ่งที่ข้าพูดในช่วงพิธีเปิดไปแล้วหรือ? ลืมไปแล้วหรือว่ากฎของโรงเรียนเราบ่มเพาะจอมเวทขึ้นมาอย่างไร?? เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา และนี่พิสูจน์ให้เห็นว่าเรายังคงเหมือนเดิมมานานแสนนานโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะในหมู่นักศึกษาใหม่! วันนี้ข้ายินดีอย่างยิ่งที่มีคนทำลายสถานการณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงนี้ลงได้ในที่สุด! เขาอาจจะยังไม่สามารถเปลี่ยนโลกได้ แต่นี่คือจุดเริ่มต้นที่ดี!” คำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวังของคณบดีเซียวฟาดฟันเข้าใส่ทุกคนราวกับสายฟ้าที่บ้าคลั่ง! เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เหล่านักศึกษารุ่นพี่ที่ฝึกฝนอยู่ในสถาบันไข่มุกต่างก็ก้มหน้าลงและไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก อย่าว่าแต่นักศึกษาใหม่เลย! หากพวกเขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้น คณบดีเซียวก็คงจะเพิกเฉยต่อความคิดที่จะให้ม่อฟานได้รับทรัพยากรทั้งหมดไปในตอนนี้ ทำไมพวกเขาถึงรอจนกระทั่งม่อฟานได้รับชัยชนะท่ามกลางอุปสรรคทั้งปวง และเพิ่งจะเริ่มประท้วงหลังจากที่ผลประโยชน์ทั้งหมดของพวกเขาถูกใครบางคนแย่งชิงไป? หากสถาบันไข่มุกรับเฉพาะนักศึกษาแบบคนพวกนี้ คณบดีเซียวก็ยิ่งเต็มใจที่จะบริจาคทรัพยากรเหล่านี้ให้กับคนที่มีความทะเยอทะยานและเจตจำนงที่กล้าแกร่งกว่าซึ่งล้มเหลวในการเข้าสถาบัน เพื่อใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด อย่างน้อยจอมเวทข้างนอกเหล่านั้นก็รู้ว่าทรัพยากรนั้นหามาได้ยากเพียงใด! ในเวลานั้น ชายหนุ่มที่มีความมุ่งมั่นและความภาคภูมิใจคนหนึ่งยืนขึ้นและตั้งคำถามกับคณบดีเซียวเสียงดัง “คณบดีเซียว สิ่งที่ท่านพูดนั้นถูกต้อง แต่ท่านเคยพิจารณาหรือไม่... คนอย่างพวกเราที่มาจากครอบครัวที่ยากจน? พวกเราพึ่งพาทรัพยากรที่โรงเรียนมอบให้เพื่อฝึกฝนเป็นอย่างมาก! พวกเราต้องแข่งขันกับพวกนักศึกษาที่ร่ำรวยซึ่งมีทรัพยากรจำนวนมหาศาล และพวกเขาออกแรงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้ทรัพยากรเหล่านั้นมา! ทรัพยากรทุกชิ้นมีความหมายอย่างมากสำหรับคนจนอย่างข้า!” เมื่อต้องเผชิญกับคำถามนี้ คณบดีเซียวถอดแว่นตาออกและเหลือบมองชายหนุ่มคนนี้จากระยะไกล คณบดีเซียวไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อยขณะที่เขาตอบว่า “เพราะที่นี่คือโรงเรียน เจ้าถึงมีโอกาสถามคำถามที่โง่เขลาเช่นนี้ เจ้าคิดว่าม่อฟานเกิดมาพร้อมกับคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด เจ้าคิดว่าเขามาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและสูงศักดิ์ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่เขาเข้าถึงระดับกลางได้เร็วกว่าพวกเจ้าทุกคน ใช่หรือไม่?” “ใช่!” นักศึกษาหนุ่มตอบกลับ “ก็ได้! ข้าไม่อยากยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด แต่ในเมื่อเจ้าตั้งคำถามกับข้าในนามของจอมเวทจำนวนมากที่มาจากครอบครัวธรรมดา งั้นข้าจะบอกเจ้าว่า... นักศึกษาที่ปล้นทรัพยากรของพวกเจ้าไปทั้งหมดคนนี้ มาจากเมืองป๋อ!” คณบดีเซียวตอบกลับอย่างโกรธเกรี้ยว เมืองป๋อ??? เมืองป๋อที่เป็นข่าวเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้วน่ะเหรอ?? โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในเมืองป๋อจะไม่มีวันถูกลืม ตามสถิติแล้ว มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตมากกว่าหนึ่งแสนคน!