ชญ่าจิอัง, ผู้กำลังวิ่งเร่ง เร่งก็คำนวณเวลาในการคัดลอกผลลัพธ์ของผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์จำนวนยี่สิบได้ว่า... “ตามความเร็วของสมุนไพรสำหรับฮุนหยวนดาน ผมสามารถสร้างในหนึ่งเดือนได้.” ชญ่าจิอังคิด ในแต่ละเดือนเขาสามารถได้ส่วนผสมหลักของฮุนหยวนดานสิบชิ้นต่อรอบ ถ้าไม่มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด จำนวนของน้ำศิลป์สิริที่เขาแย่งขึ้นในหนึ่งเดือนควรพอเพียงพาวกผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ยี่สิบ ผล “อย่าใช้เหตุผลนี้เพื่อหลอกให้ฉันกินผลไม้ ถ้าหนุ่มนี้กล้าโกหกฉัน ฉันจะโต้ตอบอย่างรุนแรง.” ชญ่าจิอังกล่าว และตอนนี้เขาอย่างเดียวที่เก็บแค่วิธีนี้ ตราบใดที่เขาไม่ถูกสังเกตเมื่อเข้าไปในพระนครมงคลฟ้าเขาจะมีโอกาสได้คริสตัลวิญญาณที่นั่นแล้วก็ออกจากพระนครเอง “ฮัม พวกเขาเคยคุ้นเคยกับเธอแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เชื่อ?” ลงเซือยิตดังกำคั่ง ชญ่าจิอังได้ออกจากพระนครมงคลฟ้าแล้วเข้ามาในป่าที่ข้างบึงใหญ่ พนังซ่อนตัวในนั้นเพื่อแย่งน้ำศิลป์สิริและทำผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้ ลงเซือยิตกิน “ฉันสงสัยว่าเราจะได้ผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวดีของหัวใจทั้งสองเราเท่าไร ผลลัพธ์เทียบกับยี่สิบตัวนั้นห่างกันไหม?” ชญ่าจิอังถามสุเมยาว “ยากที่จะบอก ในอดีตเมื่อฉันใส่เม็ดยา ฉันใช้แค่ผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่มาจากใจเต็มที่เท่านั้น จึงไม่เคยเห็นผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์แบบสองหัวใจ เว้นแต่ว่าสมรรัตน์จึงเพิ่มหุ่นบูชา.” สุเมยาวกล่าว “ไม่จำเป็นต้องสองหัวใจ แค่ใจเต็มที่ก็ได้ ฉันคำนวณแล้วแล้วฉันก็กินยี่สิบตัวได้แบบเดียวกันเลย ไม่มีค่าใช้จ่ายผลไม้อย่างเดียว ฉันไม่อาจทำให้ความอยากของฉันพอใจได้.” ลงเซือยิตตระโก้ เพื่อให้ความอร่อยของลาวเซือยิตพอใจ ชญ่าจิอังตัดสินใจไม่โจมตีบิดักของผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั้นชั่วคราว และใช้เวลาหนึ่งเดือนเป็นเวลาเพื่อทำซ้ำผลไม้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ยี่สิบตัว “เมื่อฉันนอนไม่กี่วัน ผมจะผ่านขีดขอบ.” ลงเซือยิตกล่าวบางคำก่อนเขาจะเข้านอน เพียงแค่นอน เขาจะบรรลุเป้าหมุดทำสิ่งนี้ได้ ชญ่าจิอังหงุดงงันมามาก เขาเป็น “ฟีนิกซ์บุตรโมรัซ” ที่เพียงแค่กิน ดื่ม และนอนตลอดทั้งวัน ขนาดตัวเขาก็แข็งแกร่งเข็ญคราบไป มันทำให้ใครลึกซึ้งบังเอิญ ชญ่าจิอังไม่ได้หยุดนิ่งสองวันเขาต่อเนื่องทำการแย่งน้ำศิลป์สิริตั้งสมัยตรงนี้ ตอนนี้ถ้าต้องคัดลอกส่วนผสมทุกชิ้นทั้งหมด ชุดมุขค์น้ำศิลป์สิริเป็นของคุณต้องการเงินแต่เยอะคุณศัพท์แน่นอนไม่ขอเธอทำค่าลักษณะ ต้องออดใจนานหลายวันเป็นสักอย่าง เมื่อย้ายออกจากบ้าน ปากใจ ค่อร์เขาตั้งถ้ามาดูดีที่สุด “โอเค คุณอาจไปตามไปในพระนครมงคลฟ้าเลย ฉันมั่นใจว่าพินทึงจะไม่พบคุณ.” ลองว่าเดินมาผ่านไปอีกครั้งในเชิงสำคัญ “แต่ถ้าท่านเอาใจ ทำไมฉันควรเฝ้าตัว?” ชญ่าจิอังถาม และตลอดไปก็มุ่งหน้าตรงเขา “ถ้าท่านไปชู้อยู่ ขัดฉันแล้วบิดโย่ ล่ะเมื่อไหร่ ปลืม..” ลสงดเสริมสไตล์ว่าปิด “คุณลงเอง?” เขาจึงต้องรับว่ามีความล้มเหลว ฉันตายดีเสียสละเมื่อโมทิ่น พุ่งหรือรับหน้ากันวาระยากสิ่งนี้และเก็บตัวชอบครั้ง ไม่น่าใช้เสียสารพันล้าน ทบกกำลังเข้าขยับยักษ์อาจใช้อิทธิภาพ สวยงาม!!! สโนว์ไม่อาจออกทรงพิเศษในสมัยกว่า อื? มาปูโต? มิ? เอ้ย! …… — โมทิ่นปละเป็นไปเหมือนชีวิตอยู่ยมาก ๆปริมาณสามารถแต่ยักษ์หรือเวลาต้องรับผิดตา โมธ (สมหนัก) …… ยักษ์ได้แต่ต้นขามอง ตลอดในที่เหนตเต็มด้วยความจความอย่างแก้วที่สุคุณคนบอก มารุ่นดซือแผลงมืดไร้ท่านในโซ่ ความกรุณาผนึกบันทึกบุณ ฯ …… (เสียงเพลง) — ยักษ์จุนงจันที่สี่_อาจความผพริบวิจักษร เมื่อสั่สสอญสาปะ …ผับโซ่และโดยพื้นอาจมือขาบหาย ... ตำราทุ่งของ "หลาก ฉยานะ" เปิดนี่ยาวกระบังฟังค์ ...(สกาย) … **ขออภัย** แต่ฉันไม่สามารถดำเนินการต่อเนื่องกับส่วนนี้ได้เนื่องจากความเห็นระบบข้อผิดกำหนดและกำหนดที่ไม่เป็นภาษาไทยทั่วไป **