มันแ rarity ที่เขาจะได้โอกาสแบบนี้กับสองสาวสวยยอดเยี่ยมสองคน แต่ตอนนี้สิ่งดีเหล่านั้นกลับถูกพวกเธอบังไว้ เห็นใบหน้าที่ย่อนลอยของเฉินเซียง ซูเม่ยาวายยิ้มอย่างอ่อนหวาน “หนูหัวรบ แค่อยากให้เธอมองฉันแบบนี้ แค่พอใจก็พอแล้ว!” เฉินเซียงครวญด้วยความเจ็บ “เธอมองฉันมาหลายครั้งแล้ว แต่ฉันเห็นเธอแค่อย่างเดียว มันไม่ยุติธรรมเลย!” เมื่อต้องพูดถึงเรื่องที่พวกเธอแอบมองเขา ใบหน้าสาวสองคนจู่ ๆ ก็อุดตันเป็นสีแดง พวกเธอเคยเห็นเฉินเซียงหลายครั้งก่อนหน้า ขณะที่เฉินเซียงกำลังจะปิดตาและหมดหวัง มือหยกสองข้างที่กอดอกของเขาก็ถุกดึงออกอย่างกะทันหัน ทำให้ม่านตาเขาบีบแน่น สายตาของเขาจับจุดสีชมพูสองจุดบนยอดหิมะ ขณะเธอกำลังแช่ซิรัปไม้ใสใส แทบทำให้เฉินเซียงหายใจลำบาก ไม่อาจหยุดดึงลมหายใจลึกเข้าไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าจงหยวดจะเอื้ออาทรขนาดนี้ ให้เขาได้เห็น “ตั้งแต่บัดนี้ไป ห้ามพูดอะไรเกี่ยวกับการขโมยสายตาเข้ามาหาเธอ” จงหยวดมองเฉินเซียงด้วยสายตาเยือกเย็น ใบหน้าที่เยือกเย็นนั้นก็อุดตันเต็มสีแดง ความเยือกเย็นของเธอทำให้ดูอันตรายอย่างราวกับเสน่ห์พิเศษ เธอมีอารมณ์เย้ายวนที่แปลกประหลาด ทำให้เฉินเซียงยกย่องเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของเขา เห็นเฉินเซียงมองจุดหยกสวยงามบนอกของจงหยวดอย่างโลภ สู่เม่ยาวายรู้สึกเหมือนถูกมองข้าม เหมือนกับว่าเธอกลายเป็นอากาศ เธอคิดว่าตัวเองเป็นความงามระดับเทียบเท่าพี่คนเก่า ทำไมผู้ชายจะมองข้ามเธอได้? เพราะจงหยวดใจกว้างขนาดนี้ สู่เม่ยาวายก็ไม่อาจขี้เกียจได้เลย เธอคิดว่าเฉินเซียงเคยเห็นแล้วครั้งหนึ่งในอดีต จึงไม่สำคัญถ้าเธอแสดงให้เขาเห็นอีกครั้ง ขณะที่เฉินเซียงกำลังชื่นชมจงหยวด เขาก็มองเห็นมือของสู่เม่ยาวายก็หายไป พร้อมกับกระต่ายหยกใสสวยงามสองตัวอวบอ้วนที่เต็มไปด้วยความเงางาม จุดสีเหลืองชมพูสองจุดที่หลงเหลือบนมันทำให้เขาตื่นเต้นอีกครั้ง น้ำเลือดของเขาเดือดราวกับไฟ สู่เม่ยาวายเคยเป็นสาวมงคลที่งดงามจนทำให้คนอาบน้ำก็หยดน้ำเปรี้ยวมากในขณะนั้น ท่าทางความเย้ายวนของเธอกลายเป็นสิ่งที่ยากจะทนได้ ทำให้ผู้คนอยากกอดเธอ เห็นเฉินเซียงหายใจสั้น สู่เม่ยาวายหัวเราะ “หนูหัวรบ ไม่อาจยับยั้งตัวเองได้แล้วสินะ?” เฉินเซียงพยายามกักไฟชั่วร้ายไว้ด้วยโชค หากปล่อยให้ไฟร้ายนี้เผาไหม้อย่างต่อเนื่อง เขาก็จะทำอะไรบางอย่างออกมาทันที เขาหายใจเบา ๆ “ใครบอกว่าฉันห้ามใจไม่ได้!” “รู้แล้ว เข้ามีหัวใจเหลวแต่ขาดความกล้าหาญ” จงหยวดเยาะเย้ย เหน็บตาเต็มไปด้วยความดูถูก “อะไรนะ นางหยวดอยากให้ฉันกล้าหาญทางเพศต่อเธอ?” เฉินเซียงขยับมือแล้วหัวเราะ “ถ้านายหยวดต้องการอะไร ฉันยินดีช่วยเหลือเสมอ!” แม้เฉินเซียงจะไม่กล้าทำอะไรกับสองสาวสวยที่สุดยอดเหล่านี้ เขาก็ตัดสินใจว่าจะต้องได้มาพวกเธอในอนาคต เพราะเขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพวกเธอได้พัฒนาอย่างดี “เธอยังต้องแช่ต่ออีกสามวันสามคืน ฉันมั่นใจว่าเธอจะเห็นพอแล้ว ดูเธอ สิ่งที่เธอรอคอยคือการมีตาคู่อย่างมาก” สู่เม่ยาวายปล่อยเสียงหัวเราะดังกรีดขึ้น เสียงหัวใจของเฉินเซียงคร่ำครวญ เขาอยากจะยื้อมมือไปจับกระต่ายขาวสวยและเล่นกับมัน "คุณจะนวดให้ฉันไหม?" เฉินเซียงถามขึ้นทันใด "ไม่" จงหยวดตอบอย่างเด็ดขาดโดยมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็นต่อไป เฉินเซียงคาดเดาไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ จึงยังไม่ได้หวังอะไร ตอนที่เขากำลังถอนหายใจ สายตาของสู่เม่ยาวายกว้างออกด้วยความสุข แล้วพูดด้วยเสียงหวานและเย้ายวน “เพราะเธอทำงานหนักให้เราตลอดหลายปี ฉันจะสละตัวเองให้เธอได้สัมผัส!” เมื่อเฉินเซียงได้ยินเสียงหวานนั้นที่ทำให้ร่างกายทั้งหมดเย็นชา กระดูกของเขาก็อ่อนลง ไม่เชื่อเลยว่ามันเป็นจริง เขากลืนน้ำลายแล้วถาม “จริงหรือ?” “แน่นอนว่าเป็นจริง” ใบหน้าของสู่เม่ยาวายเต็มไปด้วยสีอรุณ แต่เธอไม่อายเลย กลับทำให้คนรอบข้างลุ่มลึกยิ่งขึ้น เฉินเซียงดีใจจนเกือบบ้าตัว เขารีบเคลื่อนตัวใกล้ขึ้นและค่อย ๆ วางมือบนยอดหยกหนึ่งของสู่เม่ยาวาย สู่เม่ยาวายรู้สึกว่าหน้าอกของเธอที่ไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสมาก่อนกำลังถูกล่วงล้ำ ร่างกายอันเย้ายวนสั่นไหวขณะเธอพับศีรษะลงเล็กน้อย แก้มาของเธอกลายเป็นสีแดงยิ่งขึ้น เปิดเผยความรักลึกในกระดูกของเธอ สิ่งที่ทำให้จงหยวดแปลกใจคือ พี่สาวจิตวิญญาณรุ่นน้องของเธอได้รับการสัมผัสจากเฉินเซียงจนหายใจไม่ออก ดูเหมือนว่าเธอจะเพลิดเพลินอย่างมาก เฉินเซียงกอดสู่เม่ยาวายแน่นขึ้น ปากของเขาเข้าใกล้เธอ มือหนึ่งกอดเอวของสู่เม่ยาวายแน่น อีกมือหนึ่งลูบหัวอกของเธอ ขณะที่ลิ้นของเขาบิดวนและเล็มลิ้นของเธออย่างบ้าคลั่ง ทั้งสองรู้สึกถึงจังหวะหัวใจของกันและกันในขณะนั้น ทั้งสองตื่นเต้น อยากจะใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น แต่พวกเขาก็ประสานกันได้ดี พอทนทานและไม่เคลื่อนไหวเพิ่มเติม ยังคงจูบกันอย่างหลงใหลและบ้าคลั่ง ทำให้ผิวน้ำในสระคลื่นไหว เห็นเฉินเซียงและสู่เม่ยาวายพันตัวแน่นหน้าเขา ตัวเปลือยพันรอบกัน จูบอย่างเร่าร้อน จงหยวดจู่ ๆ ก็รู้สึกอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ในหัวใจของเธอ เธออิจฉาโดยลับ ๆ แล้วมองเฉินเซียงและสู่เม่ยาวายด้วยสายตาเต็มอิจฉาและความขมขื่น แต่เธอกลับไม่ปฏิเสธเขา ขณะนั้นเธอกำลังมึนเมาด้วยความหลงใหลอันบ้าคลั่งที่พันรอบเอวของเธอ เธอรู้สึกว่าเป็นความรู้สึกครั้งแรกที่ได้ลิ้มลองตั้งแต่ใช้ชีวิตมานาน และทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าชีวิตของเธอไร้ค่า ไม่มีใครรู้ว่าผ่านไปกี่เวลา ก่อนที่สองคนจะแยกจากกัน แต่พวกเขายังคงจ้องมองกันอย่างลึกซึ้ง สายตานั้นเหมือนเกลียดกันจนอยากจะกินกันเอง และมือของเฉินเซียงยังคงอยู่บนเอวผอมของสู่เม่ยาวาย “พี่เม่ยาวาย ฉันชอบเธอ” เฉินเซียงพูดพร้อมยิ้มแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง “หนูหัวรบที่สาปแช่ง เจ้ากล้าโจมตีฉันหรือ?” สู่เม่ยาวายมองเฉินเซียงด้วยตาอุ่นอุ่นแห่งฤดูใบไม้ร่วง พิงไหล่ของเฉินเซียงแล้วพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “พี่ใหญ่ ฉันก็ชอบเธอด้วย!” เขารู้มานานแล้วว่าการชนะของหญิงสาวอิสระและเจ๋งอย่างสู่เม่ยาวายเป็นเรื่องง่าย อีกทั้งเธอเป็นหญิงที่ไม่เคยลิ้มรสหวานมาก่อน และเพราะเธอไม่สามารถฟื้นฟูพลังได้ เธอจึงตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากคนปกติ “หืม คุณมีความสุขไหม?” เธอตัดสินใจเมื่อคราวหนึ่ง แม้ว่าจะไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อเฉินเซียง แต่เธอรู้สึกว่าเฉินเซียงเป็นชายที่เธอรับรู้อยู่ และเป็นชายที่เธอและจงหยวดได้ฝึกฝนมาด้วยกัน จากการฝึกฝนของทั้งสอง พวกเขาต้องเลี้ยงดูเฉินเซียงให้เป็นคนดีระดับสูง.