Chapter 1195 มนุษย์สัตว์งั้นหรือ? "คุณไม่รู้หรอกหรือว่ามนุษย์สัตว์คืออะไร?" คอรี่อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นจากด้านข้าง เกรย์มองไปที่เธอแล้วส่ายหน้า จากชื่อเรียกเขาสามารถคาดเดาอะไรได้บ้างเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่ามนุษย์สัตว์นั้นคืออะไรกันแน่ "มนุษย์สัตว์ก็คือคนที่..." คอรี่เริ่มอธิบายให้เขาฟังเกี่ยวกับมนุษย์สัตว์และที่มาของพวกมัน เกรย์อดไม่ได้ที่จะทึ่งกับเรื่องนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับมัน ดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มคนที่ผสมสายเลือดของตนเองเข้ากับสายเลือดของสัตว์ป่าเพื่อเพิ่มพละกำลังทางกายภาพ ซึ่งแตกต่างจากพวกอนารยชนที่เขาเคยเห็นตอนมาถึงทวีปออโรร่าครั้งแรก คนพวกนี้มีลักษณะกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ มันเป็นแนวคิดที่แปลกประหลาดจนทำให้เขาประหลาดใจ ตระกูลแวร์กาลไม่ได้เป็นแบบนี้ เอลลิสเคยเล่าประวัติศาสตร์ของตระกูลแวร์กาลให้เขาฟังหมดแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าพวกเขาไม่ได้มีที่มาแบบนั้น 'ถ้าคนพวกนี้สามารถรีดเร้นความสามารถของสัตว์เหล่านี้ออกมาได้สูงสุด มันก็น่าจะเป็นผลดีกับตัวผม' เขาคิดในใจ ความจริงแล้ว เขาได้รับแรงบันดาลใจในการทดลองเปลี่ยนร่างหลังจากได้พบกับเผ่าพันธุ์หนึ่งที่นี่ ในระหว่างที่ทดลอง เขาพบว่าตัวเองสามารถขยายขนาดร่างกายได้ และนั่นก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนั้น แต่จากสิ่งที่คอรี่บอกมา มนุษย์สัตว์เหล่านี้จะมีระดับขั้นที่สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ให้เหมือนกับสัตว์ที่พวกมันเชื่อมโยงด้วยได้อย่างสมบูรณ์ แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความสามารถนี้ มีเพียงคนดวงดีไม่กี่คนที่ทำได้ และคนเหล่านั้นจะได้รับการยกย่องจากเผ่าของตนเป็นอย่างมาก เกรย์จิ๊ปากเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มันคล้ายกับคนที่ตระกูลแวร์กาลที่หาได้ยากยิ่ง ซึ่งไม่เพียงแค่สามารถมีเกล็ดขึ้นตามตัว แต่ยังมีพลังพิเศษติดตัวมาด้วย ในตอนนี้เขายังแทบไม่เชื่อเลยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่สามารถครอบครองได้ทั้งสองอย่าง ในขณะที่เขามีโอกาสทำเพียงครั้งเดียวและไม่ได้มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับมังกรเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่เกรย์กำลังจดจ่ออยู่กับเรื่องมนุษย์สัตว์ ชายชราและหัวหน้าตระกูลเตกิกก็ตัดสินใจลงมือ ในเมื่อเขาอยากจะเหม่อลอย พวกเขาเป็นใครกันที่จะหยุดเขา? ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นผลดีต่อพวกเขาเอง เกรย์ได้สติกลับมาและเผชิญหน้ากับทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชายชราเป็นผู้ใช้ธาตุไฟ ส่วนหัวหน้าตระกูลเตกิกเป็นผู้ใช้ธาตุลม เมื่อเกรย์โจมตีใส่พวกเขา เขาสังเกตเห็นว่าการโจมตีของเขาถูกเปลวไฟของชายชรากลืนกินไป ในขณะที่การโจมตีของหัวหน้าตระกูลเตกิกพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วที่น่ากลัว เขาเร่งสร้างกำแพงดินขึ้นมาป้องกันได้อย่างรวดเร็ว แต่กำแพงนั้นก็ยังถูกฟันเป็นรอยแผลลึก เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าพลังโจมตีของคนพวกนี้จะสูงขนาดนี้ โดยปกติแล้ว คนที่อยู่สูงกว่าเขาสองขั้นไม่น่าจะเอาชนะเขาได้ง่ายๆ แต่ชายชรากลับใช้พลังโจมตีของเขาทำแบบนั้นได้ สิ่งที่ทำให้เขากังวลยิ่งกว่าคือ ในตอนที่เขาใช้ธาตุไฟโจมตีกลับไป มันกลับถูกชายชราสกัดกั้นไว้ได้ เขาโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้ธาตุดินสร้างค้อนขนาดใหญ่เหวี่ยงเข้าใส่ผู้ใช้ธาตุลม ในขณะที่หันไปใช้ธาตุน้ำเข้าจัดการกับชายชรา ชายชราปล่อยกระแสไฟระลอกใหม่ที่ปกคลุมน้ำจนหมดสิ้น ไม่เปิดโอกาสให้มันได้เข้าใกล้ตัวเลยแม้แต่น้อย ฝั่งผู้ใช้ธาตุลมดูจะลำบากกว่า แต่เขาก็สามารถหลบหลีกไปได้อย่างเฉียดฉิวในวินาทีสุดท้าย รอดพ้นจากระยะการโจมตีมาได้ เกรย์มองดูพวกเขาทั้งสองแล้วหัวเราะเบาๆ เขาไม่ได้รู้สึกกดดันมากนัก เขาเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ จารึกสองอันก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทั้งสองทำจากธาตุสายฟ้า จารึกนั้นยิงสายฟ้าพุ่งเข้าใส่คนทั้งคู่ ในขณะที่พวกเขากำลังป้องกันตัว เกรย์ก็ตัดสินใจใช้พละกำลังทางกายภาพเข้าจัดการ ร่างของเขาเริ่มจางลง ซึ่งเป็นสัญญาณของการทิ้งภาพติดตา ดวงตาของหัวหน้าตระกูลเตกิกเบิกกว้างเพราะเขาเป็นคนแรกที่รับรู้ถึงมัน ส่วนชายชรานั้นรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามต่อชีวิต จึงรีบสร้างลูกบอลไฟขึ้นมาป้องกันรอบตัว แต่ทว่าเขากลับเห็นมือสีฟ้าซีดที่มีกรงเล็บพุ่งทะลุผ่านมันเข้ามาหมายจะคว้าที่ลำคอของเขา เขาพยายามคว้ามือข้างนั้นไว้ แต่มันแข็งแกร่งเกินไป เขาทำได้เพียงผลักมันไปด้านข้าง โชคร้ายที่มือของเกรย์สามารถคว้าจับแขนซ้ายของเขาไว้ได้และกระชากเขาออกมาจากเขตปกป้องของลูกบอลไฟ เมื่อเขาเห็นร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับอ้าปากปล่อยกระแสไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของคนที่กำลังโจมตีเขา ในระยะประชิดเช่นนั้น แม้จะมีเกล็ดช่วยป้องกัน เกรย์ก็ไม่กล้าที่จะรับการโจมตีนั้นตรงๆ จึงทำได้เพียงเหวี่ยงชายชราไปด้านข้างแล้วถอยออกมา หัวหน้าตระกูลเตกิกฉวยโอกาสนั้นย่นระยะห่างเข้ามาและกักตัวเกรย์ไว้ในพายุหมุน เกรย์รู้สึกเหมือนใบมีดนับไม่ถ้วนกำลังกรีดลงบนผิวหนังขณะที่เขาติดอยู่ในพายุหมุน เกล็ดของเขาทำให้รู้สึกว่ามันไม่ได้อันตรายขนาดนั้น แต่ถ้าหากไม่มีมัน ผู้ใช้ธาตุคนอื่นคงถูกฉีกกระชากจนขาดเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว เขาทำลายพายุหมุนออกมาอย่างรวดเร็วและโจมตีกลับไปที่หัวหน้าตระกูลเตกิก หัวหน้าตระกูลเตกิกรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรต่อสู้ระยะประชิดกับเกรย์ จึงถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว เพื่อเปิดทางให้ผู้ใช้ธาตุไฟเข้าโจมตี เกรย์ถูกบีบให้ต้องถอยกลับไปอีกครั้ง หลังจากถอยออกมา เขาก็หยุดชะงักและจ้องมองคู่ต่อสู้ นอกจากจุดที่เขาทำให้ชายชราบาดเจ็บแล้ว เขาก็ยังไม่ได้ทำอันตรายอะไรพวกมันได้มากนัก ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าคนพวกนี้ได้เปรียบเขาอยู่ เหมือนกับว่าธาตุของเขาถูกจำกัดพลังเอาไว้ 'เหมือนกับตอนที่พลังความโกลาหลปะทุขึ้นมา พลังของพวกมันกำลังกดข่มพลังของผมอยู่' เขาคิดในใจ ปกติแล้วเขาควรจะสามารถเอาชนะพวกมันได้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง การโจมตีของเขาจึงไม่รุนแรงเหมือนที่เคยเป็น ต่อให้เขาสามารถกดดันผู้ใช้ธาตุลมได้ แต่เขาก็ไม่สามารถกดดันชายชราได้อยู่ดี "เหนื่อยแล้วงั้นหรือ? เราเพิ่งจะเริ่มต้นกันเองนะ" หัวหน้าตระกูลเตกิกเลียริมฝีปากอย่างกระหาย เกรย์มองเขาแล้วหัวเราะ "ไม่หรอก ผมก็แค่เพิ่งจะวอร์มอัพเท่านั้นเอง" "ดี" ชายชราหัวเราะก่อนจะเริ่มทำมือประสานอิน ไม่นานนัก งูขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศและพุ่งเข้าใส่เกรย์ เกรย์มองดูงูตัวนั้น เขารู้สึกเกือบจะเหมือนกับตอนที่ต้องรับมือกับเผ่าพันธุ์แรกที่เขาพบ แต่เมื่อเทียบกับตัวนั้น ตัวนี้กลับให้ความรู้สึกที่สมจริงและดูเหมือนจริงมาก เขาไม่ได้คิดอะไรมากจึงปลดปล่อยลูกบอลหลอมรวมใส่ตัวมัน งูตัวนั้นอ้าปากงับลูกบอลและกลืนมันลงไป และเมื่อเกรย์รอให้มันระเบิดออกมา มันกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตื่นตระหนก เขาดีดนิ้วมือเบาๆ เสียงระเบิดก็ดังขึ้นจากภายในท้องของงูตัวนั้น โชคดีที่เขาได้สร้างกลไกป้องกันความผิดพลาดเอาไว้ในตอนที่สร้างลูกบอลหลอมรวม แม้เขาจะไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้จริงๆ แต่เขาก็คิดว่าเตรียมตัวไว้ก็น่าจะดีกว่า ดังนั้นระหว่างฝึกซ้อม เขาจึงหาวิธีที่จะจุดระเบิดมันในกรณีที่มันไม่ระเบิดเอง ตราบใดที่มันยังไม่ถูกทำลาย เขาก็สามารถสั่งให้มันระเบิดเมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังสามารถใช้มันหลอกล่อศัตรู ทำให้พวกมันรู้สึกว่ามันไร้ประโยชน์ แล้วจึงทำให้มันระเบิดในวินาทีสุดท้าย ชายชราที่กำลังยิ้มอยู่นั้นถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นงูที่เขาสร้างขึ้นถูกทำลายด้วยการโจมตีของเกรย์ ซึ่งไม่ควรจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้เกิดขึ้น งูตัวนี้มีความสามารถพิเศษ ตราบใดที่พลังโจมตีไม่เหนือไปกว่าความสามารถของผู้สร้าง มันก็จะสามารถกลืนกินการโจมตีนั้นได้โดยไม่มีผลกระทบใดๆ แต่การโจมตีของเกรย์นั้นต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่จะเกิดการระเบิดขึ้นเท่านั้น แต่งูของเขายังถูกทำลายลงอีกด้วย ชายชราหันกลับมามองเกรย์อีกครั้ง แล้วหันไปหาหัวหน้าตระกูลเตกิกด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนัก เขาไม่คาดคิดว่าเกรย์จะรับมือยากขนาดนี้ จากข้อมูลที่ได้รับมาและจากการสัมผัสระดับพลังของเกรย์ เขาคิดว่าเขาสามารถจัดการกับเกรย์ได้อย่างง่ายดาย แต่เกรย์กลับทำให้สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นไปได้นั้นกลายเป็นเรื่องยากจนเป็นไปไม่ได้ แม้แต่คนที่อยู่ในระดับเดียวกันกับเขายังพบว่ายากที่จะรับมือกับงูตัวนี้ แต่เกรย์กลับจัดการมันได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว หากไม่ใช่เพราะมิตรภาพที่มีต่อหัวหน้าตระกูลเตกิกและสิ่งที่เขาจะได้รับจากชาวต่างถิ่นผู้นี้ เขาคงถอนตัวจากการต่อสู้ไปแล้วหลังจากเห็นฉากนี้ หัวหน้าตระกูลเตกิกส่งยิ้มให้เพื่อสร้างความมั่นใจ เขาเชื่อมั่นว่าพวกเขาจะสามารถจัดการกับเกรย์ได้อย่างแน่นอน