บทที่ 1491 ต่อต้านจักรวาล II เกรย์ยืนหยัดอยู่ที่เดิมในขณะที่สายฟ้าฟาดลงมา สายฟ้าสายแล้วสายเล่าไม่ยอมหยุดหย่อน มีแต่จะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เกรย์ไม่ขยับเท้าออกจากจุดที่เขายืนอยู่แม้แต่ก้าวเดียว เขาเตรียมตัวรับมือทุกครั้งที่สายฟ้ากำลังจะฟาดลงมาและทนรับมันไว้โดยไม่มีความคิดที่จะถอยหนีแม้แต่น้อย สายฟ้าดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ แต่เกรย์ยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม ด้วยความช่วยเหลือจากทักษะการป้องกันทั้งหมดที่เขามี เขาต้านทานการโจมตีเหล่านั้นไว้ได้ทั้งหมด โชคดีที่เขาเคยเผชิญหน้ากับสัตว์เวทประเภทเต่าไม่ใชแค่ตัวเดียวแต่ถึงสองตัว ซึ่งสัตว์ประเภทนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสามารถในการป้องกันอันน่าทึ่ง ประสบการณ์เหล่านั้นเพียงพอที่จะทำให้เขามีสิ่งที่ต้องใช้ในการต้านทานการโจมตีเหล่านี้ ทุกการโจมตีที่เข้ามา เขาความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังกระแทกเข้าไปที่ม่านหมอกที่ขวางกั้นเส้นทางสู่ระดับโซเวอเรนให้หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องการบรรลุขั้นนี้ เขาโหยหามันอย่างสุดหัวใจ ไม่มีทางที่เขาจะยอมแพ้ในตอนนี้ในเมื่อเขาเข้าใกล้เป้าหมายขนาดนี้แล้ว ท้องฟ้าคำรามกึกก้อง ราวกับโกรธเคืองที่เกรย์กำลังจะทะลวงผ่านระดับนี้ไปได้ เกรย์แหงนมองมันโดยไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่น ตราบใดที่เขามาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็จะฝ่าฟันมันไปให้ถึงที่สุด .... ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ความสนใจของลูคัสถูกดึงออกมาจากร่างจำแลงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่มันปรากฏตัวขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงออร่าอันทรงพลังจากจุดที่เกรย์กำลังพยายามทะลวงระดับ ตอนแรกเขาคิดว่ามีใครบางคนที่แข็งแกร่งแอบลอบเข้าไปโจมตีเกรย์ แต่เมื่อเขาสัมผัสออกไปก็พบว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย ตรงกันข้าม เกรย์กำลังถูกท้องฟ้าเล่นงาน "โลกกำลังต่อต้านเขา" เขาคาดเดา เส้นทางสู่ระดับเทพที่ถูกทำลายไปหมายความว่าจักรวาลจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งไม่ให้ใครก็ตามก้าวไปสู่ระดับเทพได้ ตามปกติแล้วมันมักจะเป็นฝ่ายชนะ แต่เกรย์เป็นข้อยกเว้น อัตราการเต้นของหัวใจของลูคัสเริ่มเร็วขึ้น เกรย์ไม่ได้กำลังสู้เพื่อโอกาสของตัวเองที่จะไปถึงระดับเทพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงโอกาสของทุกคนในทวีปออโรราด้วย แม้แต่เนโครแมนเซอร์บางคนก็อาจจะไม่รังเกียจที่จะปกป้องเกรย์หากพวกเขาได้รับรู้ข่าวนี้ โอกาสที่พวกเขาจะได้ไปสู่ระดับเทพนั้นสำคัญสำหรับพวกเขายิ่งกว่ารางวัลใดๆ ที่พวกโนมส์สัญญาไว้ เหตุผลหนึ่งที่เนโครแมนเซอร์ยุคแรกเริ่มลงมือทำสิ่งต่างๆ ก็เพื่อพยายามทำลายคำสาปที่เป็นคอขวดของระดับกึ่งเทพ ระดับกึ่งเทพนั้นก็คือระดับซูโดโซเวอเรน เพียงแต่ว่ามันมีช่องว่างมหาศาลระหว่างระดับกึ่งเทพกับระดับเทพ แม้แต่คนอย่างเกรย์ก็ไม่สามารถก้าวข้ามช่องว่างนั้นไปได้ เกรย์สามารถต่อสู้กับชายผู้นั้นได้แม้ว่าเขาจะเป็นซูโดโซเวอเรนและชายคนนั้นจะเป็นโซเวอเรนก็ตาม แต่ในระดับกึ่งเทพและระดับเทพนั้น มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่มีทางที่ใครจะสามารถข้ามผ่านช่องว่างนั้นไปได้ เทพก็คือเทพ ลูคัสแหงนมองท้องฟ้า แววตาของเขาฉายความกังวล เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรชาย 'นั่นน่าจะเพียงพอสำหรับเขาแล้วใช่ไหม?' เขาคิดพลางมองไปยังสมบัติที่เหลืออยู่ เกรย์ใช้สมบัติไปเกินกว่าครึ่งแล้ว แต่เขารู้สึกว่ามันน่าจะเพียงพอที่จะส่งเกรย์ไปถึงระดับโซเวอเรน ความรุนแรงของการโจมตีอยู่ในระดับโซเวอเรนแล้ว ตราบใดที่เกรย์ยังอดทนได้อีกสักพัก เขาก็น่าจะสามารถทะลวงผ่านไปได้ ร่างจำแลงบนท้องฟ้ากำลังปลดปล่อยแรงกดดันที่มหาศาลยิ่งขึ้น ราวกับว่ามันกำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่พยายามหยุดยั้งมัน มีเพียงลูคัสเท่านั้นที่รู้ว่าร่างนั้นกำลังต่อสู้กับบางอย่างจริงๆ และสิ่งนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากจักรวาล จักรวาลควรจะเป็นสิ่งที่ไร้พ่าย แต่โดยธรรมชาติแล้วเทพมีความสามารถที่จะเอาชนะมันได้ ลูคัสเฝ้ามองเกรย์อย่างกระวนกระวายใจ เตรียมพร้อมที่จะเข้าแทรกแซงหากชีวิตของเกรย์ตกอยู่ในอันตราย .... ในทางกลับกัน เกรย์ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง นับตั้งแต่ครั้งแรกเขาก็ไม่เคยถูกผลักให้ถอยหลังจากการโจมตีครั้งไหนอีกเลย เขายืนอยู่ที่เดิม รับการโจมตีทั้งหมดไว้ พลังงานในร่างกายของเขาในขณะนี้มีมากพอที่จะทำให้ระดับโซเวอเรนระเบิดได้ แต่เขาก็ยังคงสบายดี เขาขบกรามแน่นพลางมองสิ่งที่เหลืออยู่ ท้องฟ้ายังคงคำรามต่อเนื่อง แต่ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังสิ่งที่เขายังไม่ได้ใช้ 'ฉันจะดูดซับพวกมันทั้งหมด ด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นกะทันหันนี้ ฉันอาจจะทะลวงผ่านไปได้' เขาตัดสินใจได้ในที่สุดและเริ่มกระบวนการทันทีโดยไม่ลังเล แก่นพลังจากทุกสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าถูกดึงเข้าไปในพริบตา ร่างกายของเกรย์เริ่มปรากฏรอยร้าว ปริมาณแก่นพลังที่เขารับเข้าไปในคราวเดียวมันมากเกินไป และถึงแม้จะมีร่างกายพิเศษ เขาก็พบว่ามันยากมากที่จะควบคุมมันไว้ได้ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แต่เขาไม่ยอมให้แก่นพลังเล็ดลอดออกจากร่างกายไปแม้แต่นิดเดียว 'มาดูกันว่าใครจะชนะ' เขาร้องตะโกนภายในใจขณะที่ร่างกายเริ่มบวมเป่ง .... ในขณะที่รอยร้าวปรากฏขึ้นบนร่างของเกรย์ สิ่งเดียวกันก็เกิดขึ้นกับร่างจำแลงที่อยู่บนท้องฟ้า ทุกคนเห็นรอยแตกบนร่างกายของมัน และในชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาก็เห็นมันเริ่มบวมขึ้น ทุกคนต่างสงสัยว่าเหตุใดจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหันกับภาพของร่างจำแลงนั้น มีเพียงผู้ที่รู้ตัวตนของเกรย์เท่านั้นที่แสดงความกังวลออกมา พวกเขาสามารถบอกได้ว่าสิ่งนี้เชื่อมโยงกับเกรย์ในทางใดทางหนึ่ง พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเขาอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับเวเนอเรเบิลและอาจกำลังจะทะลวงผ่านไปสู่ระดับโซเวอเรน หากร่างจำแลงนี้แตกสลายไป นั่นหมายความว่าเกรย์จบสิ้นแล้ว หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่พวกเขาคาดคิด พวกเขาเฝ้ามองมันด้วยความกังวลในแววตา .... ในขณะเดียวกัน เกรย์ก็ยังคงดื้อรั้นดูดซับทุกอย่างต่อไป สายฟ้าฟาดลงมาที่ตัวเขา รอยร้าวบนร่างกายของเขาเพิ่มมากขึ้น แต่ขนาดตัวของเขากำลังกลับไปสู่สภาวะปกติ รอยร้าวยังคงอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้บวมขึ้นอีก สายฟ้าอีกสายพุ่งเข้าใส่เขา แต่ไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวในดวงตาของเขา ตรงกันข้าม มีเพียงความตื่นเต้นเท่านั้นที่ปรากฏขึ้น