บทที่ 1501 ไคล์ฉวยโอกาส ไคล์และคนอื่นๆ ยังคงตกอยู่ในอาการช็อก ทันใดนั้นเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ดังก้องขึ้นในบริเวณนั้น "เขากำลังอาการแย่ลง เร็วเข้า รีบพาเขาออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้น พวกเขาตกตะลึงกับความสามารถและระดับพลังของเกรย์และเคลาส์ แต่พวกเขายังมีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องทำ เพื่อนร่วมกลุ่มคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสและดูจากสภาพแล้ว อาการน่าเป็นห่วงมาก "ดูไม่ดีเลยแฮะ" เคลาส์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นชายหนุ่มที่มีแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลัง ซึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ 'มันติดเชื้อจากไอปีศาจ ข้าเอาออกไม่ได้' เคลาส์คิดขณะตรวจสอบอาการชายหนุ่ม เกรย์มองดูชายหนุ่มผู้นั้นแล้วครุ่นคิดอย่างหนัก ในสภาพปัจจุบันของเขา ด้วยปริมาณไอปีศาจที่สะสมในร่างกาย เขาอาจจะตายก่อนที่จะถูกพาตัวออกจากป่านี้ด้วยซ้ำ แม้แต่ระดับสูงสุดของราชันย์ในตระกูลของพวกเขาก็คงไม่สามารถช่วยเขาได้ เพราะไอปีศาจส่วนใหญ่ได้ผสานเข้ากับร่างกายไปแล้ว แต่เกรย์นั้นต่างออกไป ตราบใดที่ชายหนุ่มผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่และแกนพลังยังไม่ถูกทำลาย เขาก็สามารถดึงไอปีศาจทั้งหมดออกจากร่างกายได้ ทว่านี่เป็นความสามารถที่เขาไม่อยากให้ใครรู้มากนัก เขาหรี่ตาลงและพูดกับไคล์ว่า "สถานการณ์ของเขาแย่มาก ข้าสามารถช่วยประคองอาการของเขาก่อนที่จะพากลับไปได้" "ขอบใจมาก" ไคล์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าเกรย์มีความสามารถที่หยั่งไม่ถึง ตราบใดที่เกรย์บอกว่าเขาสามารถประคองอาการไว้ได้ พวกเขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก เกรย์คว้าตัวชายหนุ่มคนนั้นไว้แล้วปกคลุมร่างของเขาด้วยเปลวเพลิงสีฟ้า เปลวเพลิงดึงดูดสายตาของผู้ที่เฝ้ามองอยู่ ขณะที่เกรย์ขยายเปลวเพลิงให้ใหญ่ขึ้นแล้วก้าวเข้าไปข้างใน เขาต้องการให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครแอบมองดูเขาได้ เขารีบตรวจสอบอาการของชายหนุ่มและสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ไอปีศาจได้ลุกลามลึกกว่าที่เขาคิดไว้มากและเริ่มกัดกินแกนพลังของชายหนุ่มแล้ว หากเป็นแบบนี้ต่อไป การจะฟื้นตัวด้วยความช่วยเหลือของเกรย์คงเป็นไปไม่ได้ เกรย์ลงมือจัดการทันที เขาช่วยกำจัดไอปีศาจที่เข้าไปถึงแกนพลัง รวมถึงส่วนที่อยู่ใกล้กับหัวใจและสมอง ระหว่างที่เกรย์กำลังลงมือ คนที่อยู่นอกม่านเพลิงต่างมองดูด้วยความสงสัย "เขากำลังทำอะไรกับคนของพวกเรา?" ชายหนุ่มที่ไม่ยอมทิ้งไอเทมเอ่ยถาม "เขากำลังช่วยเพื่อนของเจ้าอยู่ไง" เคลาส์ตอบ ชายหนุ่มอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เมื่อนึกถึงความสามารถของเคลาส์ เขาก็หุบปากฉับ เคลาส์ไม่ได้ดูเหมือนคนที่จะมาเสียเวลากับคนที่ไม่ได้เป็นเพื่อนด้วย ไคล์เห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่มผู้นั้นแล้วแอบขำในใจ หมอนี่เป็นคนอวดดีมาตลอด แม้แต่กับเขาเองก็ยังอวดดี แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเคลาส์และเกรย์ ความอวดดีนั้นก็มลายหายไปสิ้น ทุกคนรู้ดีว่าการจะทะลวงสู่ระดับราชันย์นั้นยากเย็นเพียงใด อัจฉริยะบางคนยังไม่สามารถก้าวข้ามระดับปราชญ์ได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงระดับผู้ยิ่งใหญ่เลย มีผู้คนนับพันที่ติดอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับผู้ยิ่งใหญ่มาหลายร้อยปี แต่ชายหนุ่มทั้งสองคนนี้กลับทะลวงผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าศักยภาพของพวกเขานั้นไร้คู่แข่ง ไคล์มองดูเคลาส์และเปลวเพลิงสีฟ้าที่ปกคลุมเกรย์กับชายหนุ่มคนนั้น เขาไม่รู้สึกอิจฉาแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกฮึกเหิม ในเมื่อพวกเขาไปถึงระดับราชันย์ได้ เขาก็ต้องทำได้เช่นกัน 'นี่เป็นโอกาสดี ข้าจะทำให้พวกเขาพาข้าเข้าไปลึกกว่านี้ในป่า หากมีพวกเขา ข้าสามารถหาไอเทมล้ำค่าที่จะช่วยเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียรได้' โอกาสทองมาวางอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาไม่มีเวลามามัวแต่อิจฉาเพราะต้องฉวยโอกาสนี้ให้ได้เต็มที่ ทั้งคู่ได้ช่วยพวกเขาไว้จากเหตุการณ์นี้ แถมยังพยายามช่วยชีวิตคนที่พวกเขาไม่มั่นใจว่าจะรอดด้วยซ้ำ ในเมื่อพวกเขาสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ ก็หมายความว่าพวกเขาสามารถพาเขาเข้าไปลึกกว่านี้โดยไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด เขารู้ดีว่าที่นี่อันตราย อันตรายมากเพราะไอปีศาจเหล่านั้น แต่พวกเขายังเข้ามาไม่ลึกนัก อย่างน้อยเขาก็สามารถเข้าใกล้พื้นที่ส่วนในเพื่อหาของดีกว่านี้ได้ ในระหว่างที่เขากำลังวางแผน เปลวเพลิงก็จางหายไป เกรย์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับชายหนุ่มคนนั้น ซึ่งมีสีหน้าดีขึ้นกว่าตอนที่เกรย์รับตัวไปมาก "เขาควรจะปลอดภัยแล้ว แค่พาเขากลับไปแล้วใช้สมบัติฟื้นฟูที่ดีที่สุดที่มี เขาก็น่าจะหายดี" เกรย์กำชับขณะส่งตัวชายหนุ่มคืนให้พวกเขา กลุ่มคนเหล่านั้นขอบคุณเกรย์สำหรับความช่วยเหลือและเตรียมตัวจะจากไป สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อไคล์บอกให้พวกเขากลับไปก่อนโดยไม่ต้องมีเขา แต่พวกเขาก็ไม่ได้โต้แย้งและจากไป พวกเขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว และตอนนี้ไคล์ก็อยู่ในความดูแลของเกรย์และเคลาส์ หากใครสักคนจะตกอยู่ในอันตราย ก็คงเป็นพวกเขาที่กำลังจะออกจากป่านั่นแหละ เมื่อกลุ่มคนจากไปแล้ว ไคล์ก็มองดูเพื่อนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เจ้าต้องการอะไร?" เคลาส์ถามด้วยความสงสัย "ข้าต้องการให้พวกเจ้าช่วยพาข้าเข้าไปในป่าให้ลึกกว่านี้หน่อย" ไคล์ไม่คิดจะปิดบังความต้องการของตน "เข้าใจละ ฉวยโอกาสสินะ" เกรย์หัวเราะเบาๆ "ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว จะกลับไปโดยไม่ได้สนุกอะไรเลยมันก็น่าเสียดายไม่ใช่หรือ?" ไคล์ถาม "การเข้าไปข้างในลึกๆ ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน เอาสิ ข้าไม่ขัดข้องที่จะพาเจ้าเข้าไป" เคลาส์เอามือแตะคางพลางตอบ เกรย์เองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรกับการเข้าไปข้างใน หากไอปีศาจเข้าสู่ตัวไคล์หรือเคลาส์ เขาก็แค่ดึงมันออกมาให้ เขาไม่ต้องกังวลเรื่องคนอื่นจะล่วงรู้ความลับของเขา ทั้งสามคนเดินเข้าไปในป่า มุ่งหน้าสู่เขตอันตราย สถานที่ที่ไคล์ไม่เคยคิดเลยว่าจะกล้าเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่ตอนนี้เขามั่นใจมากที่จะก้าวเข้าไปข้างใน น่าแปลกที่สถานการณ์ต่างๆ เปลี่ยนไปได้เพราะการปรากฏตัวของคนสองคน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะคนเหล่านี้คือเพื่อนของเขานั่นเอง