บทที่ 1622 ผู้ล่าและเหยื่อ ตู้ม! ร่างของเกรย์พุ่งทะลุผ่านตึกเจ็ดหลังจนถล่มลงมา ชาวเมืองส่วนใหญ่ต่างพากันอพยพออกจากบริเวณการต่อสู้ไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แรงปะทะจากการต่อสู้เพียงอย่างเดียวก็มากพอที่จะคร่าชีวิตพวกเขาได้แล้ว ดังนั้นยิ่งอยู่ห่างออกไปเท่าไรก็ยิ่งปลอดภัยสำหรับพวกเขามากขึ้นเท่านั้น บางคนหนีไม่พ้นจึงถูกแรงปะทะจากการโจมตีสังหารไป ผู้ที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดคือคนจากตระกูลที่เป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ สมาชิกเกือบทุกคนในคฤหาสน์ที่มีระดับต่ำกว่าขั้นผู้อาวุโสระดับปลายต่างถูกสังหารจนหมดสิ้น ดวงตาของผู้นำตระกูลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย อลิซกำลังจับตาดูเขาอยู่อย่างใกล้ชิด ครั้งล่าสุดที่เขาพยายามจะขยับตัว หุ่นเชิดของเขาก็ถูกการโจมตีของอลิซบดขยี้จนแหลกละเอียดในทันที เกรย์ลุกขึ้นจากกองซากปรักหักพังแล้วมองไปยังชายชราและหุ่นเชิดของเขาที่กำลังรุกคืบเข้ามา เขาพ่นลมหายใจก่อนจะพุ่งเข้าสู่สมรภูมิอีกครั้ง เรย์โนลด์และเคลาส์กำลังรับมือได้อย่างง่ายดาย ในเมื่อหุ่นเชิดถูกเรย์โนลด์สกัดเอาไว้ เคลาส์จึงสามารถต่อสู้กับชายชราได้อย่างเต็มที่ ความสามารถในการป้องกันของเคลาส์ทำให้ชายชราถึงกับสั่นคลอนในความเชื่อของตน เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีใครที่ระดับต่ำกว่าเขาสองขั้นจะมีความสามารถเช่นนี้ การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นในเวลาไม่นาน ชายชราทั้งสองเริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ หนึ่งในเหตุผลที่พวกเขาไม่กล้าทุ่มสุดตัวตั้งแต่แรกก็เพราะเกรย์และเพื่อนๆ ยังไม่ได้ใช้หุ่นเชิดของตน แต่การต่อสู้ล่วงเลยมาหลายนาทีแล้วพวกเขาก็ยังไม่นำหุ่นเชิดออกมา ทั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ ราวกับว่าพวกเขาไม่สามารถเรียกหุ่นเชิดออกมาได้ ชายทั้งสองสื่อสารกันระหว่างต่อสู้และได้ข้อสรุปว่า กลุ่มของเกรย์ไม่ใช่เนโครแมนเซอร์ ตลอดการต่อสู้ไม่มีใครใช้ธาตุมืดเลยสักครั้ง ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่น่าสงสัย นอกจากนี้ยังมีโอกาสที่หุ่นเชิดของพวกเขาอาจถูกทำลายไปแล้ว แต่เมื่อพิจารณาจากความแข็งแกร่งและพลังทำลายล้างของธาตุมืด พวกเขาคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะมีสักคนที่ใช้มันออกมาบ้าง ในเมื่อคนทั้งสามที่สู้กับพวกเขาเรียกหุ่นเชิดไม่ได้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องระแวงเรื่องหุ่นเชิดอีกต่อไป ชายชราทั้งสองจึงทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีออกมา พลังจากการโจมตีของพวกเขาและหุ่นเชิดรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เคลาส์และเรย์โนลด์ถูกผลักให้ถอยหลังเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ ในทางกลับกัน เกรย์กลับสามารถต้านทานชายชราและหุ่นเชิดของเขาเอาไว้ได้ พลังที่เพิ่มขึ้นของพวกมันไม่ได้ทำให้เขาเสียหลักแม้แต่น้อย เขารับการโจมตีอย่างใจเย็น หลบหลีกและปัดป้องการโจมตีส่วนใหญ่ไปได้อย่างหมดจด พื้นที่กว่าครึ่งเมืองถูกทำลายลง และเกรย์ก็กำลังทำให้มันพังพินาศยิ่งกว่าเดิม นี่เป็นการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของชายชราทั้งสองว่าพวกเขาไม่ใช่เนโครแมนเซอร์ แต่เมื่อคิดถึงการที่พวกเขาอยู่ภายใต้คำสั่งขององค์ชายเจ็ดและถูกส่งมาทำภารกิจโดยองค์ชายหนึ่งและสอง นั่นหมายความว่าเหล่าองค์ชายต้องควบคุมพวกเขาไว้อยู่ อย่างไรก็ตามชายชราทั้งสองไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ สิ่งที่พวกเขาต้องการยืนยันคือพวกเขาเหล่านั้นมีหุ่นเชิดหรือไม่ และในเมื่อยืนยันได้แล้ว พวกเขาก็สามารถใช้พลังทั้งหมดได้อย่างไร้กังวล 'องค์ชายรับคนที่ไม่สนความอยู่รอดของพวกโนมเข้ามาทำงาน นี่มันแย่ยิ่งกว่าแย่อีก' นั่นคือความคิดในหัวของชายชราทั้งสอง แต่ทันใดนั้นก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น เกรย์ซึ่งกำลังต่อสู้กับชายชราคนหนึ่งและหุ่นเชิดของมันจู่ๆ ก็หายวับไป ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว เขาก็ไปโผล่อยู่ด้านหลังชายชราอีกคนที่กำลังสู้กับเคลาส์แล้ว ด้วยการโจมตีอันทรงพลัง เขาบังคับให้ชายชราคนนั้นต้องรับการโจมตีของเคลาส์เข้าไปเต็มๆ เกรย์รู้ดีว่าการลอบโจมตีนี้ไม่อาจสังหารชายชราได้ แต่เพียงแค่การโจมตีของเคลาส์เข้าเป้าก็ถือว่าเพียงพอแล้ว และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาคาด การโจมตีของเคลาส์กระแทกเข้าใส่ชายชราคนนั้นอย่างจัง ชายชราอีกคนพยายามจะเข้ามาขวาง แต่ถูกเกรย์ที่กลับมาประจันหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสกัดไว้ เขาต่อสู้กับชายชราคนนั้นต่อไป ปล่อยให้เคลาส์จัดการกับคู่ต่อสู้ของตนเอง การโจมตีของเคลาส์ที่กระแทกใส่ชายชรานั้นแฝงไปด้วยความหนาวเย็นยะเยือก ชายชราสัมผัสได้ว่าระบบในร่างกายของเขากำลังค่อยๆ แข็งตัว เขาพยายามหยุดมัน แต่เคลาส์ก็รุกไล่ด้วยการโจมตีไม่หยุดหย่อน ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งหลักสกัดกั้นความเย็นนั้น ในตอนแรกความเย็นยังไม่ชัดเจนนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ชายชราเริ่มตระหนักว่าความเย็นนั้นกำลังส่งผลกระทบต่อกระบวนการคิดของเขา ทุกอย่างเริ่มช้าลงกว่าปกติ แม้แต่การตอบสนองของหุ่นเชิดก็เริ่มเฉื่อยชา ในเมื่อผู้ควบคุมไม่สามารถคิดได้อย่างถูกต้อง หุ่นเชิดก็ย่อมไม่สามารถแสดงพลังออกมาได้เต็มที่เช่นกัน ชายชราที่สู้กับเกรย์สังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนร่วมทาง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาไม่มีทางรอดแน่ เมื่อคนหนึ่งล้มลง อีกคนก็คงถูกฆ่าตามในเวลาไม่นาน หากทั้งคู่ตาย ตระกูลของพวกเขาก็คงถึงจุดจบ ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขารู้ดีที่สุด ชายชราหันไปมองผู้นำตระกูลแล้วตะโกน "ทำทุกอย่างเพื่อหยุดพวกมันไว้สักสองสามวินาที!" เขารู้ว่าสิ่งที่เพื่อนของเขาต้องการคือเวลา แต่เกรย์ไม่มีทางเปิดโอกาสนั้นให้อย่างแน่นอน เขาจึงต้องการใช้ผู้นำตระกูลให้ช่วยสนับสนุน ชีวิตของพวกเขาสิ่งสำคัญกว่าชีวิตของผู้นำตระกูลมากนัก ผู้นำตระกูลคิดจะก้าวเท้าออกไป แต่แล้วเขาก็เห็นสายตาของอลิซที่จ้องมองมา ราวกับนักล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อผู้ไร้ทางสู้และไร้หนทางป้องกันตัว ในดวงตาของเธอไม่มีความลังเลอยู่เลย หากเขาก้าวออกไป เขาตายแน่ เขาจึงได้แต่กลืนน้ำลายลงคอแล้วมองไปยังกลุ่มผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน "โจมตี!"