Chapter 1626 จุดมุ่งหมาย III เกรย์ก้มศีรษะลงเล็กน้อยต่อหน้าองค์ชายรอง เขารู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเหตุใดองค์ชายรองถึงต้องตามหาตัวเขา “ฝ่าบาท” “ข้าต้องการให้เจ้าไปทำภารกิจลับให้ข้า” องค์ชายรองไม่รอช้า รีบแจ้งเหตุผลที่เขาตามหาเกรย์ “มีสมบัติชิ้นหนึ่งที่ข้าเพาะเลี้ยงมาหลายปี และตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาที่มันจะสุกงอมเต็มที่แล้ว อย่างไรก็ตาม มีคนจำนวนหนึ่งที่จ้องจะฉกฉวยมัน พวกเขาทุกคนรู้ดีว่ามันเป็นของข้า แต่ความคิดที่จะปล่อยโอกาสนี้ไปดูจะเป็นเรื่องยาก ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าคุ้มครองมันไว้” “อย่างมากที่สุดภายในหนึ่งเดือน มันก็จะพร้อมแล้ว” เกรย์ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา แต่ภายในใจเขารู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะอยู่ที่นี่ต่ออีกหนึ่งเดือน เหตุผลหนึ่งที่เขามาที่นี่คือเพื่อเร่งแผนการสังหารองค์ชายใหญ่ แม้ว่าเขาจะสังหารอีกฝ่ายก่อนจากไปไม่ได้ เขาก็อยากจะบั่นทอนกำลังจนถึงจุดที่องค์ชายรองสามารถจัดการสังหารได้โดยไม่ยากเย็นนัก ‘การจะอยู่ต่อนานเป็นเดือนนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ข้ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าพวกโนมจะบุกกลับมาจากสุสานเทพเจ้าเมื่อไหร่ ป่านนี้พวกเขาคงรู้แล้วว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงกลลวง’ เกรย์โค้งคำนับองค์ชายรองแล้วเสนอแนะ “แทนที่จะนั่งรอเฉยๆ ทำไมเราไม่ใช้ประโยชน์จากคนเหล่านั้นเพื่อเร่งให้สมบัติสุกงอมเร็วขึ้นล่ะพ่ะย่ะค่ะ?” องค์ชายรองเลิกคิ้ว “โอ้” เป็นเชิงบอกให้เกรย์พูดต่อ เกรย์กล่าวต่อ “ฝ่าบาททรงทราบดีว่ามันเป็นสมบัติทางธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงต้องการสมบัติจำนวนมากเพื่อเร่งการเติบโต คุณค่าของสมบัติที่ใช้ย่อมเป็นตัวตัดสินว่าการสละสมบัติเหล่านั้นคุ้มค่าหรือไม่ ตราบใดที่สมบัติชิ้นนั้นมีค่ามหาศาล การใช้สมบัติระดับรองลงมาจำนวนมากเพื่อแลกกับมันย่อมไม่ใช่เรื่องเลวร้ายพ่ะย่ะค่ะ” “ในเมื่อฝ่าบาททรงเป็นผู้หล่อเลี้ยงมันมาตลอด ทำไมเราไม่ให้คนอื่นๆ มาร่วมลงทุนด้วยล่ะพ่ะย่ะค่ะ? พวกเขาจะคิดว่าตนเองสามารถครอบครองมันได้หากช่วยให้มันสุกงอมเร็วกว่ากำหนด แต่แท้จริงแล้วพวกเขากำลังช่วยฝ่าบาท เพราะอย่างไรเสียสุดท้ายแล้วข้าก็จะนำมันมาให้ฝ่าบาทอยู่ดี” องค์ชายรองครุ่นคิดถึงคำพูดของเกรย์และไม่เห็นว่าจะมีจุดไหนที่ผิดพลาด ในเมื่อคนพวกนี้จ้องมองสมบัติชิ้นนี้มาตลอดช่วงเวลาที่เขาคอยป้อนสมบัติให้พวกมัน พวกเขาย่อมทราบถึงคุณสมบัติของมันและสามารถช่วยเร่งการสุกงอมได้ สำหรับสมบัติชิ้นนี้ การเร่งเวลาไม่ส่งผลกระทบใดๆ และผลลัพธ์จะยังคงสมบูรณ์แบบเช่นเดิม องค์ชายรองจ้องมองเกรย์อย่างพินิจ เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่คอยป้อนสมบัติให้มันมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยนึกถึงการใช้ความโลภของผู้อื่นมาเป็นเครื่องมือเร่งความสำเร็จ สมบัติชิ้นนั้นจะช่วยให้เขาบรรลุถึงขั้นปลายของขอบเขตราชันได้ในเวลาอันสั้น เขาจะไม่เพียงแค่ไล่ตามองค์ชายใหญ่ได้ทัน แต่ยังสามารถก้าวข้ามอีกฝ่ายไปได้ด้วย มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องสมบัตินี้ แต่เขารู้ว่าตระกูลใหญ่ระดับสูงบางตระกูลรับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน เหตุผลที่เขาไม่ปล่อยให้จักรพรรดิทราบเรื่องนั้นเป็นเพราะในแง่ของพรสวรรค์การบ่มเพาะ องค์ชายเจ็ดนั้นเหนือกว่าพวกเขาทุกคน และจักรพรรดิมักจะมีใจลำเอียงอยากจะมอบสมบัติเพิ่มพลังการบ่มเพาะทุกอย่างให้กับองค์ชายเจ็ดอยู่เสมอ องค์ชายเจ็ดสามารถเติบโตได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ก็เป็นเพราะการสนับสนุนจากจักรพรรดิ แม้ว่าจักรพรรดิจะพยายามปิดบังเรื่องนี้ไว้อย่างแนบเนียน แต่องค์ชายรองก็ตระหนักดี “ตกลง แต่ถ้าข่าวนี้ออกมาจากปากข้า พวกเขาอาจจะระแวงว่าเป็นกับดัก” องค์ชายรองกล่าวกับเกรย์ “นั่นคือเหตุผลที่ข้าจะเป็นคนออกไปจัดการเองพ่ะย่ะค่ะ” เกรย์ก้าวออกมา “ในเมื่อพวกเขาจ้องจะเอาสมบัตินี้ พวกเขาย่อมต้องมีคนคอยจับตาดูอยู่แล้ว สิ่งที่ข้าต้องทำก็แค่เข้าไปที่นั่นแล้วยื่นข้อเสนอด้วยสมบัติบางส่วน ทันทีที่พวกเขาเห็นข้า พวกเขาก็จะเข้าใจในสิ่งที่ข้าพยายามทำและจะทำตามอย่างแน่นอน” องค์ชายรองรู้สึกประทับใจในกระบวนความคิดของเกรย์อีกครั้ง ภายในเวลาไม่กี่วินาที เขาสามารถคิดวิธีที่ไม่เพียงแต่จะทำให้สมบัติโตเร็วขึ้น แต่ยังทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเป็นแผนการขององค์ชายรองอีกด้วย “เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าจะเอามันมาได้?” องค์ชายรองถามคำถามสำคัญ “ร้อยเปอร์เซ็นต์พ่ะย่ะค่ะ ต่อให้ราชันขั้นปลายปรากฏตัวขึ้น ตราบใดที่ยังไม่เกินขั้นเจ็ด ข้ามั่นใจว่าหนีรอดได้อย่างแน่นอน อีกอย่าง ข้าไม่ได้กำลังเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายหรอก เคล็ดลับของการชิงสมบัติแบบนี้คือการปล่อยให้คนอื่นทำงานแทนเราต่างหากพ่ะย่ะค่ะ” เกรย์ตอบอย่างมั่นใจ เขาไม่ได้เร็วเท่าราชันขั้นปลาย แต่เขามีผู้ใช้อาคมมิติที่ยอดเยี่ยมสองคนอยู่กับตัว ด้วยผู้นำกระต่ายและวอยด์ เขามั่นใจเต็มร้อยว่าพวกเขาสามารถแอบเข้าไปในแหวนเก็บของของใครก็ตามที่อยู่ที่นั่นได้ สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่รอในขณะที่คนอื่นสู้กัน ก่อนจะปล่อยให้ทั้งสองแอบเข้าไปฉกฉวยสมบัติทั้งหมด รวมถึงสมบัติของคนที่ชิงสมบัติชิ้นนั้นไปได้ด้วย อันที่จริง แผนของเขาคือการกวาดเรียบไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว “ถ้าเจ้าพลาด บทลงโทษคือความตาย” สีหน้าขององค์ชายรองยังคงนิ่งเฉย แต่เกรย์รู้สึกได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นที่พุ่งตรงมายังเขา เกรย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายิ้มและกล่าวอย่างมั่นใจ “ฝ่าบาทเคยร่วมงานกับข้ามาสองสามครั้งแล้ว ข้าเคยทำให้ฝ่าบาทผิดหวังหรือพ่ะย่ะค่ะ?” องค์ชายรองหัวเราะเบาๆ ก่อนจะมอบตำแหน่งที่ตั้งของสมบัติและสิ่งของบางอย่างที่สามารถนำไปใช้เร่งการเจริญเติบโตของสมบัติให้แก่เกรย์ เกรย์มองดูของที่ได้รับแล้วอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หากคลอสและคนอื่นๆ เห็นสมบัติเหล่านี้ พวกเขาคงน้ำลายหกกันเป็นแถว การที่องค์ชายรองยอมใช้ของล้ำค่าเหล่านี้เพื่อเร่งการสุกงอมของสมบัติชิ้นอื่น ยิ่งแสดงให้เห็นว่าสมบัติชิ้นนั้นทรงพลังเพียงใด ‘ข้าจะต้องชิงมันมาเป็นของตัวเองให้ได้’ ไม่มีทางที่เกรย์จะยอมปล่อยให้องค์ชายรองได้สิ่งที่ล้ำค่าเช่นนี้ไปครอง องค์ชายรองนั้นรับมือยากอยู่แล้ว หากขอบเขตการบ่มเพาะของเขาพุ่งทะยานขึ้นในระยะเวลาอันสั้นและเร็วกว่าเกรย์ เขาอาจจะหลุดพ้นจากการควบคุมของเกรย์ได้ แม้ว่าวิชาที่เขาใช้นั้นจะดูเหมือนไร้เทียมทาน แต่ทั้งหมดต้องอยู่บนพื้นฐานที่ว่าช่องว่างระหว่างขอบเขตการบ่มเพาะไม่ห่างกันจนเกินไป มิเช่นนั้น อีกฝ่ายสามารถหลุดพ้นจากการควบคุมของเขาได้ ไม่เพียงแค่นั้น พวกเขายังจะรู้ตัวด้วยว่าตนเองเคยอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เกรย์รู้สึกอยากรู้จริงๆ ว่าสมบัตินั้นคืออะไร จากแผนที่ที่ได้มาจากองค์ชายรอง เขายังพบจุดที่เหมาะสมสำหรับการฝึกฝนร่างกายอีกด้วย ตามคำบอกเล่าขององค์ชายรอง มีสถานที่หนึ่งที่เต็มไปด้วยไอพิษ ไอพิษในโลกโนมนั้นรุนแรงกว่าในทวีปออโรร่า เกรย์ไม่เพียงแค่อยากจะใช้มันเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายเท่านั้น แต่เขายังหวังที่จะเพิ่มความเข้มข้นของไอพิษในร่างกายของเขาอีกด้วย ก่อนจะออกเดินทาง เขาไปหาเพื่อนๆ เพื่อบอกถึงแผนการฝึกฝนของเขา “เจ้านี่มันบ้าไปแล้ว” คลอสตอบทันทีที่ได้ยิน เขาพอจะรู้ว่าเกรย์เคยเข้าไปในแหล่งไอพิษมาหลายแห่ง แต่เขาตระหนักดีว่าไอพิษในโลกโนมนั้นรุนแรงกว่ามาก “ข้าต้องการมันเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น อีกอย่าง ด้วยความช่วยเหลือจากสิ่งที่องค์ชายรองต้องการจะไปชิงมา หากเราแบ่งกัน ถึงแม้ว่าการบ่มเพาะของเราอาจจะไม่เพิ่มขึ้นรวดเร็วเท่ากับการที่คนคนเดียวได้ไปทั้งหมด แต่มันก็จะยังคงเร็วกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้” เกรย์อธิบาย “แล้วองค์ชายใหญ่ล่ะ?” คลอสถาม “เราคงต้องทิ้งความคิดที่จะสังหารเขาไป ข้าจะปล่อยเขาไว้ให้เป็นหน้าที่ขององค์ชายรอง” เกรย์ตอบ “องค์ชายรองจะต้องรู้แน่ว่าเจ้าเป็นคนเอาไป” เรย์โนลด์เตือน “พวกเจ้าดูเหมือนจะลืมไปว่าข้าควบคุมเขาอยู่ และในขณะที่ข้าควบคุมเขา เขาจะไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น” เกรย์วางแผนไว้หมดแล้ว เขาจะส่งมอบสมบัติให้องค์ชายรองจริง แต่เขาจะไม่ให้เวลาอีกฝ่ายได้ใช้มัน เขาจะจากไปพร้อมกับพวกเพื่อนๆ จากนั้นจึงค่อยควบคุมองค์ชายรองให้ส่งมอบมันกลับมาให้พวกเขาหลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว มีการติดตั้งอาคมเคลื่อนย้ายไว้ในห้องขององค์ชายรอง ดังนั้นการพาเขาออกไปจากวังโดยไม่มีใครรู้เห็นจึงเป็นเรื่องง่าย เกรย์อยากจะลองเล่นกับค่ายกลในวังดูบ้าง แต่ขอบเขตระดับของผู้สร้างนั้นสูงเกินกว่าเขาจะจัดการได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการทำให้อาคมของเขากลายเป็นจุดบอดที่ค่ายกลไม่สามารถตรวจจับได้เวลาใช้งาน และเขารู้ดีว่านั่นอยู่บนพื้นฐานที่ว่าผู้สร้างค่ายกลไม่ได้อยู่ในโลกโนมแห่งนี้ กลุ่มของเกรย์วางแผนทุกอย่างไว้และออกเดินทางไปพร้อมกัน เกรย์ไม่สามารถเสี่ยงทิ้งทุกคนไว้ที่นี่ได้ ดังนั้นเขาจึงให้องค์ชายเจ็ดส่งพวกเขาออกไปก่อนที่เขาจะตามออกไป ซึ่งจะช่วยลดความสงสัยขององค์ชายรองลงได้