บทที่ 706 - แกเป็นเนโครแมนเซอร์ตัวจริงหรือเปล่า? ภาพอาคารขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในสายตา เมื่อกลุ่มของพวกเขาเห็นสถานที่แห่งนี้ก็พากันโล่งใจ เพราะนั่นหมายความว่าพวกเขาไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเนโครแมนเซอร์อีกต่อไปแล้ว “เรารอดแล้ว” เรย์โนลด์หัวเราะออกมาด้วยความดีใจ “แค่ชั่วคราวน่ะนะ” ไคล์มองเกรย์อย่างสงสัย เหตุผลเดียวที่ทำให้เกรย์รู้เรื่องเนโครแมนเซอร์และระแวดระวังพวกมัน ก็คงเป็นเพราะเขาเคยเผชิญหน้ากับพวกมันมาก่อน วิธีเดียวที่เนโครแมนเซอร์จะตามรอยเขาได้คือต้องมีการตีตราไว้ ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นความรู้ทั่วไปสำหรับตระกูลและฝ่ายอิทธิพลขนาดใหญ่ส่วนใหญ่ในทวีปออโรรา สายตาของเกรย์สบเข้ากับไคล์ก่อนจะพยักหน้าให้เชิงเข้าใจ เขาเองก็รู้ว่าไคล์เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุผลเดียวที่เขาไม่อยากบอกเพื่อนๆ เรื่องนี้ก็เพราะไม่เคยมีข่าวดีใดๆ ออกมาจากคนที่ถูกเนโครแมนเซอร์ตีตรามาก่อนในอดีต หากพวกเขาไปสืบค้นข้อมูล ก็จะรู้ว่าสิ่งที่เขาจะต้องเผชิญนั้นเป็นอย่างไร ไคล์มองเกรย์ด้วยสายตาซับซ้อน เขารู้ดีว่ามักจะเกิดอะไรขึ้นกับอัจฉริยะที่ถูกเนโครแมนเซอร์ตีตรา เมื่อข่าวเรื่องที่เกรย์ถูกตีตราแพร่กระจายออกไปทั่วองค์กรเนโครแมนเซอร์ ชีวิตของเขาก็จะตกอยู่ในอันตราย แต่เขารู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะแตกต่างออกไปสำหรับเกรย์ เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ไม่อาจจัดประเภทเกรย์ให้อยู่ในกลุ่มเดียวกับอัจฉริยะคนอื่นๆ ได้ มีโอกาสที่เกรย์อาจจะเอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์นี้ไปได้ หากเขาทำสำเร็จ เขาก็จะเป็นคนแรกที่สามารถรอดพ้นจากเรื่องนี้ แม้แต่อัจฉริยะที่ได้รับการคุ้มครองโดยฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปกลางก็ยังถูกสังหารหลังจากถูกตีตราได้เพียงไม่กี่ปี เนโครแมนเซอร์เป็นกลุ่มคนที่มีพลังอำนาจในทวีปออโรรา ถึงแม้พวกมันจะซ่อนตัวอยู่ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันอ่อนแอ กลุ่มของพวกเขาเดินทางเข้าสู่เมืองและตรงดิ่งไปยังค่ายกลเคลื่อนย้าย สิ่งแรกที่ต้องทำคือตรวจสอบว่ามีการแข่งขันใดๆ ที่พวกเขาสามารถเข้าร่วมได้หรือไม่ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเขาเข้าร่วมกับฝ่ายต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย ไม่ทางนี้ ก็ต้องรอดูว่ามีที่ไหนรับสมัครสมาชิกหรือไม่ ระหว่างทางไปค่ายกลเคลื่อนย้าย พวกเขาพยายามสอบถามว่ามีการแข่งขันใดจัดขึ้นในเขตนี้บ้าง แต่ก็ไม่ได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลย หลังจากเลี้ยวไปมาสองสามครั้ง พวกเขาก็มาถึงค่ายกลเคลื่อนย้าย และใช้มันเดินทางไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด เวลาผ่านไปสามวัน พวกเขาเดินทางข้ามเขตมาตลอดจนมาถึงปลายสุดของเขตนี้แล้ว และกำลังเตรียมตัวที่จะไปยังเขตถัดไป พวกเขาได้ยินมาว่ามีการแข่งขันจัดขึ้นในเขตหน้า จึงต้องการไปรวมตัวกันก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น พวกเขาต้องใช้เวลาอีกสองสามวันกว่าจะไปถึงที่นั่น และการแข่งขันจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ ระหว่างทาง พวกเขาต้องเผชิญกับอุปสรรค มันไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเนโครแมนเซอร์คนหนึ่ง ซึ่งอยู่ในระดับต้นของขั้นเซจ “หึหึ ไม่นึกเลยว่าพวกแกจะหนีมาไกลได้ขนาดนี้ ทำให้ข้าต้องไล่ตามมานานเหลือเกินนะ” เนโครแมนเซอร์หัวเราะพลางจ้องมองเกรย์และกลุ่มของเขา “แกตามพวกเรามาทำไม?” อลิซถามขึ้น “หึหึ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก พวกเจ้าจะเป็นตัวอย่างทดลองชิ้นใหม่ที่ดีให้ข้า” เนโครแมนเซอร์หัวเราะอย่างชั่วร้าย ต่างจากเนโครแมนเซอร์ส่วนใหญ่ที่กลุ่มของพวกเขาเคยพบมา ชายคนนี้กลับมีรูปร่างอ้วนท้วน “แกแน่ใจนะว่าเป็นเนโครแมนเซอร์จริงๆ น่ะ?” เคลาส์ถามเมื่อเห็นรูปร่างของมัน ถึงแม้เขาจะไม่ได้เห็นเนโครแมนเซอร์คนอื่นมามากนัก แต่เขาก็ได้ยินจากเกรย์และไคล์มาว่าพวกส่วนใหญ่มักจะผอมแห้ง “แกพูดอะไรนะ?” ชายคนนั้นถามด้วยความโกรธ “ไม่ได้จะหยาบคายนะ แต่ฉันได้ยินมาว่าพวกเนโครแมนเซอร์มักจะ... รู้ใช่ไหมว่า... พวกที่ขาดแคลนชีวิตน่ะ” เคลาส์อธิบายพลางยักไหล่ “พวกแก... ข้าจะฆ่าพวกแก!” เนโครแมนเซอร์คำรามด้วยความโมโห “หึหึ แกทำไม่ได้หรอก” เคลาส์หัวเราะ เหตุผลที่เขายังกล้าหาญได้ขนาดนี้ก็ไม่มีอะไรนอกจากยันต์ที่คริสให้มา นี่คือสาเหตุที่เขาไม่กลัวที่จะโต้ตอบกับเนโครแมนเซอร์ หากสถานการณ์เลวร้ายขึ้น เขาก็แค่ใช้มัน “ทำไมแกถึงมั่นใจนักล่ะ? คิดว่าตัวเองจะรอดงั้นรึ?” เนโครแมนเซอร์ถาม “ใช่ ฉันคิดว่ารอดแน่” เคลาส์ตอบก่อนจะหยิบยันต์ใบหนึ่งออกมา เมื่อเนโครแมนเซอร์สัมผัสได้ถึงพลังที่อยู่ในยันต์ มันก็ชะงักและเริ่มพิจารณาทางเลือกของตัวเอง หากมันตัดสินใจสู้กับพวกเขา มันก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถสังหารพวกเขาได้ในทันที ซึ่งนั่นหมายความว่าพวกเขาจะมีโอกาสใช้ยันต์เหล่านี้ ซึ่งจะทำให้ชีวิตของมันตกอยู่ในอันตราย “สิ่งที่ข้าต้องการมีแค่เขาคนเดียว พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงหรอก” เนโครแมนเซอร์ตัดสินใจเจรจาต่อรอง “เขาเป็นเพื่อนพวกเรา ไม่มีทางที่เราจะปล่อยเขาให้แกหรอก” เคลาส์ยืนบังหน้าเกรย์ “ยันต์ใบเดียวฆ่าข้าไม่ได้หรอก แล้วหลังจากแกใช้มันไปแล้วแกจะทำยังไงต่อล่ะ?” เนโครแมนเซอร์ถาม “ก็ใช้ใบอื่นเพิ่มสิ” เคลาส์หยิบยันต์ออกมาอีกใบ เขาแจกจ่ายยันต์ให้กับเกรย์, เรย์โนลด์, อลิซ และแม้กระทั่งไคล์ เนโครแมนเซอร์แทบจะสะดุดล้มเมื่อเห็นดังนั้น ของพวกนี้สร้างได้ยากมาก เหตุใดเคลาส์ถึงมีมันมากขนาดนี้? ‘พวกมันต้องมาจากตระกูลใหญ่ตระกูลใดตระกูลหนึ่งแน่ นี่แหละเหตุผลที่ข้าเกลียดพวกอัจฉริยะนัก’ เนโครแมนเซอร์คิดในใจขณะมองกลุ่มของพวกเขาด้วยความอาฆาต “พวกแกแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้จริงๆ?” เนโครแมนเซอร์ถามเคลาส์ “แน่นอนสิ ฉันดูเหมือนกำลังล้อเล่นเหรอ? อยากได้ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันแบ่งให้ใบหนึ่ง” เคลาส์ควงยันต์เล่นพร้อมทำท่าเหมือนจะขว้างใส่เนโครแมนเซอร์ เนโครแมนเซอร์รู้สึกหวาดกลัวและถอยหลังไปสองสามก้าว “ฮ่าๆ ไม่นึกเลยว่าแกจะปอดแหก” เคลาส์หัวเราะและกำยันต์เอาไว้แน่น “ไปกันเถอะ” เคลาส์บอกคนอื่นๆ และเริ่มเดินหน้าต่อ ท่ามกลางความผิดหวังของเนโครแมนเซอร์ เกรย์และเพื่อนๆ เดินผ่านมันไปโดยที่มันไม่สามารถทำอะไรได้เลย แถมยังถูกเคลาส์เยาะเย้ยในระหว่างนั้นอีกด้วย “ไม่ว่าพวกแกจะหนีไปไหน พวกข้าก็จะหาพวกแกจนเจอ” เนโครแมนเซอร์กล่าวกับเกรย์ในขณะที่เขาเดินผ่านไป “ฉันไม่ได้กลัวพวกแกหรอก” เกรย์กล่าวอย่างเย็นชา มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาก่อนที่เขาจะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในทวีปออโรราแห่งนี้