บทที่ 1231: 259: ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ถ้าไม่หาที่ตาย ก็จะไม่ตาย! 7 ผู้แปล: 549690339 “หาว่าฉันผมยาวแต่ปัญญาสั้นงั้นเหรอ?” คุณนายเฉียนกล่าวอย่างไม่พอใจ “ฉันว่ามันชัดเจนอยู่แล้วว่าคุณไม่ได้แยแสเรื่องการแต่งงานของเสี่ยวชวนของเราเลย! ไม่ว่ายังไง เสี่ยวชวนก็ยังเป็นลูกในไส้ของคุณนะ คุณทำกับเขาแบบนี้ได้ยังไง! คุณยังคู่ควรกับการเป็นพ่อคนอยู่ไหม!” คุณนายเฉียนไม่ชอบใจที่จะให้ผู้หญิงที่มีปัญหาทางสมองมาเป็นลูกสะใภ้ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังกลัวคนอื่นจะเอาไปนินทาลับหลังด้วย เฉียนต้าฟู่กล่าวต่อว่า “เจ้าเสวี่ยอินเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ สาขาการเงิน เธอได้ปริญญาเอกตั้งแต่อายุยังน้อย! ตอนนี้ก็แค่ช่วงที่กำแพงพังทลาย ใครๆ ก็อยากจะรุมซ้ำเติม! ถ้าเธอมองเห็นข้อดีในตัวเสี่ยวชวนของเรา นั่นก็นับเป็นบุญเก่าของบรรพบุรุษแล้ว! คุณยังจะดูถูกเธออีกเหรอ?” คุณนายเฉียนอึ้งไป เฉียนต้าฟู่ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ตอนนี้ผมก็แก่ลงทุกวันๆ ผมไม่สบายใจเลยที่จะยกกลุ่มการเงินให้คนอื่นดูแล เสี่ยวชวนเองก็เป็นคนไม่มั่นคง เพราะฉะนั้นเราต้องหาลูกสะใภ้ที่เก่งกาจมาให้เขา” คุณนายเฉียนเริ่มเข้าใจแล้ว แต่ก็ยังแอบกังวล “แต่ยังไงเธอก็เป็นคนนอก... คุณจะสบายใจจริงๆ เหรอถ้าต้องยกกลุ่มการเงินให้เธอ?” “ถ้าไม่ยกให้เธอ จะให้ผมยกให้เสี่ยวชวนงั้นเหรอ?” เฉียนต้าฟู่ย้อนถาม แม้ว่าเจ้าเสวี่ยอินจะเป็นคนนอก แต่เมื่อเธอแต่งงานกับเฉียนเสี่ยวชวนและให้กำเนิดบุตร เธอก็จะไม่ใช่คนนอกอีกต่อไป! คุณนายเฉียนถึงกับพูดไม่ออก เฉียนต้าฟู่กล่าวต่อ “ช่างเถอะ ช่างเถอะ พูดไปคุณก็ไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่าเรื่องนี้ตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้เช้า ผมกับหลิวซันเหนียงจะพาเสี่ยวชวนไปที่บ้านตระกูลเจ้าเพื่อดูตัว” คุณนายเฉียนมองตามหลังเฉียนต้าฟู่ไปและนิ่งเงียบอยู่นาน ทางด้านตระกูลเจ้า คุณพ่อเจ้าได้รับโทรศัพท์จากหลิวซันเหนียงแล้ว “ตกลง ได้เลย” ทันทีที่เขาวางสาย เจ้าเสวี่ยอินก็เดินเข้ามาจากข้างนอก “พ่อคะ” “กลับมาแล้วเหรอ?” คุณพ่อเจ้าปรือตามอง แต่ไม่มีสีหน้าพิเศษอะไรบนใบหน้าของเขาเลย เจ้าเสวี่ยอินชะงักไป คุณพ่อเจ้าไม่โกรธแล้วเหรอ? จังหวะนั้นเอง คุณพ่อเจ้าก็พูดต่อ “พรุ่งนี้เช้าถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าออกไปไหน อยู่เป็นเพื่อนพ่อพบแขกคนสำคัญที่บ้านหน่อย” “แขกคนสำคัญ?” เจ้าเสวี่ยอินรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา “ใครคะ?” คุณพ่อเจ้าวางถ้วยในมือลง “หลิวซันเหนียงแนะนำเขาให้ลูก พรุ่งนี้เช้าฝ่ายชายจะมาที่นี่” นัดบอดงั้นเหรอ?! คุณพ่อเจ้าต้องการจับคู่ให้เธอจริงๆ เหรอ? เธอเนี่ยนะต้องนัดบอด? “คนไหนคะ?” เจ้าเสวี่ยอินถามต่อ “ตระกูลเฉียน กลุ่มการเงินเฉียน” คุณพ่อเจ้าตอบ “เฉียนเสี่ยวชวนคนปัญญาอ่อนคนนั้นน่ะเหรอคะ?” ดวงตาของเจ้าเสวี่ยอินเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ในแวดวงการเงิน ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเฉียนเสี่ยวชวนเป็นคนโง่ที่จำแม้แต่ตัวเลขอารบิกไม่ได้! คุณพ่อเจ้าพูดอย่างโกรธจัด “ปัญญาอ่อน? ลูกว่าใครปัญญาอ่อน? เสี่ยวชวนเด็กคนนั้นแค่เป็นคนซื่อๆ หน่อยไม่ใช่เหรอ? คนซื่อก็มีข้อดีของคนซื่อ! เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง เขาดีเกินพอสำหรับลูกแล้ว!” เจ้าเสวี่ยอินสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอไม่เคยฝันเลยว่าวันหนึ่ง พ่อแท้ๆ ของเธอจะแนะนำคนโง่ให้เธอ! “ไม่!” เจ้าเสวี่ยอินกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “หนูไม่ตกลง!” คุณพ่อเจ้าจ้องมองเจ้าเสวี่ยอิน “ลูกคิดว่าตัวเองสูงส่งแค่ไหนกัน! ถ้าสูงส่งนัก ทำไมทนายคนนั้นถึงไม่เอาลูกล่ะ? ทำไมท่านห้าถึงไม่เอาลูก?” “พ่อจะบอกให้ เรื่องนี้ตัดสินใจแล้ว! พรุ่งนี้ก็แค่ทำตามพิธีการ!” จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เจ้าเสวี่ยอินหยิบโทรศัพท์ออกมาและพยายามสงบสติอารมณ์ “ฮัลโหล” ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่เจ้าเสวี่ยอินตอบกลับไปว่า “ตกลง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” หลังจากวางสาย เจ้าเสวี่ยอินเงยหน้ามองคุณพ่อเจ้า “พ่อคะ เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันคืนนี้ หนูขอไปที่บริษัทก่อน” พูดจบ เจ้าเสวี่ยอินก็หันหลังเดินจากไป ไม่นานนัก เจ้าเสวี่ยอินก็มาถึงบริษัท ทันทีที่เธอมาถึงหน้าประตูบริษัท เธอก็เห็นเย่จ่าวกำลังคุยกับชาวต่างชาติไม่กี่คน คนเหล่านี้คือคณะกรรมาธิการที่เดินทางมาจากต่างประเทศเพื่อทำการตรวจสอบ เธอไม่รู้ว่าเย่จ่าวพูดอะไร แต่ดวงตาของคณะกรรมาธิการเหล่านั้นเต็มไปด้วยความชื่นชม เจ้าเสวี่ยอินจิกเล็บลงที่นิ้วมืออย่างไม่ยินยอม มีเพียงหัวหน้าเท่านั้นที่มีสิทธิ์รับรองคณะกรรมาธิการเป็นการส่วนตัว ดังนั้น ในอดีต เจ้าเสวี่ยอินจึงเป็นคนคอยต้อนรับคนเหล่านี้ ทุกสิ่งที่เย่จ่าวได้รับอยู่ในตอนนี้ควรจะเป็นของเธอ! มันควรจะเป็นของเธอ ชีวิตของเธอควรจะรุ่งโรจน์อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เป็นเย่จ่าวที่แย่งชิงความรุ่งโรจน์ที่เป็นของเธอไป! หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเจ้าเสวี่ยอินก็ดึงสติกลับมาและเดินเข้าไปข้างในต่อ “เมี๊ยว!” เมื่อเธอเดินถึงมุมหนึ่ง แมวอ้วนตัวใหญ่ก็วิ่งออกมาจากข้างใน นี่คือแมวของเย่จ่างงั้นเหรอ? เจ้าเสวี่ยอินหรี่ตาลง ในชั่วพริบตา เธอก็นั่งยองๆ ลงกับพื้นแล้วกวักมือเรียกแมวอ้วนตัวนั้น “มิมิ มานี่มา” เจ้าแมวอ้วนชำเลืองมองเจ้าเสวี่ยอิน นอกจากมันจะไม่เข้าไปหาแล้ว มันยังหันหลังเดินกลับไปอีก แมวบ้านี่! มันกล้าเอาตูดให้เธองั้นเหรอ! ดวงตาของเจ้าเสวี่ยอินเต็มไปด้วยความโกรธแค้น คอยดูเถอะ! ไม่ว่าจะเป็นคนหรือแมว เธอจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ เจ้าเสวี่ยอินลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องทำงาน เมื่อเจ้าเสวี่ยอินเดินออกมาจากห้องทำงานอีกครั้ง ในมือของเธอก็มีถุงปลาแห้ง “มิมิ มานี่เร็ว ฉันมีปลาแห้งอยู่ตรงนี้ด้วยนะ” เจ้าแมวอ้วนเลียอุ้งเท้าของมัน ในที่สุดมันก็ต้านทานความเย้ายวนไม่ไหว มันเดินไปหาเจ้าเสวี่ยอินและคาบปลาแห้งขึ้นมา ขณะที่มันกำลังจะเดินกลับ มันก็ถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาทันที เมื่อมองดูแมวอ้วนตัวใหญ่ในอ้อมแขน มุมปากของเจ้าเสวี่ยอินก็โค้งขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม เจ้าแมวอ้วนดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง มันจึงดิ้นรนอย่างรุนแรง “เมี๊ยว!” หลังจากเจ้าเสวี่ยอินจากไปได้ไม่นาน เสี่ยวไป๋ก็เดินออกมาจากลิฟต์ “เจ้าแมวบื้อ! เจ้าแมวบื้อ! นายไปแอบอยู่ที่ไหนเนี่ย? ฉันหาไม่เจอเลย! ฉันยอมแพ้แล้ว รีบออกมาเถอะนะเจ้าคะ!” มันตามหาอยู่ตั้งนานแต่ก็ไม่พบพี่เหมียว เสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปที่ห้องทำงานของเย่จ่าว “จ่าวจ่าว!” “มีอะไรเหรอ?” เย่จ่าวหันกลับมามองเล็กน้อย เสี่ยวไป๋พูดต่อว่า “เจ้าแมวบื้อหายไป! ฉันหาดูหลายรอบแล้วแต่ก็ไม่เจอ! เธอคิดว่ามันจะถูกคนเลวใช้ปลาแห้งหลอกไปหรือเปล่า?”