บทที่ 1303: 273: ตบหน้าเข้าอย่างจัง ทำเอาเจิ้งหว่านอินถึงกับสงสัยในชีวิต! 2 ในตระกูลเซิน เซี่ยหว่านชิวไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น มีเพียงเซินเส้าชิงคนเดียวเท่านั้นที่เธอรู้สึกยำเกรงอยู่บ้าง นั่นเป็นเพราะในตระกูลเซิน เซินเส้าชิงคือเสาหลักที่แท้จริง ดังนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เธอจึงต้องแสร้งทำเป็นพึงพอใจในตัวเย่จั๋วอย่างมาก เธอจะปล่อยให้เซินเส้าชิงเห็นพิรุธไม่ได้เด็ดขาด! “ดูสิ เด็กคนนี้โตมายังไงกันนะ! ถึงได้สวยหยาดเยิ้มขนาดนี้!” เซี่ยหว่านชิวเอ่ยชมด้วยความไม่จริงใจ คุณย่าเซินถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เธอคงไม่เชื่อว่านี่คือเซี่ยหว่านชิว ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของเธอนั้นเร็วยิ่งกว่าการพลิกหน้ากระดาษเสียอีก ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ! เจิ้งหว่านอินเงยหน้าขึ้นมองเย่จั๋วพลางอุทาน “ฉันได้ยินอาสะใภ้รองกับพี่ลูกพี่ลูกน้องพูดกันมานานแล้วว่า ว่าที่พี่สะใภ้สวยราวกับนางฟ้า วันนี้ได้มาเห็นกับตาตัวเองก็รู้สึกละอายใจจริงๆ ที่ต้องมาอยู่ต่อหน้าพี่สะใภ้แบบนี้” เมื่อมองดูใกล้ๆ เธอกลับไม่พบร่องรอยของการศัลยกรรมบนใบหน้าของเย่จั๋วเลยแม้แต่นิดเดียว เจิ้งหว่านอินรู้สึกสงสัยเหลือเกินว่าเย่จั๋วไปทำศัลยกรรมมาจากโรงพยาบาลไหน ต่อให้เป็นการศัลยกรรมแบบไร้ร่องรอย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะทำออกมาได้สมบูรณ์แบบเพียงเท่านี้ หรือว่าเย่จั๋วไม่ได้ทำศัลยกรรมเลย? ไม่หรอก ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด คนธรรมดาจะสวยได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ อีกอย่าง ในโลกใบนี้จะมีสาวงามตามธรรมชาติได้ยังไงกัน พวกเน็ตไอดอลเหล่านั้นมีใครบ้างที่ไม่เคยผ่านคมมีดหมอมา? ดังนั้น เย่จั๋วต้องเคยผ่านการผ่าตัดมาแน่ๆ และต้องเป็นการผ่าตัดระดับสูงมากด้วย ในปัจจุบัน เทคนิคการศัลยกรรมในประเทศยังไปไม่ถึงระดับนี้ นอกเสียจากว่าเย่จั๋วจะไปทำศัลยกรรมที่ต่างประเทศ ใช่แล้ว เย่จั๋วต้องไปทำที่ต่างประเทศมาแน่ๆ! ถ้าเธอรู้แบบนี้แต่แรก เธอก็คงเลือกไปผ่าตัดที่ต่างประเทศเหมือนกัน แม้ว่าการผ่าตัดของเธอจะถือว่าประสบความสำเร็จมาก แต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็ยังพอจะเห็นรอยตำหนิเล็กๆ อยู่บ้าง ด้วยเหตุนี้เธอจึงต้องแต่งหน้าอ่อนๆ อยู่ทุกวัน ทว่าบนใบหน้าของเย่จั๋วกลับไม่ได้แต่งแต้มอะไรเลย ถึงอย่างนั้นก็ยังมองไม่เห็นร่องรอยใดๆ มันช่างประณีตและไร้ที่ติจนยากจะหาคำบรรยาย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสาวงามระดับนี้ ต่อให้รู้ดีว่าความงามนั้นมาจากการศัลยกรรม เจิ้งหว่านอินก็ยังอดที่จะอิจฉาไม่ได้ ความรู้สึกริษยานั้นเกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณ เธอเพียงแต่เสียใจที่ไม่ได้รู้จักเย่จั๋วให้เร็วกว่านี้ อย่างไรก็ตาม มันก็ยังไม่สายจนเกินไป ตราบใดที่ไม่กลัวความเจ็บปวด เธอก็สามารถเป็นแบบเย่จั๋วได้ เย่จั๋วได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้กับเธอแล้ว ในอดีตเธอเคยคิดว่าการศัลยกรรมเป็นเรื่องน่ากลัว แต่หลังจากได้เห็นเย่จั๋ว เธอก็รู้สึกทันทีว่าการศัลยกรรมนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ขอเพียงแค่สามารถแลกมาด้วยความงามได้ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยจะเป็นอะไรไป? “ขอบคุณนะ คุณเองก็สวยมากเหมือนกัน” น้ำเสียงของเย่จั๋วนั้นราบเรียบและนุ่มนวล ใบหน้าของเจิ้งหว่านอินปรากฏร่องรอยของความเอียงอาย “ฉันเทียบกับพี่สะใภ้ไม่ได้หรอกค่ะ” เย่จั๋วสวยมากเสียจนเธอรู้สึกว่าตัวเองเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในพันส่วน เซี่ยหว่านชิวชำเลืองมองเจิ้งหว่านอิน เด็กสาวคนนี้ช่างไร้เดียงสาเสียจริง เห็นได้ชัดว่าเย่จั๋วคนนี้ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ จากสายตาที่มองมาก็ชัดเจนแล้วว่าเธอมองเจิ้งหว่านอินเป็นศัตรู อันที่จริง เวลาที่ต้องรับมือกับคนอย่างเย่จั๋ว สิ่งที่ต้องทำก็แค่การแสดงละครตบตาเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องมีความจริงใจเหมือนอย่างที่เจิ้งหว่านอินทำเลยสักนิด โชคดีที่เธอยังอยู่ที่นี่ ถ้าเธอไม่อยู่ เจิ้งหว่านอินคงถูกรังแกจนไม่เหลือแม้แต่ซากแน่ๆ ช่างเป็นเด็กที่ซื่อบื้อจริงๆ ไม่รู้เลยว่าอะไรดีหรือร้ายสำหรับตัวเอง โจวเสียงยิ้มพลางเอ่ย “พวกเราอย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้เลย มานั่งลงคุยกันเถอะ พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกัน!” “ใช่ๆๆ” คุณย่าเซินกล่าวเสริม “รีบนั่งลงเถอะ” พวกเขาทั้งหมดทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา “ร้อนไหม?” เซินเส้าชิงหันไปมองเย่จั๋ว “ให้ผมช่วยถอดผ้าพันคอออกไหม?” “อืม” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ความจริงแล้วเย่จั๋วไม่ได้มีนิสัยชอบสวมผ้าพันคอ แต่เป็นเซินเส้าชิงที่ยืนกรานจะสวมมันให้กับเธอ วันนี้อุณหภูมิในเมืองหลวงติดลบถึง 19 องศาเซลเซียส เซินเส้าชิงช่วยเย่จั๋วถอดผ้าพันคอออก ท่าทางของทั้งคู่ดูสนิทสนมกันอย่างยิ่ง เจิ้งหว่านอินลอบมองคนทั้งสอง เธอรู้สึกว่าเซินเส้าชิงเปลี่ยนไปมากจริงๆ เซินเส้าชิงในอดีตสามารถนั่งอยู่ตรงนั้นได้ทั้งวันโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาเย็นชาไม่ต่างจากรูปสลักน้ำแข็ง แต่ตอนนี้เขากลับเรียนรู้ที่จะเป็นฝ่ายเริ่มดูแลคนอื่นก่อน ในดวงตาสีดำลุ่มลึกของเขามีเพียงภาพสะท้อนของเย่จั๋วเท่านั้น เจิ้งหว่านอินรู้สึกไม่ค่อยคู่ควรแทนเซินเส้าชิงอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเย่จั๋วเป็นสาวงามตามธรรมชาติจริงๆ มันก็คงจะดีอยู่หรอก แต่เย่จั๋วเป็นเพียงความงามที่ถูกสร้างขึ้น เซินเส้าชิงคือใคร? เขาคือชายผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด ในอดีตเขาเป็นชายที่ไม่เคยข้องแวะกับหญิงใด แต่ตอนนี้เมื่อเขากลายเป็นผู้ชายปกติทั่วไป เขาก็ควรจะคู่ควรกับหญิงสาวที่ดีที่สุด อย่างไรก็ตาม... สาวงามตามธรรมชาติในตอนนี้ก็แทบจะไม่เหลือแล้ว ไม่ใช่ว่าทุกคนล้วนเป็นของปลอมหรอกหรือ? แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังเข้าออกโรงพยาบาลศัลยกรรมตั้งหลายครั้ง เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจิ้งหว่านอินก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ในไม่ช้า สาวใช้ก็นำผลไม้มาเสิร์ฟ แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูหนาวในเดือนธันวาคม แต่ผลไม้ที่สาวใช้นำมาให้นั้นกลับเป็นผลไม้ที่มีให้กินเฉพาะในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนเท่านั้น