บทที่ 1285: 270: เธอเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว! 6 “อย่างไรก็ตาม กู้เต๋อนิงยังคงเรียกเธอว่า ‘คุณเย่’ และปฏิเสธที่จะเปลี่ยนใจ” กู้เต๋อนิงเป็นคนที่มีหลักการชัดเจนมาก “หากพูดกันตามตรงแล้ว เย่จั๋วคืออาจารย์ของเธอ หากไม่มีเย่จั๋ว เธอก็คงไม่มีวันที่ประสบความสำเร็จอย่างในวันนี้” การเรียกเย่จั๋วว่า ‘คุณเย่’ จึงเป็นรูปแบบหนึ่งของการแสดงความเคารพที่มีต่อเย่จั๋ว “ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเย่จั๋วก็ดังขึ้น” เย่จั๋วรับสาย “สวัสดีค่ะ” “ตกลงค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” “หลังจากวางสาย เย่จั๋วก็หันไปมองกู้เต๋อนิง ‘พี่เต๋อนิงคะ รบกวนพี่ช่วยไปส่งคุณอาของฉันหน่อยได้ไหมคะ พอดีฉันมีธุระต้องไปจัดการน่ะค่ะ’” “‘ได้เลย ไม่มีปัญหาจ้ะ’ กู้เต๋อนิงพยักหน้าตอบรับ” “เย่จั๋วกล่าวต่อ ‘พี่เต๋อนิงคะ รบกวนส่งคุณอาที่บ้านของฉันได้เลยค่ะ’” “ตกลงจ้ะ” “หลังจากตกลงกับกู้เต๋อนิงเรียบร้อยแล้ว เย่จั๋วก็เดินออกจากประตูไป” อีกด้านหนึ่ง ในบาร์ที่ส่งเสียงดังอื้ออึง ชาวต่างชาติผมบลอนด์คนหนึ่งกำลังโยกย้ายร่างกายอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ “ไมค์!” “ในตอนนั้นเอง คู่หูของเขาก็เดินมาตบไหล่” “ไมค์หันกลับมาและถามด้วยความไม่พอใจ ‘มีอะไร?’” สีหน้าของคู่หูดูไม่ค่อยดีนัก “ออกมากับฉันก่อน แล้วนายจะรู้เอง” ไมค์เดินตามคู่หูไปที่ห้องน้ำ “เมื่อเทียบกับฟลอร์เต้นรำที่เสียงดังจนหูอื้อแล้ว ภายในห้องน้ำกลับเงียบสงบมาก” คู่หูยื่นบุหรี่ให้ไมค์หนึ่งมวน “จ้าวเจิ้นเฟยถูกตำรวจจับได้แล้ว” ไมค์ถึงกับชะงัก “คู่หูของเขากล่าวต่อ ‘มีคนช่วยกู้คืนไฟล์จากกล้องวงจรปิด ตอนนี้ตำรวจทั่วประเทศจีนกำลังตามล่านายอยู่! พวกเราอยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว ต้องรีบหนีไปเดี๋ยวนี้’” กู้คืนกล้องวงจรปิดงั้นเหรอ? “เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของไมค์ก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ” ขนาดโจยังไม่สามารถกู้คืนกล้องวงจรปิดของเขาได้เลย แล้วประเทศเล็กๆ อย่างจีนเนี่ยนะ? ใครเป็นคนกู้คืนกล้องวงจรปิดกัน? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? “‘นายรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?’ ไมค์ถาม” “คู่หูของเขาส่ายหน้า ‘ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ยังไงเราก็ต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด! ยิ่งเร็วยิ่งดี!’” คนจีนพวกนี้ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว พวกเขาถึงกับกู้คืนกล้องวงจรปิดที่หายไปได้ “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วพวกนั้นคงตามสืบมาถึงตัวพวกเขาแน่ เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้จะรีบหนีแค่ไหนก็คงไม่ทันการ” “ดังนั้น พวกเขาจึงต้องออกไปทันที” “ไมค์หรี่ตาลง ‘เจอร์รี่ นายแน่ใจนะว่าพวกเขากู้คืนกล้องวงจรปิดได้แล้วจริงๆ?’” “‘ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์!’ เจอร์รี่กล่าวต่อ ‘จ้าวเจิ้นเฟยถูกจับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และใบประกาศจับพวกนั้นก็ไม่ใช่ของปลอม! รีบไปกันเถอะ!’” “แววตาที่เหี้ยมเกรียมและชั่วร้ายพาดผ่านดวงตาของไมค์” “นับตั้งแต่เขามาที่ประเทศจีน สถิติของเขาถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า” “เริ่มจากยาพิษที่เขาปรุงขึ้นมาเองกับมือกลับถูกยัยเด็กคนหนึ่งรักษาจนหาย” “และตอนนี้ แม้แต่กล้องวงจรปิดก็ยังถูกกู้คืนมาได้อีก!” เขามีหรือจะเชื่อว่าร่องรอยของเขาจะถูกคนจีนหาจนเจอ ไมค์คือนักฆ่า การแพ้พ่ายในทุกสมรภูมิถือเป็นความอัปยศอดสูสำหรับเขา “เขาเคยแพ้มาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้เขาจะไม่มีวันแพ้อย่างเด็ดขาด!” “นอกจากนี้ ไม่มีใครจะซ่อนตัวได้เก่งไปกว่านักฆ่าอีกแล้ว” เขาไม่เชื่อหรอกว่าตำรวจจีนจะโชคดีขนาดที่จับเขาได้ในครั้งนี้ “ไมค์!” “เมื่อเห็นว่าไมค์เงียบไปนาน เจอร์รี่ก็เรียกเขาอีกครั้ง” “ไมค์กล่าวต่อ ‘ฉันจะไม่ไปจากที่นี่ ถ้านายอยากไปก็ไปคนเดียวเถอะ!’” “‘จะให้ฉันไปคนเดียวงั้นเหรอ?’ เจอร์รี่เงยหน้ามองไมค์ ‘นายหมายความว่ายังไง? นายจะไม่ไปกับฉันเหรอ?’” “ไมค์มองเจอร์รี่แล้วพูดต่อ ‘มีเพียงพวกอ่อนแอเท่านั้นที่เลือกจะหนี! คนที่แข็งแกร่งที่แท้จริงจะเผชิญหน้ากับความยากลำบากอย่างตรงไปตรงมา!’” แม้ว่าจะต้องสู้เพียงลำพังก็ตาม! “เจอร์รี่ถอนหายใจ ‘ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำตัวอยากเอาชนะนะ! จีนไม่ใช่ประเทศจีนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ไมค์ รีบตามฉันมาเดี๋ยวนี้!’” “‘ก็แค่ประเทศของพวกมดปลวก มีอะไรน่ากลัวกัน?’ ไมค์ปรายตามองเจอร์รี่ ‘หรือนายคิดว่าโชคของพวกมันจะดีแบบนี้ไปได้ตลอด?’” “ในสายตาของไมค์ จีนเป็นเพียงประเทศของพวกมดปลวกมาโดยตลอด และไม่มีค่าพอให้ต้องหวาดกลัว” “‘มันไม่ใช่เรื่องของโชค แต่มันคือความสามารถ!’ เจอร์รี่กล่าวต่อ ‘การกู้คืนกล้องวงจรปิดมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพึ่งพาแค่โชค! เรื่องนี้ต้องใช้ฝีมือเท่านั้น ตอนนี้ประเทศจีนไม่ได้ขาดแคลนคนมีฝีมือหรอกนะ! ไมค์ ตื่นได้แล้ว ทุกคนต่างก็กำลังเติบโตขึ้น รวมถึงจีนด้วย!’” “‘นั่นหมายความว่ามีคนจากประเทศอื่นคอยช่วยเหลือพวกมันอยู่เบื้องหลังน่ะสิ’ ดวงตาของไมค์เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ‘ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนคนนั้นจะช่วยจีนไปได้ตลอด!’” “‘ไมค์!’ เจอร์รี่เริ่มมีอารมณ์โกรธ” “ไมค์กล่าวทิ้งท้าย ‘นายไปก่อนเถอะ!’” “‘นายจะต้องเสียใจ’ เจอร์รี่มองไมค์” “ไมค์กล่าว ‘นายน่ะขี้ขลาดเกินไป’ เขาไม่ต้องการคู่หูที่ขี้ขลาดตาขาวแบบนี้” เจอร์รี่ถอนหายใจ “ฉันหวังว่านายจะไม่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตนะ”