บทที่ 1308: 273: ตบหน้าเข้าอย่างจัง ทำเอาเจิ้งหว่านอินสงสัยในชีวิต! 7 “อย่างไรเสีย ABA ก็เป็นถึงพันธมิตรระดับนานาชาติ” อย่างไรก็ตาม เซี่ยหว่านชิวไม่ได้เปิดโปงเย่จั๋ว เธอพูดต่อไปว่า “หว่านอินเป็นสมาชิกหลักของ ABA อีกไม่นานพวกเขาก็จะจัดการแข่งขันประเมินผลครั้งต่อไปที่ปักกิ่ง จั๋วจั๋ว ถ้าเธออยากเข้าร่วม ABA เธอก็ขอให้หว่านอินช่วยแนะนำให้ได้นะ หว่านอินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าหน้าที่บริหารของที่นั่น” หลังจากพูดจบ เซี่ยหว่านชิวก็หันไปมองเจิ้งหว่านอิน “จริงด้วย หว่านอิน ทาง ABA กำลังรับสมัครนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่หรือเปล่า?” เจิ้งหว่านอินตอบว่า “นั่นขึ้นอยู่กับความสามารถค่ะ คนที่โดดเด่นอย่างพี่สะใภ้รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน อีกอย่างพี่สะใภ้ยังรู้จักกับคุณคาร์ลด้วย” เซี่ยหว่านชิวพูดต่อ “ถ้าเธอมีเวลา ก็ลองบอกพี่สะใภ้ต่อหน้าเจ้าหน้าที่บริหารดูสิ ABA เป็นที่ที่ดีมาก พวกเธอสองคนจะได้ดูแลกันและกันเวลาอยู่ด้วยกัน” “ค่ะ” เจิ้งหว่านอินพยักหน้าตอบรับ เธอก็แค่รับปากไปงั้นๆ ไม่ใช่หรือ? ABA เป็นสถานที่แบบไหนกัน? ใช่ที่ที่ใครๆ ก็เข้าไปได้งั้นเหรอ? ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าแม้แต่พนักงานทำความสะอาดของ ABA ทุกคนล้วนจบปริญญาโท “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีพรสวรรค์พิเศษ เธอก็คงไม่ได้รับการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษหรอก” เย่จั๋วไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเป็นพนักงานทำความสะอาดด้วยซ้ำ แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้ไม่สามารถนำมาพูดบนโต๊ะอาหารได้ หลังจากพูดแบบนั้น เจิ้งหว่านอินก็พูดต่อ “จริงด้วย มะรืนนี้เป็นวันที่ ABA และปักกิ่ง HI จะร่วมกันจัดการประเมิน คุณคาร์ลมาที่ปักกิ่งก็เพราะเรื่องนี้ ถ้าพี่สะใภ้อยากเข้าร่วม ABA ก็ลองไปเข้าร่วมดูได้นะคะ! ฉันไม่ได้กลัวว่าพี่สะใภ้จะหัวเราะเยาะหรอกค่ะถ้าพูดออกไปตรงๆ เพราะมะรืนนี้ฉันเองก็ต้องขึ้นเวทีเพื่อเข้าร่วมการประเมินนี้เหมือนกัน” เซี่ยหว่านชิวขมวดคิ้ว “หลานไม่ใช่สมาชิกหลักอยู่แล้วเหรอ? ทำไมยังต้องเข้ารับการประเมินอีก?” เจิ้งหว่านอินอธิบายเบาๆ “นี่คือสิ่งที่สมาชิกหลักจำเป็นต้องทดสอบค่ะ” พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าไม่ใช่สมาชิกหลัก ก็จะไม่มีแม้แต่สิทธิ์ในการเข้ารับการทดสอบ! เซี่ยหว่านชิวรู้สึกพึงพอใจมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ หลานสาวแท้ๆ ของเธอนั้นช่างโดดเด่นเสียจริง! เจิ้งหว่านอินเงยหน้ามองเฉินเซ่าชิง “พี่คะ ทำไมพี่ไม่พาพี่สะใภ้ไปด้วยล่ะคะ? เดี๋ยวฉันจะส่งตั๋วอิเล็กทรอนิกส์ไปให้ในวีแชทของป้าสะใภ้รองนะคะ” “ฉันไม่ว่าง” เฉินเซ่าชิงปฏิเสธเธอโดยตรง เจิ้งหว่านอินรู้สึกอับอายเล็กน้อย โจวเซียงช่วยแก้สถานการณ์ให้เจิ้งหว่านอิน “หว่านอิน ช่วงนี้พี่ชายของหลานยุ่งเกินไป ส่งตั๋วเข้าชมมาให้เถอะ เดี๋ยวป้าจะไปกับพี่สะใภ้ของหลานเอง” “ค่ะ” เจิ้งหว่านอินพยักหน้า ในช่วงเย็น เย่จั๋วขอตัวกลับ เฉินเซ่าชิงเดินไปส่งเย่จั๋ว เซี่ยหว่านชิวมองตามแผ่นหลังของเย่จั๋วด้วยสีหน้าเย็นชา เย่จั๋วคนนี้ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาจริงๆ! นี่เป็นครั้งแรกที่มาเยี่ยมเธอ แต่กลับไม่รู้จักเตรียมของขวัญมาให้ยายเลย ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่เอาเสียเลย ไม่รู้ว่าครอบครัวสั่งสอนมายังไง! เมื่อกลับมาที่ห้อง เซี่ยหว่านชิวพูดอย่างโกรธแค้นว่า “ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเซ่าชิงไปตาบอดคว้าคนแบบนั้นมาได้ยังไง! เธอไม่มีความกตัญญูหรือความเกรงใจเลยแม้แต่นิดเดียว นี่ยังไม่ทันจะแต่งเข้าบ้านเลยก็ทำกับฉันแบบนี้แล้ว ถ้าวันหน้าแต่งเข้ามาจริงๆ ฉันจะยังมีที่ยืนให้พูดในบ้านหลังนี้อีกเหรอ? ไม่ได้เด็ดขาด ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอแต่งกับเซ่าชิง!” เจิ้งหว่านอินพูดว่า “คุณยาย อย่าโกรธเลยค่ะ ยังไงพี่สะใภ้ก็ยังเด็กอยู่ เป็นธรรมดาที่เธออาจจะยังไม่รอบคอบในบางเรื่อง” “หลานก็เอาแต่เข้าข้างคนอื่น!” เซี่ยหว่านชิวโกรธมาก เจิ้งหว่านอินตบหลังเซี่ยหว่านชิวเบาๆ “คุณยายคะ ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นเรื่องในครอบครัวของป้าสะใภ้รอง ไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอกค่ะ อีกอย่างพี่สะใภ้ก็เป็นหลานสะใภ้ที่คุณย่าเฉินเลือกมาด้วยตัวเอง การตัดสินใจของท่านคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ” “หลานว่ายังไงนะ?” เซี่ยหว่านชิวมองเจิ้งหว่านอิน เจิ้งหว่านอินทวนสิ่งที่พูดไปเมื่อครู่ “ฉันบอกว่าพี่สะใภ้เป็นหลานสะใภ้ที่คุณย่าเฉินเลือกมาด้วยตัวเองค่ะ” “เย่จั๋วถูกเลือกโดยยัยแก่ตระกูลเฉินคนนั้นงั้นเหรอ?” เซี่ยหว่านชิวถาม “ค่ะ” เจิ้งหว่านอินพยักหน้า “มากเกินไปแล้ว!” เซี่ยหว่านชิวตบโต๊ะและลุกขึ้นยืน “นี่มันมากเกินไปแล้ว! ตระกูลเฉินทำเกินไปจริงๆ!” “คุณยาย เกิดอะไรขึ้นคะ?” เจิ้งหว่านอินตกใจ เซี่ยหว่านชิวพูดต่อ “เซ่าชิงเป็นหลานชายของฉันเหมือนกันนะ ทำไมฉันต้องยอมให้ยัยแก่ตระกูลเฉินนั่นตัดสินใจคนเดียวด้วย? ฉันที่เป็นยายยังไม่ได้ตกลงเลย ไป๋ถังมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจด้วยตัวเอง!” ไป๋ถัง ที่แท้ ไป๋ถัง ก็คือชื่อของคุณย่าตระกูลเฉินนั่นเอง เจิ้งหว่านอินหรี่ตาลง “คุณยาย อย่าโกรธเลยค่ะ ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องภายในของตระกูลเฉิน” “หลานจะบอกว่าฉันเป็นคนนอกงั้นเหรอ?” เซี่ยหว่านชิวมองเจิ้งหว่านอิน เจิ้งหว่านอินส่ายหน้า “คุณยายเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันแค่หมายความว่ามันจะดีกว่าถ้าเราหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น” อีกด้านหนึ่ง ในรถ เย่จั๋วพิงพนักเก้าอี้และหรี่ตาลงเล็กน้อย “ที่รัก อยากไปโรงน้ำชาแถวนี้ไหมครับ?” เฉินเซ่าชิงถาม