บทที่ 1573: 238: หลังจากความจริงปรากฏ ทั้งอินเทอร์เน็ตก็เดือดดาล เกิดอะไรขึ้นกับจางชิงชิง! 6 ในช่วงเวลาที่ผ่านมา หลินซาซ่าทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการเตรียมตัวทบทวนบทเรียนอย่างหนักหน่วง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่จะมาถึงในเดือนมิถุนายนของปีนี้ หลังจากที่เธอต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตและเว้นว่างจากการเรียนไปนาน ความมุ่งมั่นในครั้งนี้จึงเปี่ยมไปด้วยความหวังและการเริ่มต้นใหม่ เพียงแค่หนึ่งปีที่ไม่ได้พบกัน หลินซาซ่ากลับดูราวกับเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง เธอตัดสินใจตัดเส้นผมที่เคยยาวสลวยทิ้งไป แทนที่ด้วยทรงผมสั้นที่ดูโฉบเฉี่ยวและทะมัดทะแมง อีกทั้งสไตล์การแต่งตัวก็เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เย่จั๋วได้วิดีโอคอลคุยกับเธออยู่บ่อยครั้ง เย่จั๋วเองก็คงไม่กล้าเชื่อสายตาว่าหญิงสาวที่ดูมั่นใจและสดใสตรงหน้านี้คือพี่ซาซ่าคนเดิม “พี่ซาซ่า!” เย่จั๋วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงดีใจ “จั๋วจั๋ว!” หลินซาซ่าขานตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง วินาทีที่ทั้งสองได้เผชิญหน้ากัน สองพี่น้องต่างก็โผเข้ากอดกันด้วยความอัดอั้นและคิดถึง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ โจวเยว่เหลียนที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวออกมาด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “ดูสิ ดูพี่น้องสองคนนี้รักกันสิ ความสัมพันธ์ของพวกเธอน่ะดูจะแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ บางคู่เสียอีกนะเนี่ย!” เย่ซูพยักหน้าเห็นด้วยพลางมองดูเด็กสาวทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน “นั่นสินะคะ ดูท่าทางจะคิดถึงกันมากจริงๆ” หลินจินสุ่ย ผู้ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนที่มีบุคลิกซื่อสัตย์และพูดน้อย เดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะเอ่ยขัดจังหวะขึ้นเบาๆ “เยว่เหลียน คุณอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะออกไปซื้อของสดมาเตรียมทำอาหารเอง” “ไปเถอะค่ะ” โจวเยว่เหลียนพยักหน้ารับ “คุณรู้ใช่ไหมว่าต้องซื้ออะไรบ้าง? อย่าลืมของที่ฉันสั่งไว้ล่ะ” “รู้แล้วน่า” หลินจินสุ่ยพยักหน้ายืนยันก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจัดการหน้าที่ของตน โจวเยว่เหลียนหันกลับมามองเย่ซูอีกครั้ง ก่อนจะปรายตาไปทางชายหนุ่มอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่อีกมุมหนึ่ง “จริงด้วยสิ สามีของเธอนี่น่าทึ่งจริงๆ นะเนี่ย ตั้งแต่มาถึงเขาก็เอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์มือถือเงียบๆ ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรสักคำเลย” เย่ซูคลี่ยิ้มออกมาอย่างขบขันเมื่อพูดถึงสามีของเธอ “เขาเป็นคนแบบนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยชอบพูดชอบจาเท่าไหร่หรอก” ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าหลินจินเฉิงจะอยู่ที่ไหน เขามักจะมีบุคลิกที่เงียบขรึมและเข้าถึงยากเสมอ สิ่งเดียวที่เขาสนใจมักจะเป็นข้อมูลในโทรศัพท์มือถือ เขาสามารถนั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นได้ทั้งวันโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่ายหรือจำเป็นต้องเริ่มต้นบทสนทนากับใคร โจวเยว่เหลียนยังคงชวนคุยต่อด้วยประเด็นที่น่าสนใจ “เอ้อ จริงสิ พวกเธอสองคนวางแผนจะมีลูกคนที่สามกันหรือเปล่าจ๊ะ?” “เยว่เหลียน! พูดอะไรน่ะคะ?!” เย่ซูถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “ฉันอายุปูนนี้แล้วนะคะ จะให้มามีลูกอะไรตอนนี้กัน!” “อ้าว! ตั้งแต่นโยบายลูกคนที่สองและคนที่สามประกาศใช้ออกมา การที่ผู้หญิงอายุมากจะตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรน่ะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วนะ!” โจวเยว่เหลียนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ในหมู่บ้านเรายังมีอยู่คนหนึ่งเลย อายุตั้ง 48 ปีแล้วแต่ก็ยังตั้งท้องลูกอีกคนได้! อาซู ฉันไม่ได้พูดเล่นกับเธอเลยนะเนี่ย เรื่องนี้มันเป็นไปได้จริงๆ!” เย่ซูส่ายหัวช้าๆ เพื่อปฏิเสธความคิดนั้น “เราไม่ได้คิดเรื่องจะมีลูกคนที่สามหรอกค่ะ แค่มีเด็กๆ สองคนนี้ก็เพียงพอและมีความสุขที่สุดแล้ว!” ในขณะที่เหล่าผู้ใหญ่กำลังสนทนากันอยู่นั้น ภายในห้องนอนของหลินซาซ่า บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดเล็กๆ ของการเตรียมสอบ หลินซาซ่าขมวดคิ้วด้วยความกังวลลึกๆ ในใจ เธอรู้สึกไม่มั่นใจว่าตนเองจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยในฝันได้หรือไม่ หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมามากมาย ความกดดันนี้จึงยิ่งทวีคูณ เย่จั๋วสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย จึงรีบเอ่ยปลอบโยนเพื่อคลายความกังวล “พี่ซาซ่า พี่ต้องใจเย็นๆ นะคะ ทำจิตใจให้สงบเหมือนตอนที่พี่ทำข้อสอบฝึกหัดตามปกติ ด้วยระดับความรู้และความสามารถของพี่ในตอนนี้ ตราบใดที่พี่แสดงฝีมือออกมาได้ตามมาตรฐานปกติ พี่จะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัย N ได้อย่างแน่นอนค่ะ!” หลินซาซ่าเงยหน้าขึ้นมองเย่จั๋วด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความลังเล “จริงเหรอจั๋วจั๋ว? เธอคิดว่าพี่ทำได้จริงๆ ใช่ไหม?” “แน่นอนที่สุดค่ะ!” เย่จั๋วพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่นเพื่อสร้างความมั่นใจให้พี่สาว ในจังหวะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเย่จั๋วก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เย่จั๋วหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว ก่อนจะตัดสินใจกดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล หลินซาซ่าเห็นดังนั้นก็หลุดยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยพลางเอ่ยแซว “คนในครอบครัวโทรมาเหรอจ๊ะ?” เย่จั๋วไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงแค่พยักหน้าตอบรับเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า หลินซาซ่ายังคงหยอกล้อไม่เลิก “จั๋วจั๋วเอ๋ย เธอเพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยนะ เขาคนนั้นส่งข้อความมาหาเธอกี่ครั้งแล้วล่ะเนี่ย? ดูท่าทางเขาจะประหม่าและเป็นห่วงเธอมากจริงๆ เลยนะ!” ความรู้สึกที่ได้รับความรักและการเอาใจใส่เช่นนี้ ทำให้หลินซาซ่ารู้สึกอิจฉาปนตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เย่จั๋วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยสวนกลับ “ถ้าพี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เมื่อไหร่ พี่ก็หาใครสักคนมาคอยเป็นห่วงแบบนี้บ้างสิคะ!” หลินซาซ่ารีบส่ายหน้าทันที “เรื่องนั้นน่ะ พี่น่ะยังไม่ได้คิดถึงมันเลยในตอนนี้หรอก” สำหรับคนที่เคยบอบช้ำจากความรักมาอย่างสาหัส การจะเปิดใจยอมรับใครสักคนเข้ามาในชีวิตอีกครั้งย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย และต้องใช้เวลาในการเยียวยาบาดแผลในใจ ทั้งสองครอบครัวใช้เวลาอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขในช่วงวันขึ้นปีใหม่ จนกระทั่งครบกำหนด ครอบครัวทั้งสี่คนของเย่จั๋วจึงได้เดินทางกลับจากเมืองอวิ๋นจิง เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันที่เจ็ดของเทศกาลปีใหม่ เย่จั๋วได้รับสายเรียกเข้าจากไป๋ซู “จั๋วจั๋วหลานรัก หลานลืมสัญญาที่ให้ไว้กับป้าแล้วหรือเปล่าจ๊ะ?” เย่จั๋วชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความมึนงง ก่อนที่ความทรงจำจะผุดขึ้นมา เธอจำได้แล้วว่าเคยรับปากกับหญิงชราเอาไว้ว่าจะต้องไปเยี่ยมเยียนท่านพร้อมกับเฉินเส้าชิงในช่วงวันปีใหม่อย่างแน่นอน ไป๋ซูเอ่ยสำทับต่อด้วยน้ำเสียงคาดหวัง “หลานสัญญาไว้กับป้าเองนะว่าปีใหม่นี้จะตามเส้าชิงมาเยี่ยมป้าให้ได้! พรุ่งนี้เส้าชิงเขาก็จะมาที่บ้านป้าแล้ว หลานจะมาด้วยใช่ไหมจ๊ะ?” เย่จั๋วเพิ่งนึกออกอย่างถ่องแท้จึงรีบเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มขอโทษ “มาสิคะ ป้าไม่ต้องห่วงเลย หนูจะไปเยี่ยมป้าพร้อมกับเฉินเส้าชิงในวันพรุ่งนี้แน่นอนค่ะ!” “ดีจ้ะ ดีๆๆ” ไป๋ซูเอ่ยอย่างมีความสุข “ถ้าอย่างนั้นป้าจะล้างคอรอนะจ๊ะจั๋วจั๋ว ป้าจะรอหลานที่บ้านนะ!” “ค่ะ” เย่จั๋วยืนยันอีกครั้ง “ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูไปแน่ๆ ค่ะ” หลังจากที่เย่จั๋ววางสายจากไป๋ซูได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายจากเฉินเส้าชิงนั่นเอง เย่จั๋วรับสายแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส “เมื่อกี้หนูเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคุณป้าไปเองค่ะ พรุ่งนี้ไฟลท์บินกี่โมงเหรอคะ?” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของเฉินเส้าชิงดังมาจากปลายสาย “ไฟลท์บินพรุ่งนี้เช้าตอนเก้าโมงครับ เดี๋ยวผมจะไปรอรับคุณที่หน้าประตูบ้านตอนหกโมงครึ่งนะ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”