บทที่ 1586: 239: ตบหน้าสั่งสอน เสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว! 1 เจิงโหรวและเย่จ่าวรู้จักกันมานานกว่าสิบปีแล้ว เจิงโหรวรู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่าเย่จ่าวเป็นคนประเภทไหน “ในตอนที่เย่จ่าวยังเป็นมู่จ่าวนั้น ตอนเธออายุเก้าขวบเธอยังเรียนอยู่แค่ชั้นประถมหนึ่ง หลังจากเข้าเรียนชั้นประถมหนึ่งแล้ว เธอก็ยังแยกแยะตัวอักษรพินอินทั้ง 26 ตัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ต่อมาจนถึงช่วงมัธยมปลาย เธอก็ยังจำตัวอักษรจีนพื้นฐานที่ใช้ในชีวิตประจำวันไม่ได้เลย” เธอเป็นเพียงตัวตลกในวงสังคมของเมืองอวิ๋นจิงเท่านั้น! ครอบครัวที่มีหน้ามีตาครอบครัวไหนบ้างที่ไม่เอาเย่จ่าวมาเป็นบทเรียนสอนลูกหลาน? “ต่อมามู่จ่าวก็กลายเป็นเย่จ่าว ไม่รู้ว่าแม่แท้ๆ ของเย่จ่าวใช้วิธีไหน ถึงได้ทำให้เย่จ่าวกลายเป็นผู้สอบได้คะแนนสูงสุดของเมืองอวิ๋นจิง และได้รับเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้จริงๆ” ลำพังแค่เย่จ่าวเนี่ยนะ? เย่จ่าวจะเข้ามหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้ยังไงกัน!? ไม่ว่าอย่างไรเจิงโหรวก็ไม่เชื่อเด็ดขาด จนถึงตอนนี้ เจิงโหรวจึงยังคงรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอย่างแน่นอน “เย่จ่าวสวยขนาดนี้ และแม่แท้ๆ ของเธอก็ไม่ใช่คนขี้เหร่ คงจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไม่น้อยเลยล่ะ!” ความมืดมิดในโลกใบนี้มันมีมากกว่าที่เธอจินตนาการไว้เยอะ “ต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ต่อให้เย่จ่าวอยากจะโกง เธอก็ทำอะไรไม่ได้หรอก” เจิงโหรวยิ้มให้เย่จ่าว “จ่าวจ่าว ช่วยตัวตัวหน่อยสิจ๊ะ เธอต้องไปเรียนที่ประเทศ F ในเร็วๆ นี้แล้ว ถ้าเธอสอบภาษา F ไม่ผ่านจะทำยังไงดีล่ะ?” เจิงชิวเหวินกล่าวเสริมขึ้นมาว่า “ตัวตัวพูดถูกแล้ว พี่เองก็เป็นแค่ผู้เริ่มต้น ถึงแม้จะเคยอยู่ที่ประเทศ F มาสองสามปี แต่สิ่งที่พี่เรียนรู้มามันก็แค่ยอดเขาบรรพตเท่านั้น จะไปเทียบกับอัจฉริยะตัวจริงอย่างจ่าวจ่าวได้ยังไงกัน? นายท่านห้าช่างโชคดีจริงๆ ที่มีแฟนสาวที่ทั้งเก่งและสวยขนาดนี้” ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนร้องรับส่งกันอย่างเป็นจังหวะ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังชื่นชมเย่จ่าวอยู่ แต่ในความเป็นจริง พวกเขากำลังเยินยอเธอเพื่อให้เธอพังทลายลงมา อย่างที่เขาว่ากันว่า ยิ่งยืนอยู่สูงเท่าไหร่ เวลาตกลงมาก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น ภาษาฝรั่งเศสไม่ใช่ภาษาสากลที่ใครๆ ก็รู้ ถ้าเย่จ่าวไม่รู้เรื่องเลย เธอจะไม่ขายหน้าต่อหน้าทุกคนหรอกหรือ? เย่จ่าวพลายยิ้มบางๆ “ฉันไม่ได้เก่งอย่างที่พวกคุณพูดหรอกค่ะ” “จ่าวจ่าว เธอถ่อมตัวเกินไปแล้ว!” เจิงโหรวยิ้มพลางกล่าวว่า “ในเมืองอวิ๋นจิงใครบ้างจะไม่รู้ว่าเธอคือยอดหญิงผู้เปี่ยมพรสวรรค์?” ไป๋ซูไม่เข้าใจความหมายแฝงของเจิงโหรว จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “จริงเหรอ? จ่าวจ่าวเป็นหญิงสาวผู้เปี่ยมพรสวรรค์ของเมืองอวิ๋นจิงเลยเหรอ!” “ใช่ค่ะ” เจิงโหรวพยักหน้า “และเป็นประเภทที่ใครๆ ก็รู้จักด้วย ดังนั้นภาษาฝรั่งเศสสำหรับจ่าวจ่าวแล้วจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย จ่าวจ่าวเก่งกว่าที่พวกเราคิดไว้เยอะ!” สีหน้าของเย่จ้าวยังคงเรียบเฉย ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ปรากฏให้เห็น เธอหันไปหาจ้าวตัวตัว “ตัวตัว เอาหนังสือมาให้พี่ดูหน่อยสิ” “ได้ค่ะพี่สะใภ้” จ้าวตัวตัวรีบส่งหนังสือภาษาฝรั่งเศสให้เย่จ่าว “ดูสิคะ นี่คือคำถามข้อนี้ค่ะ” “อืม ขอพี่ดูหน่อย” น้ำเสียงของเย่จ่าวราบเรียบ “ฉันไม่รีบค่ะ” จ้าวตัวตัวบอก เย่จ่าวพิเคราะห์ดูครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “มีตรงไหนที่น้องไม่เข้าใจอีกไหม? พี่จะได้อธิบายไปพร้อมๆ กันเลย!” “จริงเหรอคะ?” จ้าวตัวตัวถามอย่างตื่นเต้น เย่จ่าวพยักหน้าเล็กน้อย “จริงแน่นอนจ้ะ” เจิงโหรวเฝ้ามองอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เห็นได้ชัดว่าเย่จ่าวทำไม่เป็น แต่เธอก็ยังเสแสร้งแสดงละครต่อไป มันช่างน่าขันสิ้นดี จ้าวตัวตัวคนนั้นก็โง่เหมือนกัน ดูไม่ออกหรือไงว่าเย่จ่าวกำลังแสดงละครอยู่ เจิงชิวเหวินมองไปที่เจิงโหรวแล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ดูยัยนั่นสิ แสดงละครเก่งจริงๆ! ช่างหน้าด้านเสียจนพี่รู้สึกอายแทนเลย!” เจิงโหรวแค่นเสียงหึ “ฉันบอกพี่แล้วไงว่าหล่อนน่ะแสร้งทำ แต่ตอนแรกพี่ไม่เชื่อฉันเองนะพี่สาว” “ตอนนี้พี่เชื่อแล้วล่ะ” เจิงชิวเหวินตอบ ในขณะนั้นเอง เย่จ่าวก็เริ่มพูดอย่างช้าๆ “ที่จริงแล้ว คำถามข้อนี้พบได้บ่อยมากในภาษาฝรั่งเศส มันก็เหมือนกับคำพหุอักขระในภาษาจีนของเรา...” คำพหุอักขระงั้นเหรอ! แววตาเย้ยหยันของเจิงโหรวยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีก เธอไม่เคยรู้เลยว่าเย่จ่าวจะเก่งเรื่องการเสแสร้งได้ถึงขนาดนี้ เจิงชิวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอมีความรู้ภาษาฝรั่งเศส ดังนั้นเธอจึงรู้โดยสัญชาตญาณว่าสิ่งที่เย่จ่าวพูดนั้นถูกต้อง หรือว่าเย่จ่าวจะรู้ภาษาฝรั่งเศสจริงๆ เย่จ่าวอธิบายอย่างจริงจัง จ้าวตัวตัวก็ตั้งใจฟังอย่างมาก ในที่สุดประโยคภาษา F ที่สมบูรณ์แบบก็หลุดออกมาจากปากของเย่จ่าว จนเจิงชิวเหวินถึงกับคิดว่าตัวเองหูฝาดไป เจิงโหรวไม่รู้ภาษาฝรั่งเศส เธอจึงหันไปถามเจิงชิวเหวินว่า “พี่คะ หล่อนพูดว่าอะไรน่ะ?” “มันคือภาษา F” เจิงชิวเหวินเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เธอคิดว่าเย่จ่าวแค่แสร้งทำ แต่ใครจะไปรู้ว่าเย่จ่าวจะพูดภาษา F ได้คล่องแคล่วขนาดนี้? แม้แต่ตัวเธอเองที่เคยพำนักอยู่ในประเทศ F นานหลายปีก็ยังเทียบกับเย่จ่าวไม่ได้เลย เมื่อได้ยินดังนั้น เจิงโหรวก็เบิกตากว้าง “ภาษา F งั้นเหรอ?” “ใช่” เจิงชิวเหวินพยักหน้ายืนยัน เจิงโหรวรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีเธอต้องการจะทำให้เย่จ่าวอับอายขายหน้าในที่สาธารณะจนไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าเย่จ่าวจะรู้ภาษา F จริงๆ! เจิงชิวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใช่แล้วล่ะ” เจิงโหรวรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมากที่สุด