บทที่ 1577: 238: ถูกยัดอาหารหมาจนเต็มพุง โชว์หวานอวดความรักในที่สาธารณะ คุณหญิงย่าเซินทอดถอนใจพลางกุมมือของป้าสามไว้ “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็อย่าคิดอะไรมากเลยนะ ทำใจให้สบายแล้วดูแลเด็กคนนี้ให้ดี! ตราบใดที่มีเด็กอยู่ ก็ยังมีความหวัง!” ป้าสามเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้า “ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ ฉันคงตามหลานชายกับหลานสะใภ้ไปนานแล้ว!” ไม่ใช่แค่คุณหญิงย่าเซินเท่านั้นที่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ แม้แต่พ่อบ้านเองก็รู้สึกสลดใจอย่างยิ่ง บางทีนี่อาจเป็นคราวเคราะห์ที่โถมเข้ามาซ้ำเติมในยามยากลำบาก “ครอบครัวที่มีความสุขมักจะคล้ายคลึงกัน แต่ครอบครัวที่ไม่มีความสุขต่างก็มีความทุกข์ในแบบของตัวเอง” ไม่นานนัก รถยนต์ก็แล่นมาจอดที่หน้าประตูบ้าน พ่อบ้านลงจากรถและเปิดประตูให้ “คุณหญิงย่าครับ ระวังค่อยๆ ลงนะครับ” หลังจากช่วยพยุงคุณหญิงย่าเซินลงจากรถแล้ว ท่านก็ยื่นมือไปช่วยพยุงป้าสาม “ป้าสาม ระวังหน่อยนะ” พ่อบ้านเดินไปอุ้มโจวเทียนซุ่น โจวเทียนซุ่นในวัยห้าขวบนั้นผอมโซมาก ดูเหมือนเด็กที่ขาดสารอาหาร ร่างกายของเขาแทบไม่มีน้ำหนักเลย อุ้มแล้วเบาราวกับขนนก เขาตัวเบากว่าเด็กในวัยเดียวกันมากกว่าสิบกิโลกรัมเสียอีก ป้าสามได้รับการพยุงลงจากรถโดยคุณหญิงย่าเซิน เธอเงยหน้าขึ้นมองคฤหาสน์ตระกูลเซินที่ดูวิจิตรอลังการราวกับพระราชวังแล้วเบิกตาคว้่าง “แม่ของไห่เฟิง นี่คือที่ที่คุณอยู่เหรอ?” “ใช่แล้วล่ะ” คุณหญิงย่าเซินพยักหน้า ป้าสามเอ่ยด้วยความตกใจ “โอ้พระเจ้า! นี่มันหรูหรายิ่งกว่าพระราชวังเสียอีก! แม้แต่ลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเรายังเทียบไม่ได้เลย!” ตระกูลเซินนั้นหรูหรามากเสียจนป้าสามรู้สึกว่าของขวัญปีใหม่ที่เธอหอบหิ้วมาด้วยนั้นดูด้อยค่าไปถนัดตา จนเธอรู้สึกอายที่จะหยิบมันออกมา โชคดีที่หลังจากพ่อบ้านแบกกระสอบหนังงูขึ้นรถมาแล้ว เขาก็ยังไม่ได้ยกตามเข้ามาในทันที คุณหญิงย่าเซินยิ้มพลางเอ่ยว่า “ถ้าชอบล่ะก็ พาเสี่ยวเทียนซุ่นมาเล่นที่บ้านอีกสักสองสามวันสิ! ฉันชอบเด็กที่สุดเลย และเธอก็จะได้อยู่คุยเป็นเพื่อนฉันด้วย! ฉันอยู่ที่นี่น่ะ ไม่มีใครให้คุยด้วยเลยสักคน!” ป้าสามยิ้มและตอบว่า “ที่บ้านยังมีงานรอฉันอยู่อีกตั้งเยอะเลย! มะรืนนี้พวกเราก็จะกลับกันแล้วล่ะ” คุณหญิงย่าเซินพูดต่อว่า “ไม่ต้องรีบหรอก ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวฉันจะให้พ่อบ้านจัดหารถไปส่งพวกเธอเอง! อุตส่าห์มาถึงเมืองหลวงทั้งที จะรีบกลับไปเร็วขนาดนั้นได้ยังไง!” หญิงชราทั้งสองคุยกันไปเดินกันไป จนกระทั่งเข้าไปถึงภายในบ้าน คุณหญิงย่าเซินเริ่มแนะนำคนในบ้าน “ป้าสามจ๊ะ ฉันขอแนะนำหน่อยนะ นี่คือเส้าชิง ลูกชายคนเล็กของไห่เฟิง ส่วนนี่คือเย่จั๋ว ภรรยาของเส้าชิง และนี่คือหลานสาวฝ่ายแม่ของฉันเอง! เส้าชิง เย่จั๋ว นี่คือป้าสามของย่า แต่ถ้าเรียกตามลำดับอาวุโส พวกเจ้าต้องเรียกเธอว่าย่าทวดสามนะ! อ้อ หลานฟางด้วย เธอต้องเรียกเธอว่าย่าทวดสามเหมือนกัน อ้อ ใช่แล้ว นี่คือเทียนซุ่น โจวเทียนซุ่น เป็นเหลนของย่าทวดสามจ้ะ!” เซินเส้าชิงและเย่จั๋วกล่าวทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ/ค่ะ คุณย่าทวดสาม” เฉินหลานฟางก็ทักทายเช่นกัน “คุณย่าทวดสามค่ะ” ป้าสามมองดูพวกเขาทีละคน เมื่อเห็นเซินเส้าชิง เธอก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “เด็กคนนี้หล่อจริงๆ! เหมือนพ่อเขาเลย! เหมือนพ่อเขามาก แล้วภรรยาก็สวยด้วย ทั้งคู่ช่างเป็นกิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สร้างมาจริงๆ! แม่ของไห่เฟิง เธอช่างมีบุญนัก!” “เฮ้อ บุญอะไรกันล่ะ?” คุณหญิงย่าเซินหันไปสั่งคนรับใช้ให้เตรียมน้ำชา “แล้วก็ต้มนมสดสักแก้วให้เสี่ยวเทียนซุ่นด้วยนะ! เอาขนมมาให้เด็กด้วย” “ค่ะ คุณหญิงย่าเซิน” ป้าสามเอ่ยด้วยความเกรงใจ “แม่ของไห่เฟิง เธอเกรงใจเกินไปแล้ว! พวกเราไม่หิวน้ำหรอก และเทียนซุ่นก็ไม่กินด้วย” “แค่น้ำแก้วเดียวจะเรียกว่าเกรงใจได้ยังไง?” คุณหญิงย่าเซินยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ดูสิว่าเธอพูดอะไรออกมา!” ป้าสามมองสำรวจการตกแต่งภายในบ้าน ห้องโถงของตระกูลเซินหรูหราเกินไปจริงๆ พรมนั้นนุ่มละมุนจนแทบไม่รู้สึกเมื่อก้าวเดิน พื้นบ้านขัดมันเงาวับจนสะท้อนเงาคน ป้าสามรู้สึกเกร็งมากจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน คุณหญิงย่าเซินดึงมือป้าสามให้นั่งลงด้วยกันและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ป้าสามจ๊ะ มาบ้านฉันก็เหมือนมาบ้านตัวเองนั่นแหละ อย่าเกร็งไปเลย รีบนั่งลงสิ” ป้าสามรีบลุกขึ้นยืนทันที “ฉันตัวสกปรก ไม่อยากนั่งลงไปน่ะ!” คุณหญิงย่าเซินทำสีหน้าจริงจังใส่ “ดูเธอสิคนแก่คนนี้ จงใจพูดจาห่างเหินกับฉันหรือไง! ตรงไหนที่ว่าสกปรก? รีบนั่งลงเถอะ! ให้พวกเราพี่น้องได้นั่งคุยกันให้เต็มที่หน่อย!” แม้ว่าเสื้อผ้าของป้าสามจะดูเก่าไปบ้าง แต่เสื้อผ้าของเธอก็ไม่ได้สกปรกเลย รวมถึงของเสี่ยวเทียนซุ่นด้วย ถึงแม้เด็กน้อยจะมีน้ำมูกไหลบ้าง แต่เสื้อผ้าของเขาก็ยังสะอาดสะอ้าน ไม่นานนัก คนรับใช้ก็นำนมร้อนและขนมมาวางให้ เสี่ยวเทียนซุ่นดูเกร็งมาก ถึงแม้เขาจะรู้สึกหิวและอยากกิน แต่เขาก็ไม่กล้าแตะต้องในเมื่อย่าทวดของเขายังไม่ได้สั่งอะไร คุณหญิงย่าเซินจึงเอ่ยขึ้นว่า “กินเถอะลูก! ของพวกนี้เป็นของที่เด็กๆ ชอบทั้งนั้นเลย”