บทที่ 1680: 350: เธอจะเป็นหมอ YC ได้อย่างไร! 4 เย่ซูถอนหายใจออกมา "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่เขาจะคิดได้เสียที! การที่เขาไม่อยากหาแฟนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ" "ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันเถอะ ถ้าเจ้าตัวเขาไม่รีบร้อน คนอื่นจะร้อนใจแทนไปก็ไม่มีประโยชน์" โจวเยว่เหลียนกล่าว หลังจากวางสายจากเย่ซู โจวเยว่เหลียนก็เริ่มเตรียมมื้อค่ำ หลินซาซาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แม่คะ ป้าซูว่ายังไงบ้าง? แม่ถือว่าประสบความสำเร็จในฐานะเฒ่าจันทราไหมคะ?" "เกรงว่าคงจะไม่นะ" โจวเยว่เหลียนส่ายหน้า "คุณอาของจั๋วจั๋วยังไม่อยากหาแฟนตอนนี้!" พูดจบ โจวเยว่เหลียนก็หันไปมองเย่จั๋วแล้วถามด้วยความสงสัย "จั๋วจั๋ว อาของหลานมีแฟนแอบซ่อนไว้ข้างนอกหรือเปล่า? เขาแค่เขินเกินกว่าจะบอกหรือเปล่า?" "หนูไม่แน่ใจค่ะ" เย่จั๋วส่ายหน้าเบาๆ โจวเยว่เหลียนกล่าวว่า "เขาต้องมีแน่ๆ! ไม่อย่างนั้นผู้ชายที่ไหนจะไม่ยากมีเมียล่ะ? น่าเสียดายแทนเด็กสาวดีๆ คนนั้นจริงๆ!" อีกด้านหนึ่ง ณ กรุงปักกิ่ง หลังจากที่เย่เซินวางสาย เขาก็ปิดเครื่องทันทีเพราะกลัวว่าเย่ซูจะโทรมาอีก สิบนาทีต่อมา ผู้ช่วยก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน "ประธานเย่ครับ มีสุภาพสตรีนามว่าคุณกู้อยู่ข้างล่างมาขอพบครับ" "ได้นัดไว้ไหม?" เย่เซินกำลังยุ่งอยู่กับเอกสารจึงถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ได้นัดครับ" ผู้ช่วยตอบ เย่เซินกล่าวว่า "นายไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังยุ่ง? คนที่ไม่ได้นัดไว้พบฉันไม่ได้!" ผู้ช่วยพยักหน้า "รับทราบครับ" สองนาทีต่อมา ผู้ช่วยก็ลงมาที่ชั้นหนึ่งของบริษัท "คุณกู้ครับ ผมต้องขออภัยด้วย ตอนนี้ประธานเย่ไม่สะดวกพบคุณครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ" กู้เต๋อนิงยิ้มออกมาเล็กน้อย "งั้นรบกวนคุณช่วยฝากสิ่งนี้ให้เขาตอนที่เขาว่างด้วยนะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ" "ได้ครับคุณกู้" ผู้ช่วยรับถุงจากมือของกู้เต๋อนิงด้วยมือทั้งสองข้าง หลังจากออกจากสำนักงานใหญ่ของเซิ่งตง เอ็กซ์เพรส กู้เต๋อนิงก็มุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาล กู้เต๋อซินรู้สึกไม่ค่อยสบายในช่วงนี้และต้องเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง เมื่อเห็นกู้เต๋อนิงกลับมาเร็วขนาดนี้ เธอก็พูดด้วยความไม่พอใจว่า "ทำไมไม่คุยกับเสี่ยวเย่ต่ออีกสักหน่อยล่ะ?" กู้เต๋อนิงกล่าวว่า "ฉันเจอแต่ผู้ช่วยของเขาค่ะ เขาบอกว่าตอนนี้เขายุ่งมาก" กู้เต๋อซินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าเย่เซินไม่น่าจะยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่จะมาพบกู้เต๋อนิง ต่อให้ยุ่งแค่ไหน เย่เซินก็ไม่น่าจะให้ผู้ช่วยมาไล่กู้เต๋อนิงกลับไปแบบนี้ เธอจึงพูดต่อว่า "เธอไม่ได้โทรหาเขาเหรอ?" "เขาปิดเครื่องค่ะ" กู้เต๋อนิงวางหมอนหนุนหลังให้กู้เต๋อซินแล้วพูดว่า "พี่คะ อย่าพยายามจับคู่ให้เขาเลย บางทีเขาอาจจะไม่มีความตั้งใจแบบนั้นเลยก็ได้" "พี่ว่าเขาดูสนใจเธอจริงๆ นะ" กู้เต๋อซินกล่าว "พี่มองคนไม่เคยพลาดหรอก เสี่ยวเย่น่ะคู่ควรกับการฝากชีวิตไว้ด้วยแน่นอน! บางทีวันนี้เขาอาจจะยุ่งจริงๆ ก็ได้!" จากนั้น กู้เต๋อซินก็พูดต่อว่า "จริงด้วย ครั้งก่อนแม่โทรหาพี่ ท่านบอกว่ามีคนอยากแนะนำใครบางคนที่ทำงานในปักกิ่งเหมือนกันให้รู้จัก ฐานะทางครอบครัวก็ค่อนข้างดีทีเดียว ถ้าเสี่ยวเย่ไม่ได้จริงๆ เธอก็ลองไปดูตัวดูนะ" "ฉันไม่ไปดูตัวค่ะ" กู้เต๋อนิงตอบ "ทำไมล่ะ?" กู้เต๋อซินพูดต่อ "พี่บอกให้เธอลองสานสัมพันธ์กับเสี่ยวเย่ เธอก็เขินจนไม่กล้าถาม จะให้ไปดูตัวเธอก็ไม่เอา แล้วเธอจะเอาอะไร? จะขึ้นสวรรค์เหรอ? พี่จะบอกให้นะเต๋อนิง ผู้หญิงเรามีช่วงเวลาวัยสาวแค่ไม่กี่ปีหรอก พอเธออายุ 30 เมื่อไหร่ เธอจะไม่มีราคาในตลาดเลยนะ!" ปีนี้กู้เต๋อนิงอายุ 28 ปีแล้ว เหลือเวลาอีกเพียงสองปีก็จะถึงอายุ 30 ทั้งพ่อและแม่ของเธอต่างก็ร้อนใจ แม้แต่กู้เต๋อซินที่เป็นพี่สาวก็ยังร้อนใจไปด้วย "ตอนพี่อายุเท่าเธอ ลูกพี่โตจนมายืนดูอยู่ข้างๆ ได้แล้ว! ดูเธอสิ ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่เลย!" กู้เต๋อนิงไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอรีบช่วยกู้เต๋อซินเปลี่ยนกระปุกน้ำเกลืออย่างรวดเร็ว ทางด้านของเย่เซิน หลังเลิกงาน ผู้ช่วยก็เดินเข้ามาพร้อมกับสิ่งของบางอย่าง "ประธานเย่ครับ คุณกู้ฝากสิ่งนี้มาให้คุณครับ" "คุณกู้ คุณกู้ไหน?" เย่เซินรับของมาด้วยความสงสัย หลังจากเปิดออกดู ข้างในมีเสื้อสูทหนึ่งตัวและยาลดไข้สองกล่อง เย่เซินพลันนึกขึ้นได้ว่ากู้เต๋อนิงไปงานเลี้ยงค็อกเทลเมื่อวันก่อน เนื่องจากตอนกลับตอนกลางคืนอากาศค่อนข้างเย็น เขาจึงให้กู้เต๋อนิงยืมเสื้อสูทไป เพราะถ้าเธอกลับไปทั้งอย่างนั้นคงจะเป็นหวัดแน่ๆ! ดังนั้นของสิ่งนี้ต้องเป็นกู้เต๋อนิงที่ส่งมาให้แน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เซินก็รีบหันไปมองผู้ช่วยทันที "เธออยู่ที่ไหน?" "ใครนะครับ?" ผู้ช่วยชะงักไป เย่เซินกล่าวว่า "คุณกู้ไง! คุณกู้คนที่ส่งของมาให้ฉันน่ะ อยู่ที่ไหน?" "เธอส่งของเสร็จก็กลับไปแล้วครับ!" ผู้ช่วยตอบ "แล้วนายปล่อยให้เธอไปได้ยังไง! ทำไมไม่รีบมาบอกฉัน!" เย่เซินแทบจะโกรธจนคลั่งเพราะผู้ช่วยจอมบื้อคนนี้