ตอนที่ 1682: 350: เธอจะเป็นดอกเตอร์ YC ได้ยังไง! 6 “พูดอีกอย่างก็คือ อย่างเร็วที่สุดเย่จั๋วจะกลับมาในวันที่ 9” ศาสตราจารย์เฟิงหรี่ตาลง ถังมี่พูดต่อ “ศาสตราจารย์เฟิง คุณกำลังตามหาคุณหนูเย่เหรอคะ? มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?” “ตอนนี้คุณว่างไหมล่ะ?” ศาสตราจารย์เฟิงถามต่อ “ถ้าว่างก็มาช่วยฉันดูหน่อย คุณหนูเย่ไม่อยู่ ฉันเลยไม่รู้จะไปหาใครแล้ว” “ได้ค่ะ พอดีตอนนี้ฉันไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่” ถังมี่ตอบ ศาสตราจารย์เฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นก็ตามฉันมาเถอะ!” “ค่ะ” ถังมี่เดินตามศาสตราจารย์เฟิงไป ศาสตราจารย์เฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่งก่อนจะรีบเก็บใส่กระเป๋า ระหว่างเดินเขาก็ชวนถังมี่คุย “ถังมี่ คุณหาแฟนได้หรือยัง?” “ยังเลยค่ะ” ถังมี่ส่ายหัว ศาสตราจารย์เฟิงยิ้มแล้วเอ่ย “งั้นวันหลังฉันจะแนะนำให้รู้จักสักคนนะ” “ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์เฟิง” ศาสตราจารย์เฟิงกล่าวว่า “พวกเราคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก” หลังจากถังมี่ออกไปได้ไม่นาน ผู้อำนวยการหม่าก็มาที่ห้องทำงานของถังมี่ “ถังมี่ไม่อยู่เหรอ?” ผู้ช่วยตอบว่า “หัวหน้าทีมถังไปที่ห้องแล็บของศาสตราจารย์เฟิงค่ะ ผู้อำนวยการหม่ามีธุระอะไรกับเธอไหมคะ? เดี๋ยวฉันไปตามให้ค่ะ” ผู้อำนวยการหม่ากล่าวว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก พอดีผมลืมเอกสารไว้ที่เธอ คุณไม่ต้องลำบากไปตามหรอก ตอนนี้เธอคงกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวผมเข้าไปหาเอง” เมื่อเห็นว่าผู้อำนวยการหม่าไม่ใช่คนนอก ผู้ช่วยจึงพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นรบกวนด้วยนะคะ” “ไม่เป็นไรหรอก” ผู้อำนวยการหม่าโบกมือแล้วพูดต่อ “คุณไปทำงานของคุณเถอะ!” ผู้ช่วยเดินออกไป ทันทีที่ผู้ช่วยลับตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อำนวยการหม่าก็หายวับไป เขารีบคุ้ยหาของบนโต๊ะทำงานของถังมี่อย่างรวดเร็ว ห้านาทีต่อมา ผู้อำนวยการหม่าก็เดินออกจากห้องทำงานของถังมี่พร้อมกับเอกสารในมือ ผู้ช่วยที่ทำงานอยู่หน้าห้องเห็นผู้อำนวยการหม่าเดินออกมาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที “ผู้อำนวยการหม่า หาเจอไหมคะ?” ผู้อำนวยการหม่ายิ้มพลางพยักหน้า “เจอแล้วล่ะ” ... บ้านตระกูลโจว เนื่องจากวันมะรืนจะเป็นวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ของตระกูลโจวจึงรู้สึกประหม่ามาก แม่ของโจวกล่าวว่า “เฟยเฟย ลูกต้องพยายามให้หนักนะ เอาตำแหน่งที่หนึ่งของเมืองมาให้ได้ ให้ทุกคนได้เบิกเนตรกันไปเลย!” ก่อนหน้านี้ โจวเฟยเฟยเองก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอรู้สึกว่าตำแหน่งที่หนึ่งของเมืองต้องเป็นของเธออย่างแน่นอน แต่ตอนนี้... ตั้งแต่เธอรู้ผลคะแนนสอบจำลองของหลินซา เธอก็รู้สึกไม่สบายใจและอึดอัดใจมาตลอด ตำแหน่งท็อปของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดิมทีมันก็อยู่ในกำมือของเธอแท้ๆ เธอจะไม่รู้สึกแย่ได้อย่างไรเมื่อจู่ๆ มันกำลังจะถูกคนอื่นแย่งชิงไป? เมื่อสัมผัสได้ว่าสีหน้าของโจวเฟยเฟยดูแปลกไป แม่ของโจวจึงถามต่อว่า “เฟยเฟย ลูกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” “เปล่าค่ะ” โจวเฟยเฟยส่ายหัว “หนูไม่เป็นไรค่ะแม่ แม่ไม่ต้องกังวลนะ” แม่ของโจวกล่าวว่า “การสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้จะมาถึงแล้ว จะไม่ให้แม่กังวลได้ยังไง! เฟยเฟย ถ้าลูกรู้สึกไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอกนะ อย่าปิดบัง! มันไม่ดีถ้าจะไปกระทบวันสอบ!” “ค่ะ หนูทราบแล้ว” โจวเฟยเฟยกล่าว แม่ของโจวพูดต่อ “แม่จำได้ว่าบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบออกแล้วใช่ไหม?” “ค่ะ” โจวเฟยเฟยพยักหน้า แม่โจวยื่นมือไปทางโจวเฟยเฟย “รีบเอาบัตรสอบมาให้แม่เก็บรักษาไว้เร็ว! ถ้าลูกทำบัตรหาย ลูกจะเข้าสนามสอบไม่ได้นะ!” ทุกปีมักจะมีข่าวรายงานว่าผู้เข้าสอบพลาดการสอบเพราะทำบัตรประจำตัวหาย! โจวเฟยเฟยกำลังจะเป็นแชมป์ของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ดังนั้นเธอจะพลาดการสอบไม่ได้เด็ดขาด! คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับคิด โจวเฟยเฟยได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา ถ้าหลินซาทำบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบหาย เธอก็จะไม่สามารถเข้าสอบได้ใช่ไหม? ใช่แล้ว มันต้องแบบนั้นแหละ “ยัยเด็กคนนี้ แม่พูดด้วยอยู่นะ! หัวเราะอะไรของลูก!” แม่โจวตีโจวเฟยเฟยเบาๆ อย่างไม่พอใจ ในที่สุดโจวเฟยเฟยก็รู้สึกตัวและพูดว่า “แม่คะ ไม่ต้องห่วงหรอก หนูไม่ทำบัตรสอบหายแน่นอน” “เอามาให้แม่เก็บไว้เร็ว แม่ไม่วางใจถ้าให้อยู่กับลูก” แม่ของโจวกล่าว “ได้ค่ะ” โจวเฟยเฟยลุกขึ้นจากเก้าอี้ “เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้ค่ะ” ครู่หนึ่ง โจวเฟยเฟยก็กลับมาพร้อมกับบัตรสอบ แม่ของโจวเก็บรักษาบัตรนั้นไว้อย่างระมัดระวังแล้วจึงรู้สึกโล่งใจ “จริงด้วย คืนนี้อาของลูกจะกลับมาไหม?” “หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” โจวเฟยเฟยพูดต่อ “แม่คะ หนูขอตัวกลับห้องไปอ่านหนังสือก่อนนะ” เมื่อได้ยินว่าโจวเฟยเฟยจะไปอ่านหนังสือ แม่ของโจวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก โจวเฟยเฟยเข้าไปในห้องนอนแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาหนิงหลาน ไม่นานเธอก็รู้ว่าสนามสอบของหลินซาอยู่ที่ไหน ช่างบังเอิญเหลือเกินที่หลินซาอยู่สนามสอบเดียวกับเธอ พรุ่งนี้ผู้เข้าสอบจะต้องไปดูสนามสอบล่วงหน้า เมื่อถึงเวลานั้นหลินซาต้องไปที่นั่นแน่นอน เมื่อมีแผนในใจแล้ว โจวเฟยเฟยก็รู้สึกผ่อนคลายลงมาก ในตอนนั้นเอง โจวเฟยเฟยเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงขมวดคิ้ว เพียงพริบตาเดียวก็ถึงวันรุ่งขึ้น โจวเฟยเฟยตกลงใจที่จะไปสนามสอบพร้อมกับหนิงหลาน สนามสอบตั้งอยู่ที่ชานเมือง ห่างจากตัวเมืองประมาณหนึ่งชั่วโมง ราวๆ สิบโมงเช้า ทั้งสองก็มาถึงสนามสอบ ในขณะนั้นเอง หนิงหลานก็คว้าแขนของโจวเฟยเฟยไว้ทันที “เฟยเฟย ดูหลินซาสิ!” โจวเฟยเฟยหันกลับไปมอง หนิงหลานพูดต่อ “ดูผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ หลินซาสิ ไม่สวยมากเลยเหรอ? เธอมีบุคลิกที่โดดเด่นและดูเหมือนดอกเตอร์ YC เลย! ฉันไม่รู้ว่าเธอมาจากโรงเรียนไหน!” โจวเฟยเฟยแค่นเสียงหึ “ก็แค่สวยกว่านิดหน่อยไม่ใช่เหรอ? ความสวยมันกินได้ที่ไหนล่ะ? ดอกเตอร์ YC งั้นเหรอ! ฉันว่าเธอเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วก้อยของดอกเตอร์ YC ด้วยซ้ำ หน้าเหมือนแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ถึงจะหน้าเหมือน เขาก็เป็นได้แค่ของปลอมเท่านั้นแหละ!” โจวเฟยเฟยเป็นลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจมาตั้งแต่เด็ก เธอทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นดีกว่าตนเอง อย่างแรกคือคะแนนสอบจำลองของหลินซาที่สูงกว่าเธอ และตอนนี้ยังมีสาวสวยโผล่มาอีก โจวเฟยเฟยรับไม่ได้จริงๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่ของเลียนแบบถึงจะสวยแค่ไหน โจวเฟยเฟยก็รู้สึกดีขึ้นมาก! มีอะไรน่าภูมิใจนักหนากับอีแค่คนหน้าเหมือน? โจวเฟยเฟยหันไปมองหนิงหลานแล้วถามว่า “เธอเอาบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบมาหรือเปล่า?” “เอามาสิ” หนิงหลานพยักหน้า โจวเฟยเฟยกล่าวว่า “งั้นเธอก็ต้องดูแลมันให้ดีนะ ถ้าหายขึ้นมาจะเข้าสอบไม่ได้” “ไม่เป็นไรหรอก” หนิงหลานพูดอย่างไม่ใส่ใจ “มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เดี๋ยวนี้เราดาวน์โหลดบัตรสอบแล้วสั่งพิมพ์ออนไลน์ได้เลย ถ้าหายจริงๆ ก็แค่พิมพ์ออกมาใหม่” อะไรนะ? บัตรสอบพิมพ์ใหม่ได้งั้นเหรอ? ใบหน้าของโจวเฟยเฟยซีดเผือดลงทันที “เรื่องนี้มันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” “ครูไม่ได้บอกเธอเหรอ?” หนิงหลานถาม โจวเฟยเฟยส่ายหัว หนิงหลานหยิบโทรศัพท์ออกมาอธิบายให้โจวเฟยเฟยฟังว่าจะดาวน์โหลดบัตรสอบได้ที่ไหน “ก็นี่ไง ดาวน์โหลดตรงนี้แล้วก็ไปที่ร้านพิมพ์เอกสารให้เขาพิมพ์ออกมาให้” หัวใจของโจวเฟยเฟยเย็นเยียบไปหมด เธอเคยคิดว่าจะแอบขโมยบัตรสอบของหลินซาเพื่อไม่ให้ยัยนั่นเข้าสอบได้ ใครจะไปรู้ว่าสมัยนี้บัตรสอบมันพิมพ์ออกมาได้ตลอดเวลา! งั้นการขโมยบัตรสอบจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ดูเหมือนว่าเธอจะต้องคิดหาวิธีอื่นเสียแล้ว โจวเฟยเฟยหรี่ตาลงแล้วหันไปหาหนิงหลาน “มาเถอะ พวกเราเข้าไปทักทายหลินซากันหน่อย” หนิงหลานชะงัก “เธอสนิทกับยัยนั่นเหรอ?” “เคยเจอกันสองครั้งน่ะ” พ่อของโจวเฟยเฟยทำงานในแวดวงการเงิน และพ่อแม่ของหลินซาก็เคยมากู้เงินจากตระกูลโจว ทั้งสองเดินเข้าไปหาหลินซา โจวเฟยเฟยทักทายด้วยรอยยิ้ม “ซาซา! เธอสอบที่ห้องนี้เหมือนกันเหรอ?”