บทที่ 1703: 353: ตามง้อภรรยาจนถึงเมรุ เสียใจภายหลังจนลำไส้กลายเป็นสีเขียว! (ตอนที่สอง) 2 ผู้แปล: 549690339 “ลาก่อนครับคุณพ่อ” เด็กน้อยวัยสามขวบไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของเขาถึงลงไปนั่งกองกับพื้น เขาทำเพียงยิ้มและโบกมือลาผู้เป็นพ่อ เมื่อหญิงสาวเดินไปถึงประตู เธอหันกลับมามองอู๋เจียกว๋อครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพาลูกเดินจากไป หลังจากที่หญิงสาวจากไปแล้ว อู๋เจียกว๋อก็ปล่อยโฮออกมาในห้องที่ว่างเปล่า เขามันผิดเอง! เขาผิดไปแล้วจริงๆ! เขาไม่ควรฝ่าฝืนคำแนะนำของภรรยา และไม่ควรเข้าไปพัวพันกับโจวเฟยเฟยและลูกสาวของหล่อนเลย แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้วในตอนนี้! ... อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านตระกูลหลิน โจวเยว่เหลียนลงมือทำอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะเพื่อเฉลิมฉลองที่หลินซาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สำเร็จ หลินจิ้นสุ่ยยืนขึ้นพร้อมกับแก้วในมือ “จั๋วจั๋ว แก้วนี้อาขอชนกับหลานนะ อาเป็นคนพูดไม่เก่ง คำพูดทั้งหมดมันอยู่ในเหล้าแก้วนี้แล้ว” พูดจบหลินจิ้นสุ่ยก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมด เย่จั๋วเองก็ดื่มน้ำส้มในแก้วรวดเดียวจนหมดเช่นกัน “คุณอา เกรงใจไปแล้วค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรเลย” ความจริงเธออยากจะดื่มเหล้าด้วย แต่โจวเยว่เหลียนและหลินจิ้นสุ่ยไม่ยอมให้เธอแตะต้องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เธอจึงไม่ได้ดื่ม “จั๋วจั๋ว พี่ขอชนแก้วกับเธอด้วยคนนะ” หลินซาลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับแก้วในมือ เย่จั๋วยิ้มพลางดึงมือหลินซาให้นั่งลง “พี่ซาซ่า คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องยืนหรอกค่ะ” “งั้นเราก็นั่งดื่มกันทั้งคู่เลย” หลินซานั่งลง หลินเวยเวยยกแก้วขึ้นบ้าง “จั๋วจั๋ว ผมขอชนแก้วกับคุณด้วย! ขอบคุณที่ช่วยเปลี่ยนโชคชะตาให้น้องสาวของผมนะ” การติวหนังสือของหลินซาได้ผลดีมาก ผลคะแนนออกมาดีแบบนี้ไม่มีปัญหาในการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำแน่นอน และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเย่จั๋ว เป็นเย่จั๋วนี่เองที่เกลี้ยกล่อมให้หลินซาเลิกทำเรื่องไร้สาระและหยุดความสูญเสียเอาไว้ได้ทัน นั่นคือเหตุผลที่โจวเยว่เหลียนและหลินจิ้นสุ่ยเอาแต่พูดว่าเย่จั๋วคือดาวนำโชคตัวน้อยของตระกูลหลิน ตั้งแต่หลินซาได้รู้จักกับเย่จั๋ว ชีวิตของตระกูลหลินก็รุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ “พี่เวยเวย พี่ก็นั่งลงเถอะค่ะ” หลินเวยเวยนั่งลงและชนแก้วกับเย่จั๋ว จากนั้นเขาก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมด หลินซายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “จั๋วจั๋ว พี่ชายของพี่ยังไม่มีแฟนเลย แม่ของพี่เป็นกังวลจะแย่อยู่แล้ว ในบรรดาคนรู้จักของเธอพอจะมีผู้หญิงที่เหมาะสมบ้างไหม? ช่วยแนะนำให้พี่ชายของพี่หน่อยได้ไหมจ๊ะ?” หลินเวยเวยอายุยี่สิบสี่ปีแล้วในปีนี้ แม้เขาจะยังไม่แก่ แต่เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาก็เริ่มมีแฟนกันหมดแล้ว มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังโสด ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้จำนวนผู้ชายยังมากกว่าผู้หญิง พ่อแม่ของเขาเลยร้อนใจเป็นธรรมดา เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเวยเวยก็รู้สึกเขินเล็กน้อย “ซาซ่า พูดอะไรของเธอน่ะ?” โจวเยว่เหลียนยิ้มและเสริมว่า “ซาซ่าพูดถูกแล้ว! ถึงเวลาที่แม่ต้องหาแฟนให้ลูกเสียที จั๋วจั๋ว หลานพอจะมีใครที่เหมาะสมบ้างไหมจ๊ะ?” เย่จั๋วชำเลืองมองหลินเวยเวยครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ถ้าพี่เวยเวยเต็มใจ บางทีอาจจะมีสักคนที่เหมาะสมจริงๆ ค่ะ!” “จริงเหรอ?” ตาของโจวเยว่เหลียนเป็นประกายทันทีที่ได้ยิน “แล้วแม่หนูคนนั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใครล่ะ?” เย่จั๋วกล่าวว่า “เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหนูที่มหาวิทยาลัยค่ะ เธอเอาแต่ขอให้หนูช่วยแนะนำแฟนให้หน่อยพอดี” รูปลักษณ์ของหลินเวยเวยนั้นตรงตามมาตรฐานความงามของหลี่เยว่เยว่เป๊ะเลย หลี่เยว่เยว่ชอบผู้ชายหน้าใสๆ ดูสะอาดสะอ้านแบบนี้มาก “เยี่ยมไปเลย!” โจวเยว่เหลียนพูดต่อ “เดี๋ยวอาจะส่งรูปของเวยเวยไปให้หลานนะ หลานจะได้ส่งไปให้เพื่อนดู ถ้าเพื่อนของหลานชอบเวยเวย หลานก็ช่วยจัดแจงให้เขาได้พบกันหน่อยนะ หลานคิดว่ายังไง?” “ได้ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย โจวเยว่เหลียนยิ้มกว้าง “งั้นก็ตกลงตามนี้!” “ค่ะ” มื้ออาหารดำเนินไปอย่างมีความสุขทั้งเจ้าบ้านและแขก หลังจากกินเสร็จ เย่จั๋วก็นั่งบนโซฟาและเริ่มแชทคุยกับหลินซา “มาเล่นกันสักห้าตาเถอะ” หลินซาพูดต่อ “เดี๋ยวพี่ไปหาคนมาเพิ่มก่อนนะ” “โอเคค่ะ” เย่จั๋วคลิกปุ่มเริ่มออนไลน์ ในเวลานั้นเอง เฉินเซ่าชิงก็ส่งข้อความมาหาเธอ [ท่านผู้นำ ผมกลับถึงประเทศแล้วนะ] เย่จั๋วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย [เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?] เฉินเซ่าชิงตอบกลับมาเกือบจะทันที [ใช่ครับ งานที่นี่เสร็จแล้วผมเลยรีบกลับมา ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?] เย่จั๋ว: [อยู่ที่บ้านพี่ซาซ่าค่ะ กำลังเตรียมตัวลงแรงค์อยู่ คุณอยากมาด้วยไหม?] เฉินเซ่าชิง: [ได้เลย ผมจะออนไลน์เดี๋ยวนี้แหละ] ก่อนหน้านี้ เฉินเซ่าชิงไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเกม แต่ตั้งแต่ได้รู้จักกับเย่จั๋ว เขาก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับคิงตัวน้อยๆ ไปเสียแล้ว! เมื่อเห็นเฉินเซ่าชิงออนไลน์ เย่จั๋วก็ส่งคำเชิญไปทันที เห็นรูปโปรไฟล์ที่ไม่คุ้นหน้าเข้าร่วมกลุ่มมา หลินซาจึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คนในครอบครัวของเธอเหรอ?” “ใช่ค่ะ” หลินซาเคยเห็นเฉินเซ่าชิงมาก่อน จึงอุทานออกมาอย่างตกใจ “อ้าว คนในครอบครัวของเธอเล่นเกมเป็นด้วยเหรอ? พี่ก็นึกว่าเขาจะเป็นพวกประธานจอมเผด็จการที่เอาแต่นั่งในออฟฟิศทั้งวันแล้วก็ไม่เคยยิ้มซะอีก!” เย่จั๋วยิ้มและตอบว่า “พี่อ่านนิยายรักมากเกินไปแล้วค่ะ” หลินซากล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าพี่อ่านนิยายรักมากไปหรอก แต่ผู้ชายของเธอน่ะดูเหมือนพวกประธานจอมเผด็จการจริงๆ นี่นา”