บทที่ 1694: 352: พลังงานสูงอยู่ด้านหน้า พี่ใหญ่เย่ออนไลน์จัดการขยะ! 5 "กู้คืนกลับมางั้นหรือ?" คำสามคำนี้อาจฟังดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายดายที่ใครก็พูดได้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว สำหรับคนที่คลุกคลีอยู่กับด้านมืดของเทคโนโลยีอย่างโจวเฟยเฟย เธอรู้ดีว่ามันยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด ภายในดวงตาที่ก้มต่ำลงของโจวเฟยเฟยนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน เธอแอบแสยะยิ้มในใจอย่างผู้ชนะ หากกล้องวงจรปิดที่ถูกแฮกเกอร์ฝีมือดีจัดการไปแล้วยังสามารถกู้คืนกลับมาได้ง่ายๆ เช่นนั้นในโลกนี้ก็คงไม่มีคำว่าแฮกเกอร์อีกต่อไป! ความมั่นใจนี้ทำให้เธอเริ่มแสดงละครบทต่อไปได้อย่างแนบเนียน โจวเฟยเฟยแสร้งทำเป็นตกใจสุดขีด ใบหน้าของเธอฉายแววไม่อยากจะเชื่อขณะเอ่ยออกมาว่า "เป็นไปได้ยังไงกัน? ร้านอาหารนั่นมันไร้จรรยาบรรณเกินไปแล้ว! ขนาดกล้องวงจรปิดยังถูกแฮกได้เลยเหรอเนี่ย! หรือว่าทางร้านจะเป็นคนขโมยไฟล์วงจรปิดของตัวเองไปกันแน่? เพราะอาหารในร้านพวกเขามีปัญหาแน่ๆ เลยกุเรื่องขึ้นมาว่ากล้องวงจรปิดถูกแฮก เพื่อจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบยังไงล่ะ!" คำพูดที่ดูสมเหตุสมผลและเต็มไปด้วยความห่วงใยจอมปลอมนั้นสั่นคลอนความรู้สึกของหลินซาได้ทันที หลินซารู้สึกว่าสิ่งที่โจวเฟยเฟยพูดมานั้นมีความเป็นไปได้สูงมาก เธอเงยหน้าขึ้นมองเย่จ่าวด้วยแววตาสับสนแล้วถามว่า "จ่าวจ่าว เธอไม่คิดอย่างนั้นบ้างเหรอ? บางทีร้านนั่นอาจจะร่วมมือกันโกหกพวกเราก็ได้นะ" เย่จ่าวไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือโกรธเคืองแม้แต่น้อย มุมปากของเธอหยักโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นดูเหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เรื่องแบบนี้ เราจะด่วนสรุปไม่ได้หรอกนะพี่ซาซา ทุกอย่างจะกระจ่างชัดก็ต่อเมื่อตำรวจกู้คืนภาพจากกล้องวงจรปิดเหล่านั้นกลับมาได้แล้วเท่านั้น" "นั่นก็จริงของเธอ" หลินซาพยักหน้าเห็นด้วย ความกังวลในใจบรรเทาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นความนิ่งสงบของเย่จ่าว ทั้งสามคนเดินคุยกันไปตลอดทางจนกระทั่งถึงโรงแรมที่พัก แต่ในใจของโจวเฟยเฟยกลับไม่ได้สงบเหมือนท่าทางที่แสดงออก หลังจากกลับเข้าห้องพัก ความกังวลเริ่มกัดกินใจเธอเหมือนหนอนบ่อนไส้ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความผ่าน WeChat ไปถามอีกฝ่ายที่เป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้เธอทันที เพื่อความมั่นใจว่ากล้องวงจรปิดที่ถูกลบไปจะไม่มีวันฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ [ กล้องวงจรปิดที่ถูกแฮกไป มีโอกาสจะถูกกู้คืนกลับมาได้ไหม? ] เธอพิมพ์ส่งไปด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น อีกฝ่ายตอบกลับมาสั้นๆ แต่ทรงพลังว่า [ ไม่ต้องกังวล ไม่มีทางกู้คืนได้แน่นอน ฝีมือระดับผมไม่มีใครแก้ได้ ] เมื่อเห็นคำยืนยันที่หนักแน่นเช่นนั้น โจวเฟยเฟยก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ความกดดันที่ทับถมอยู่ในอกสลายไปสิ้น ดีแล้ว... ที่มันกู้คืนไม่ได้ เธอขลาดกลัวจริงๆ ว่าตำรวจจะมีความสามารถพอที่จะกู้คืนหลักฐานเหล่านั้น เพราะนั่นหมายถึงจุดจบของเธอ หลังจากจบบทสนทนา โจวเฟยเฟยผู้ระมัดระวังตัวก็ไม่ลืมที่จะลบประวัติการแชททั้งหมดทิ้งไปเพื่อทำลายหลักฐานที่อาจจะหลงเหลืออยู่ ในขณะเดียวกันที่ห้องพักของเย่จ่าว หลินซาเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ลอยอบอวลไปทั่วห้อง แต่บรรยากาศกลับดูตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา เมื่อเห็นเย่จ่าวยังคงนั่งจดจ่ออยู่หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ เย่จ่าวเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "พี่ซาซา ตอนนี้พี่รู้สึกยังไงบ้าง? มีตรงไหนที่ไม่สบายตัวหรือเปล่า?" "ไม่จ้ะ พี่สบายดีมาก" หลินซายิ้มตอบพลางเช็ดผมที่เปียกชื้น "มีคุณหมอเทวดาอย่างเธออยู่ข้างๆ พี่จะกล้าป่วยได้ยังไงกันล่ะ?" "นั่นก็ดีแล้วค่ะ" เย่จ่าวตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปหาหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง หลินซายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจออกมา "จ่าวจ่าว... นี่เธอกำลังสงสัยโจวเฟยเฟยอยู่จริงๆ ใช่ไหม?" "ใช่ค่ะ" เย่จ่าวพยักหน้าเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนยังคงพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและเป็นจังหวะ ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงที่มองไม่เห็น "แต่มันไม่น่าจะเป็นเธอได้เลยนะ..." หลินซาเอ่ยค้านอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "พี่ว่าเธอก็ดูเป็นคนดีออก แถมเธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำแบบนั้นกับพี่เลยนี่นา? เราสองคนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางหรือโกรธเคืองกันมาก่อนเลยนะ" หลินซาพยายามเค้นสมองหาเหตุผลว่าทำไมโจวเฟยเฟยถึงต้องทำร้ายเธอ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเธอก็หาแรงจูงใจไม่เจอเลยแม้แต่นิดเดียว "รู้หน้าไม่รู้ใจนะคะพี่ซาซา" เย่จ่าวเอ่ยพลางเคาะแป้นพิมพ์อย่างต่อเนื่อง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนในแววตาอันลุ่มลึกของเธอ "คนเรามักจะมีเหตุผลซ่อนเร้นในการกระทำเสมอ และเธอเองก็ต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ทำแบบนี้แน่นอน" หลินซาขมวดคิ้วมุ่น ความสับสนตีรวนอยู่ในใจ วินาทีต่อมา แถบความคืบหน้าบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เดิมทีค้างอยู่ที่ 30% มาเป็นเวลานาน ก็พลันดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนถึง 100% พร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนสั้นๆ การกู้คืนข้อมูลเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว! เย่จ่าวใช้เมาส์คลิกเปิดไฟล์วิดีโอที่เพิ่งกู้คืนมาได้ทันที ภาพบนหน้าจอปรากฏขึ้นอย่างคมชัด เมื่อถึงฉากที่หลินซากำลังลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ เย่จ่าวก็กดปุ่มหยุดชั่วคราวไว้ทันที "พี่ซาซา มานี่สิคะ" "มีอะไรเหรอ?" หลินซาเดินเข้าไปหาด้วยความรู้อยากเห็น เย่จ่าวเลือกกดปุ่มเล่นวิดีโอต่อ "พี่ลองดูตรงนี้ให้ดีๆ นะคะ" "ตรงไหนเหรอ? พี่ไม่เห็นจะมีอะไรผิดปกติเลย" หลินซายังคงมึนตง "มองลงไปที่ด้านล่างสิคะ" ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเย่จ่าวเอ่ยบอกเบาๆ หลินซาพยักหน้าแล้วจ้องมองภาพบนหน้าจออย่างไม่วางตา ภาพในวิดีโอดำเนินต่อไป หลังจากที่หลินซาเดินลับตาเข้าไปในห้องน้ำ โจวเฟยเฟยที่นั่งอยู่เพียงลำพังก็เริ่มเคลื่อนไหว เธอหันมองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยท่าทางที่แคล่วคล่องว่องไว แล้วหย่อนมันลงไปในแก้วน้ำของหลินซาอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังยกแก้วขึ้นมาแกว่งเบาๆ เพื่อให้ยาละลายเร็วขึ้นอีกด้วย ยาเม็ดสีขาวละลายหายไปในน้ำอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าหากไม่ได้สังเกตอย่างใกล้ชิด เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง ดวงตาของหลินซาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่าเพื่อนที่เธอมองว่าเป็นคนดีจะทำเรื่องชั่วร้ายลับหลังเธอได้ขนาดนี้ เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่าโจวเฟยเฟยจะกล้าใส่บางอย่างลงในแก้วน้ำของเธอ น่ากลัว! มันเป็นเรื่องที่น่าขนลุกเกินไปแล้ว! ในตอนนี้เองที่หลินซานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นได้ชัดเจนขึ้น "มิน่าล่ะ... ตอนที่เราจะลุกไป เธอถึงได้พูดขึ้นมาว่าเธอยังดื่มน้ำไม่หมดเลย! พี่เห็นเธอดื่ม พี่ก็เลยดื่มตามไปด้วยโดยไม่ได้เอะใจอะไรเลยสักนิด!" ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอมานึกดูในตอนนี้ โจวเฟยเฟยช่างเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และมีแผนการล้ำลึกเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้จริงๆ! เย่จ่าวพูดถูกไม่มีผิด โจวเฟยเฟยเข้าหาเธออย่างมีจุดประสงค์แอบแฝงมาตั้งแต่เริ่มต้น แต่คำถามที่สำคัญที่สุดคือ ทำไมโจวเฟยเฟยถึงทำแบบนั้นล่ะ! แรงจูงใจของเธอคืออะไรกันแน่? หลินซาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเอ่ยออกมาว่า "จ่าวจ่าว เราต้องรีบเอาหลักฐานพวกนี้ไปให้ตำรวจเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ถ้าพี่อยากจะให้เธอถูกตัดสินโทษ แค่หลักฐานพวกนี้ยังไม่เพียงพอหรอกค่ะ" เย่จ่าวเอ่ยด้วยเสียงเรียบ "หากถูกจับได้ เธออาจจะอ้างว่าสิ่งที่เธอใส่ลงไปเป็นแค่ยาอมหรือน้ำตาลแก้กระหายก็ได้ ใครจะไปพิสูจน์ได้ล่ะ?" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ?" หลินซาถามด้วยความร้อนใจ เย่จ่าวคลิกเมาส์ต่อไปเรื่อยๆ "รออีกสักครู่ค่ะ" ห้านาทีต่อมา นิ้วมือที่เต้นระบำอยู่บนแป้นพิมพ์ของเย่จ่าวก็หยุดลง เธอแฮกเข้าไปใน IP ของอีกฝ่ายได้สำเร็จ และเจาะลึกเข้าไปในระบบของ WeChat จนพบประวัติการสนทนาที่ถูกลบไปแล้วระหว่างโจวเฟยเฟยกับผู้สมรู้ร่วมคิด "เจอแล้วค่ะ" "เจออะไรเหรอจ่าวจ่าว?" หลินซารีบถามทันที เย่จ่าวตอบกลับพร้อมกับส่งข้อมูลบางอย่างผ่านโทรศัพท์ "ฉันส่งภาพหน้าจอประวัติการแชทไปให้ใน WeChat ของพี่แล้วนะคะ ลองเปิดดูสิคะ" หลินซารีบเปิดโทรศัพท์ดูทันที และเมื่อเธอได้อ่านข้อความในภาพหน้าจอเหล่านั้น ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว "โจวเฟยเฟยคนนี้... พี่อุตส่าห์ไว้ใจเธอมากขนาดนี้! เธอทำกับพี่แบบนี้ได้ยังไงกัน! ไปกันเถอะจ่าวจ่าว เราไปสถานีตำรวจกันเดี๋ยวนี้เลย" "ฉันส่งหลักฐานทั้งหมดไปที่สถานีตำรวจให้เรียบร้อยแล้วค่ะ" เย่จ่าวเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ "จ่าวจ่าว ขอบใจเธอมากจริงๆ นะ ถ้าไม่มีเธอ พี่คงพลาดการสอบสำคัญในวันนี้ไปแล้วแน่ๆ!" หลินซามองเย่จ่าวด้วยความซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอ "พี่ซาซา พูดอะไรอย่างนั้นคะ!" เย่จ่าวหัวเราะเบาๆ "เราเป็นเพื่อนกันนี่นา เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากค่ะ"