บทที่ 1781: 365: สั่งสอนพวกสวะ! 4 “พี่ซาซ่า” หลินซาคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แล้วคุณสามีของเธอล่ะ? เขาไม่ได้มากับเธอด้วยหรอกหรือ?” เย่จ้าวตอบกลับไปเรียบๆ ว่า “เขากลับไปแล้วล่ะค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินซาก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียดด้วยความรู้สึกโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบเข้าไปคล้องแขนของเย่จ้าวเอาไว้แน่นพลางกระซิบกระซาบว่า “บอกตามตรงนะจ้าวเจ้า รัศมีรอบตัวสามีของเธอน่ะมันรุนแรงเกินไปจริงๆ! ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้เขา ฉันรู้สึกใจคอไม่ดีจนทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ” เย่จ้าวหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางนั้นแล้วเอ่ยปลอบใจ “วางใจเถอะค่ะพี่ซาซ่า เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเที่ยวไปทำร้ายใครส่งเดชหรอกนะคะ” หลินซาซ่าแย้มยิ้มและกล่าวเสริมว่า “ฉันรู้ว่าเขาไม่ทำร้ายคนหรอก แต่ความรู้สึกกดดันแบบนั้นมันประหลาดมากจริงๆ นะ มันเป็นความรู้สึกที่เธอเองก็ควบคุมไม่ได้น่ะ เข้าใจไหม? มันก็เหมือนกับครั้งแรกที่ฉันได้เจอเธอนั่นแหละ ตอนนั้นฉันกับยัยคนสวยที่คิดว่าตัวเองเย็นชาและหยิ่งยโสคนนั้นน่ะ แทบไม่กล้าปริปากพูดกับเธอเลยสักคำ” ในความเป็นจริงแล้ว เซินเส้าชิงนั้นมีความแตกต่างจากเย่จ้าวอย่างสิ้นเชิง เย่จ้าวนั้นมีความสุขกับการได้พบปะและทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆ แต่เซินเส้าชิงกลับสามารถนั่งนิ่งๆ อยู่กับคนที่ไม่คุ้นเคยได้ทั้งวันโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว เย่จ้าวยิ้มกว้างพลางเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างหยอกล้อ “แล้วตอนนี้ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสวยที่ดูเย็นชาในสายตาพี่แล้วอย่างนั้นเหรอคะ?” “ใช่สิ ใช่แน่นอนอยู่แล้ว!” หลินซากล่าวย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ในใจของฉันน่ะ เธอคือดอกไม้ที่งดงามและสูงส่งที่สุดบนยอดเขาที่หนาวเหน็บเลยล่ะ!” “นั่นมันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!” เย่จ้าวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจในแบบทีเล่นทีจริง หลินซากล่าวต่อไปว่า “อ้อ จริงด้วยสิจ้าวเจ้า เธอเคยบอกว่าคุณป้าหมานของเธอกำลังจะคลอดลูก ตอนนี้คลอดหรือยังล่ะ?” “คลอดวันนี้เองค่ะ” เย่จ้าวตอบ “เป็นเด็กผู้ชายตัวน้อย น้ำหนักตัวมากกว่าห้าปอนด์เชียวนะคะ” “ไวจริงๆ เลย!” หลินซาอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เย่จ้าวพยักหน้าเห็นด้วยเล็กน้อย “นั่นสินะคะ ค่อนข้างไวทีเดียว” สำหรับเธอแล้ว ความรู้สึกเหมือนว่าเพิ่งผ่านไปเพียงเมื่อวานนี้เองที่เซี่ยเสี่ยวหมานเริ่มตั้งครรภ์ ทั้งสองคนเดินคุยกันไปพลางก้าวเข้าไปในถนนคนเดินที่มีชื่อเสียง ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงร้านอาหารว่างและร้านขนมท้องถิ่นที่ทั้งคู่มักจะแวะเวียนมาอุดหนุนเป็นประจำ บรรยากาศภายในร้านอาหารว่างแห่งนี้คึกคักเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะถึงเวลาล่วงเลยมื้ออาหารมาพอสมควรแล้ว แต่ผู้คนก็ยังคงหนาแน่นจนแทบจะหาที่ว่างไม่ได้ เย่จ้าวและหลินซาต้องยืนรออยู่นานเกือบสิบนาทีกว่าที่พนักงานจะหาที่นั่งว่างให้พวกเขาได้ หลังจากสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย ในขณะที่พวกเขากำลังรออาหารอยู่นั้น ก็มีหญิงสาวสองคนที่แต่งหน้าจัดจ้านด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเดินตรงมายังโต๊ะของพวกเขา “ช่วยขยับออกไปหน่อยได้ไหม” หญิงสาวผมยาวคนหนึ่งในกลุ่มนั้นก้มลงมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและเอ่ยปากออกมาอย่างไม่มีมารยาท ในตอนนั้น เย่จ้าวกำลังก้มหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอเพื่อพูดคุยกับอวี่จื่อเฟยเกี่ยวกับสถานการณ์ฉุกเฉินที่เกิดขึ้นบนดาวอังคารอย่างเคร่งเครียด ตามรายงานล่าสุด พืชพรรณที่ปลูกไว้บนดาวอังคารกำลังทยอยล้มตายลงเป็นจำนวนมากอย่างผิดปกติ เย่จ้าวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล ในส่วนลึกของความคิด เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้อาจจะมีอารยธรรมจากนอกโลกเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอย่างแน่นอน เนื่องจากเธอเคยใช้ชีวิตอยู่บนดาวอังคารมานานถึงครึ่งเดือน เธอจึงรู้ดีว่าสภาพภูมิอากาศบนดาวอังคารนั้นกำลังค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การดูแลและคำสั่งการของเธอ ซึ่งตามหลักการแล้วมันไม่ควรจะเลวร้ายลงเช่นนี้ “ขอโทษนะจ๊ะ แต่พวกเราเป็นคนมาก่อน และที่นั่งนี้ก็มีเจ้าของแล้ว” หลินซาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวคนนั้นและตอบกลับอย่างใจเย็น หญิงสาวผมยาวคนเดิมไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เธอกลับหยิบปึกเงินสดที่เป็นธนบัตรใบละร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ใบหรู ก่อนจะขว้างมันลงบนโต๊ะเสียงดังปึก “แค่นี้น่าจะพอให้พวกเธอย้ายไปที่อื่นได้แล้วนะ” ในความคิดของเธอ มีเพียงคนจนเท่านั้นที่จะลดตัวลงมานั่งกินอาหารในสถานที่ซอมซ่อแบบนี้ ต่อให้พวกหล่อนสั่งอาหารทุกอย่างในร้านมาจนเต็มโต๊ะ ราคามันก็คงไม่ถึงแปดร้อยหยวนด้วยซ้ำ และเงินที่เธอโยนลงไปบนโต๊ะนั่นน่ะมันตั้งหนึ่งพันหยวนเชียวนะ หญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวผมยาวคนนั้นยิ่งมีท่าทีหยิ่งยโสยิ่งกว่าเสียอีก ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ เธอทำเพียงแค่ชายตามองเย่จ้าวและหลินซาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง หากไม่ใช่เพราะคนที่เธอชอบชอบแวะมาทานอาหารที่ร้านนี้เป็นประจำ เธอก็คงไม่มีวันเหยียบย่างเข้ามาในสถานที่ที่เธอมองว่าน่ารังเกียจและสกปรกเช่นนี้เด็ดขาด เธอไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมหนุ่มหล่อที่เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง แถมยังเป็นผู้สืบทอดในอนาคตของเครือหลินคอร์ปอเรชั่นที่ยิ่งใหญ่ ถึงได้หลงใหลและชอบสถานที่แบบนี้ไปได้ คนระดับสังคมชั้นสูงอย่างพวกเธอควรจะเข้าออกในสถานที่ที่หรูหรา จิบแชมเปญเกรดพรีเมียม และลิ้มรสสเต็กเนื้อชั้นดีสิถึงจะถูก ตอนแรกเธอวางแผนไว้ว่าจะมานั่งรอที่นี่สักพักเพื่อรอให้อาหารมาส่งแล้วค่อยจากไป แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าธุรกิจของร้านเล้กๆ แห่งนี้จะดีจนน่าตกใจขนาดที่มีคนแน่นร้านจนไม่มีที่นั่งเหลือเช่นนี้! ถ้าเธอไม่ยอมมาที่ถนนสายอาหารว่างแห่งนี้ เธอก็คงไม่รู้เลยว่าในประเทศจีนยังมีผู้คนอีกมากมายมหาศาลที่ยังไม่สามารถหนีพ้นจากวงจรความยากจนได้ ช่างน่าสมเพชจริงๆ! หลินซาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะใช้กิริยาหยาบคายด้วยการโยนเงินใส่หน้าเธอแบบนี้ เธอขมวดคิ้วแน่นและกล่าวว่า “ขอโทษด้วยนะคะ แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องของเงิน ไม่ว่าคุณจะให้เงินมากแค่ไหน พวกเราก็จะไม่ยอมสละที่นั่งนี้ให้อย่างแน่นอน” หญิงสาวผมยาวแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นหลินซาแสดงท่าทีรังเกียจเงินตราที่เธอเสนอให้ แบบนี้มันช่างไร้ยางอายสิ้นดี หรือว่ายัยพวกนี้อยากจะได้เงินเพิ่มเป็นสองพันหยวนกันแน่ถึงได้ทำท่าโก่งค่าตัวแบบนี้? “นี่แม่คุณ บะหมี่ที่นี่ชามหนึ่งมันจะสักเท่าไหร่กันเชียว? เงินหนึ่งพันหยวนนี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลยนะ! อย่ามาทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลยถ้าได้กำไรแล้วน่ะ!” เริ่มมีความรู้สึกไม่พอใจเจือปนอยู่ในน้ำเสียงของหลินซา “ฉันบอกแล้วไงว่านี่ไม่ใช่เรื่องของเงิน!” ถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน แล้วมันจะเป็นเรื่องอะไรไปได้อีกล่ะ? หญิงสาวผมยาวเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด คนที่เห็นแก่เงินจนตัวสั่นและอยากได้เงินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังแสร้งทำเป็นวางท่าไม่แยแสเงินทอง มันเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดีในสายตาของเธอ หญิงสาวผมยาวหันไปมองเพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ แล้วกระซิบเบาๆ ว่า “เสี่ยวเสี่ยว เราไปหาที่นั่งอื่นกันเถอะ อย่าไปลดตัวลงมาเกือกกลั้วกับคนจนสองคนนี้เลย! ฉันว่าพวกหล่อนคงจะจนจนสติเพี้ยนไปแล้วล่ะมั้ง!” “ไม่เอาหรอก รุ่นพี่หลินมักจะเลือกนั่งที่โต๊ะตัวนี้ทุกครั้งที่เขามาที่นี่” สวี่เสี่ยวกล่าวแย้งขึ้นมาทันที “ก็แค่เงินไม่ใช่เหรอ? ถ้าอยากได้ก็แค่ประเคนให้พวกหล่อนไปสิ!” ในมุมมองของสวี่เสี่ยวนั้น สิ่งใดก็ตามที่สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยเงิน สิ่งนั้นถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยและไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเธอ