บทที่ 1806: 371: ความจริงที่ถูกซ่อนไว้! 5 “หลังจากได้ยินข่าวนี้ นายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางก็รู้สึกโกรธเคืองเล็กน้อย หลานสาวสุดที่รักของนางเป็นหญิงในฝันของคนนับไม่ถ้วน แต่คนตระกูลเหอกลับตาบอดเสียได้!” “หลังจากได้ยินข่าวนี้ โอวหยางเฉินไม่เพียงแต่ไม่โกรธ เธอยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ‘คุณย่าเซินคะ ลำบากคุณย่าแล้วค่ะ!’” “นายหญิงผู้เฒ่าเซินตบมือของโอวหยางเฉินเบาๆ ‘ความไม่ยินยอมของเหอจื่อเถิงคือความสูญเสียของเขาเอง! เสี่ยวเฉิน เชื่อย่าเถอะ ในอนาคตหนูจะต้องหาแฟนที่ดีกว่าเขาเป็นร้อยเท่าได้อย่างแน่นอน!’” “โอวหยางเฉินเป็นเด็กสาวที่โดดเด่นมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าเธอจะได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมตะวันตกและมีความคิดที่ค่อนข้างเปิดเผย แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มสารภาพรักก่อน” ช่างน่าเสียดายนัก! เธอกลับต้องมาพ่ายแพ้ก่อนที่จะประสบความสำเร็จเสียได้! “อย่างไรก็ตาม โอวหยางเฉินไม่ได้รู้สึกท้อแท้ รักแรกพบนั้นยากเกินไปจริงๆ ตอนนี้เหอจื่อเถิงอาจจะไม่ชอบเธอ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าในอนาคตเขาจะไม่ชอบเธอ!” ว่ากันว่าระหว่างผู้หญิงและผู้ชายนั้นมีเพียงม่านบางๆ กั้นกลางไว้เท่านั้น เธอยังคงมีโอกาส! “โอวหยางเฉินยิ้มและพูดว่า ‘คุณย่าเซิน ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ แต่มันยังไม่จบแค่นี้ หนูไม่เชื่อหรอกว่าเหอจื่อเถิงจะทำมาจากเหล็ก! การจะเอาชนะใจเขามันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้!’” “‘จริงด้วยค่ะคุณย่าเซิน ตอนนี้เขามีแฟนหรือยังคะ?’ โอวหยางเฉินถามคำถามต่อทันที” “ถ้าเหอจื่อเถิงมีแฟนแล้ว เธอก็จะตัดใจเสีย เธอจะไม่ทำเรื่องอย่างการไปแย่งคนรักของคนอื่นเด็ดขาด” “นายหญิงผู้เฒ่าเซินกล่าวว่า ‘เขายังไม่มีแฟนหรอก แต่เขาบอกว่าเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ย่าเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า!’” ตราบใดที่เขายังไม่มีแฟนก็พอ! “ส่วนเรื่องคนที่เขาชอบนั้น เขาต้องกุเรื่องขึ้นมาเพื่อปฏิเสธเธออย่างแน่นอน” “เมื่อได้ยินดังนั้น โอวหยางเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอยิ้มและพูดว่า ‘ตกลงค่ะ หนูเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากค่ะคุณย่าเซิน’” “‘ไม่เป็นไรจ้ะ’ นายหญิงผู้เฒ่าเซินกล่าวต่อ ‘งั้นย่าขอตัวกลับก่อนนะ’” “‘ต้องลำบากคุณพี่ที่ต้องมาถึงที่นี่จริงๆ!’ นายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางเดินออกมาส่งนายหญิงผู้เฒ่าเซินด้วยตัวเอง” “หลังจากส่งนายหญิงผู้เฒ่าเซินกลับไปแล้ว นายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางก็เอ่ยขึ้นว่า ‘เสี่ยวเฉิน เมื่อกี้หนูหมายความว่ายังไง?’” “‘คุณย่าคะ หนูชอบเหอจื่อเถิงค่ะ หนูอยากแต่งงานกับเขา!’ โอวหยางเฉินกอดแขนของนายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางไว้แน่น” นายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางขมวดคิ้วแน่น “ในเวลานี้ โอวหยางเฉินยังคงบอกว่าอยากแต่งงานกับเหอจื่อเถิงอีกอย่างนั้นหรือ!” “‘เสี่ยวเฉิน! ใช่ว่าหนูจะหาคนแต่งงานด้วยไม่ได้ ทำไมหนูถึงเอาแต่จับจ้องไปที่เด็กตระกูลเหอคนนั้นล่ะ!’” “โอวหยางเฉินยิ้มและพูดว่า ‘คุณย่าคะ หนูแค่ต้องการแต่งงานกับเหอจื่อเถิงเท่านั้นค่ะ!’ ความรู้สึกแบบนี้มันประหลาดมาก และโอวหยางเฉินเองก็ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้” นายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางเริ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย นางรู้สึกว่าโอวหยางเฉินเป็นเด็กผู้หญิง การทำแบบนี้มันช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย! “ในเมื่อเหอจื่อเถิงก็ได้ปฏิเสธเธออย่างชัดเจนไปแล้ว” “‘เสี่ยวเฉิน หนู...’” “โอวหยางเฉินยิ้มและพูดว่า ‘คุณย่าคะ หนูรู้ว่าคุณย่าอยากจะพูดอะไร แต่สิ่งที่หนูอยากจะบอกก็คือหนูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เรื่องบางเรื่องก็เหมือนคนดื่มน้ำ จะเย็นหรือร้อนมีเพียงตัวเองที่รู้ความรู้สึกดี! หนูแค่ต้องการมีความสุข ส่วนเรื่องอื่น ใครจะว่ายังไงก็เรื่องของเขา ปากอยู่ที่ตัวเขา เขาอยากจะพูดอะไรก็เชิญตามสบาย มันไม่เกี่ยวข้องกับหนูเลยสักนิด!’” “เมื่อเห็นโอวหยางเฉินเป็นเช่นนี้ นายหญิงผู้เฒ่าโอวหยางก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้” “ลูกหลานล้วนมีวาสนาของตนเอง ทั้งหมดนี้เป็นการเลือกของโอวหยางเฉินเอง ในฐานะย่า นางไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายมากจนเกินไป” อีกด้านหนึ่ง ฐานทัพตระกูลเซิน ภายในห้องทำงาน “เซินเส้าชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ในมือถือลูกประคำไว้ลูกหนึ่ง เขามองไปที่ผู้ช่วยแล้วถามว่า ‘ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น?’” “ผู้ช่วยรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขากล่าวต่อ ‘ตามข่าวจากดาวอังคาร คนของเยว่จั๋วถูกโจมตีโดยวัตถุบินลึกลับ ทำให้มีคนหายสาบสูญไปสองคน เพื่อที่จะตามหาพวกเขา คุณเยว่จั๋วไม่ได้นอนมาเกือบห้าวันห้าคืนแล้วครับ’” “เมื่อได้ยินดังนั้น เซินเส้าชิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย” “เขารู้ดีว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นบนดาวอังคาร ไม่อย่างนั้นเย่จั๋วคงไม่อยู่ในสภาพที่อ่อนเพลียขนาดนี้” “อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เซินเส้าชิงไม่ได้คาดคิดก็คือ สิ่งมีชีวิตจากต่างดาวได้ปรากฏตัวขึ้นบนดาวอังคารแล้ว” “‘ฉันเข้าใจแล้ว’ เซินเส้าชิงหมุนลูกประคำในมือ ‘นายออกไปก่อนเถอะ’” “เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ช่วยก็รู้สึกโล่งอกและรีบหันหลังเดินออกจากประตูไปทันที” เซินเส้าชิงยืนขึ้นและเดินตรงไปยังห้องเก็บยานอวกาศ เขาต้องไปที่ดาวอังคารทันทีเพื่อสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง * * อีกด้านหนึ่ง ห้วงอวกาศ แคว้นฉางเยว่ “ชิวตี้มองไปที่ชิวชางเจิน ‘ท่านพ่อ ตอนนี้ท่านวางใจได้หรือยัง?’” ชิวชางเจินพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ เขามักจะกังวลเกี่ยวกับมนุษย์ชั้นต่ำคนนั้นอยู่เสมอ ตอนนี้ในที่สุดเขาก็สามารถวางใจได้เสียที” เพราะนั่นไม่ใช่เย่จั๋วเลยสักนิด! “ถ้าหากเธอคือเย่จั๋วตัวจริง เธอคงจะค้นพบพวกเขาไปนานแล้ว” แต่มนุษย์ชั้นต่ำคนนั้นกลับไม่รู้ตัวเลย “ชิวตี้ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ‘ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วไงคะว่าไม่ว่าเย่จั๋วจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น’”