บทที่ 910: 212: สายเกินกว่าจะเสียใจ ฉันมีข้อมูลข่าวสารตั้งครึ่งเดือนแน่ะ! 3 เซินอวี่เยี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น "พี่รอง ไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับซ่งเฉินอวี่อีกแล้ว! นับจากนี้ไปฉันจะทำเหมือนว่าไม่รู้จักคนคนนี้เลย!" เซินเยว่หยาหันไปมองเซินอวี่เยี่ยนด้วยความประหลาดใจ พลางยื่นมือไปแตะหน้าผากของเธอ "เธอเป็นไข้หรือเปล่าเนี่ย?" "ไม่ได้เป็นไข้สักหน่อย" เซินอวี่เยี่ยนปัดมือของเซินเยว่หยาออก "ฉันแค่เพิ่งจะมองเห็นธาตุแท้ของเขาชัดเจนก็คราวนี้เอง! ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนั้น!" เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซินอวี่เยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเสียใจมากจริงๆ ที่ผ่านมาเธอปฏิบัติต่อซ่งเฉินอวี่เหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆ ของตัวเองมาโดยตลอด แม้กระทั่งยอมถูกเซินเส้าชิงตบหน้าไปสองครั้งเพื่อปกป้องซ่งเฉินอวี่ แต่แล้วซ่งเฉินอวี่ล่ะ? ซ่งเฉินอวี่ปั่นหัวเธอราวกับคนโง่! สิ่งที่เธอได้รับกลับมาจริงๆ ก็คือความเป็นคนโง่เขลาในสายตาของอีกฝ่าย บางทีในสายตาของซ่งเฉินอวี่ เธออาจจะเป็นแค่ยัยบื้อคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเซินอวี่เยี่ยนก็เต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง แม้ว่าเซินอวี่เยี่ยนจะไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลม และบางครั้งก็ชอบเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของคนอื่น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่รักการร้องไห้ฟูมฟาย ดังนั้นเมื่อเห็นเซินอวี่เยี่ยนร้องไห้ เซินเยว่หยาก็ตกใจจนตัวโยนและรีบเอ่ยถามทันทีว่า "เกิดอะไรขึ้น? ใครรังแกเธอ?" เซินอวี่เยี่ยนที่กำลังอัดอั้นตันใจอยู่พอดีจึงโผเข้ากอดเซินเยว่หยาแล้วพรั่งพรูออกมาว่า "พี่รอง ซ่งเฉินอวี่หลอกฉัน! หลอกใช้ฉันเหมือนคนโง่..." "เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่? เล่าให้พี่ฟังซิ เดี๋ยวพี่จะช่วยเธอระบายความแค้นนี้เอง" เซินอวี่เยี่ยนกอดเซินเยว่หยาพลางสะอื้นไห้ขณะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง เมื่อได้ยินดังนั้น เซินเยว่หยาก็ขมวดคิ้วมุ่น "คุณย่าเตือนเธอตั้งนานแล้วว่าซ่งเฉินอวี่เป็นคนเจ้าแผนการ ในวงการบันเทิงน่ะ มีใครบ้างที่แสดงไม่เก่ง? การที่เธอได้เรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับตัวเธอเองเหมือนกัน!" เซินอวี่เยี่ยนร้องไห้จนแทบจะหายใจไม่ทัน "ฉันแค่รู้สึกรับไม่ได้ ฉันดีกับเธอขนาดนั้น แต่เธอกลับทำกับฉันแบบนี้! ทั้งที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าลู่ซิวมิได้มีใจให้ฉัน แต่เธอก็ยังยุยงให้ฉันไปสารภาพรักกับเขา..." "เอาล่ะๆ ไม่ต้องร้องแล้ว ในเมื่อเธอมองเห็นตัวตนของเขาชัดเจนแล้วก็ดี" เซินเยว่หยาปลอบต่อ "วันหน้าวันหลังจะคบเพื่อนก็ระวังให้มากกว่านี้หน่อย ปีนี้เธอก็อายุสามสิบกว่าแล้วนะ ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่อีก? แค่เรื่องดีร้ายยังแยกแยะไม่ออกเลย ถ้าเธอเชื่อฟังคำพูดของคุณย่าตั้งแต่แรก เธอก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก!" เซินอวี่เยี่ยนเองก็นึกเสียใจภายหลังอย่างยิ่ง เธอเสียใจที่ไม่ได้เชื่อฟังคำพูดของท่านผู้หญิงเซิน เซินเยว่หยาตบไหล่ของเซินอวี่เยี่ยนเบาๆ แล้วพูดต่อว่า "ตอนนี้เธอเองก็มีแฟนใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ? จริงด้วย เมื่อไหร่จะพาเขามาให้พวกเราดูตัวบ้างล่ะ?" เมื่อพูดถึงโจวรุ่ย อารมณ์ของเซินอวี่เยี่ยนก็ดูจะผ่อนคลายลงมาก อย่างน้อยเธอก็ยังมีความรักหลงเหลืออยู่ หลังจากที่ต้องสูญเสียมิตรภาพไป "รออีกสักพักเถอะค่ะ" เซินอวี่เยี่ยนตอบ เซินเยว่หยาเอ่ยว่า "เธออายุเกือบจะสี่สิบแล้วนะ พาเขามาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เถอะ อย่าให้คุณแม่กับคุณย่าต้องคอยเป็นห่วงเรื่องของเธอทุกวันเลย" "ตกลงค่ะ" เซินอวี่เยี่ยนพยักหน้า เซินเยว่หยาหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำตาให้เซินอวี่เยี่ยนแล้วพูดต่อว่า "เธอพักผ่อนอยู่ที่นี่สักครู่เถอะ เดี๋ยวพี่จะออกไปรับรองแขกข้างนอกก่อน พี่เขยรองของเธอคนเดียวอาจจะรับมือไม่ไหว" "ได้ค่ะพี่รอง พี่ไปเถอะ" "อย่าเสียใจไปเลยนะ" อีกด้านหนึ่ง เทียนเทียนวิ่งแจ๋วเข้าไปหาเย่จั๋ว "คุณอาสะใภ้เล็ก!" "เทียนเทียน" เทียนเทียนพูดต่อว่า "คุณอาสะใภ้เล็ก หนูทำภารกิจสำเร็จแล้วนะ!" "เทียนเทียนเก่งที่สุดเลย!" เย่จั๋วลูบหัวเล็กๆ ของเทียนเทียนอย่างเอ็นดู "หนูเก่งขนาดนี้ คุณอาสะใภ้เล็กจะไม่พิจารณาให้รางวัลหนูจริงๆ เหรอคะ?" เย่จั่วยิ้มพลางถามว่า "แล้วเทียนเทียนอยากได้รางวัลอะไรล่ะจ๊ะ?" เทียนเทียนเอียงคอใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "หนูอยากได้หุ่นยนต์ที่พูดได้ค่ะ เอาตัวเล็กๆ ที่ใส่กระเป๋าเสื้อได้นะ แต่ไม่ใช่หุ่นยนต์บื้อๆ แบบนั้นนะ หนูอยากได้หุ่นยนต์ที่ฉลาดที่สุดในจักรวาลเหมือนเสี่ยวไป๋เลย!" "ตกลงจ้ะ" เย่จั๋วพยักหน้าตอบรับ "จริงเหรอคะ?" เทียนเทียนเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ "จริงแน่นอนจ้ะ" "คุณอาสะใภ้เล็กจงเจริญ!" เทียนเทียนโห่ร้องดีใจ "คุณอาสะใภ้เล็กขา คุณอาเป็นคุณอาสะใภ้ที่เก่งที่สุดในจักรวาลเลย คุณอาสะใภ้ของเพื่อนๆ ในห้องรวมกันยังสู้คุณอาคนเดียวไม่ได้เลยค่ะ!" เย่จั๋วก้มหน้าลงไปหยิกแก้มเทียนเทียนเบาๆ "ช่วงนี้หนูอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย?" "เปล่าสักหน่อย" เทียนเทียนส่ายหัวพลางยื่นมือไปกอดเอวเย่จั๋วไว้ "คุณอาสะใภ้เล็กคะ ตัวคุณอาหอมจังเลยค่ะ หอมกว่าคุณแม่ของหนูตั้งเยอะ!" "เทียนเทียน" เสียงทุ้มลึกเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ เทียนเทียนหันกลับไปมองก็เห็นเซินเส้าชิงยืนอยู่ข้างหลัง ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่น และใบหน้าดูเย็นชาเสียจนเหมือนมีน้ำแข็งปกคลุมหนาเตอะ "คุณ... คุณอา" คุณอาในตอนนี้ดูน่ากลัวนิดๆ แฮะ เทียนเทียนตกใจจนต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่