บทที่ 928: 214: ตัดขาดความสัมพันธ์! ไม่ใช่ลูกสาวคนที่สี่ของตระกูลเฉินอีกต่อไป! 6 “หาทางปกปิดคำโกหกนี้ด้วยตัวเองก็แล้วกัน!” หลังจากพูดจบ ซ่งเฉินอวี่ก็วางสายไป โจวรุ่ยเพิ่งจะเล่นเกมไปได้เพียงครึ่งเดียวตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์สายนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปลีกตัวออกมาจากสวนสนุก “พี่รุ่ย จะไปไหนล่ะคะ?” หญิงสาวสวยหุ่นเซ็กซี่คนหนึ่งโน้มตัวเข้ามาถาม โจวรุ่ยจูบเธอหนึ่งที “ตอนนี้พี่มีธุระยุ่งน่ะ ไว้พี่จะมาอยู่เป็นเพื่อนวันหลังนะ” ... อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ซ่งเฉินอวี่เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอก็เริ่มจัดการเรื่องของเฉินอวี่เยี่ยนต่อ เมื่อเห็นว่าเฉินอวี่เยี่ยนเริ่มเศร้าโศกหนักขึ้นเรื่อยๆ ซ่งเฉินอวี่ก็ยื่นมือออกไปหาเธอ “เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน” เฉินอวี่เยี่ยนไม่รู้ว่าซ่งเฉินอวี่ต้องการจะทำอะไร แต่เธอก็ยังคงยื่นโทรศัพท์ให้ไป ซ่งเฉินอวี่กดรหัสผ่านและค้นหาชื่อของโจวรุ่ยในรายการผู้ติดต่อ จากนั้นเธอก็โทรออก “ฮัลโหล โจวรุ่ย! นี่ซ่งเฉินอวี่พูดนะ!” เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินอวี่เยี่ยนก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาทันที “เฉินอวี่ เธอทำอะไรน่ะ? โทรหาเขาทำไม?” ซ่งเฉินอวี่เมินเฉยต่อเฉินอวี่เยี่ยนและพูดต่อไปว่า “โจวรุ่ย นายมันไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว! อวี่เยี่ยนชอบนายมากขนาดนี้ นายโกหกเธอได้ยังไง! ฉันไม่อยากฟังคำอธิบายของนาย นายมาอธิบายกับแฟนของนายด้วยตัวเองก็แล้วกัน!” “ฉันอยู่ที่บ้านเลขที่ 28 ถนนวรยุทธ์!” หลังจากพูดจบ ซ่งเฉินอวี่ก็วางสายไปทันที เฉินอวี่เยี่ยนแย่งโทรศัพท์กลับคืนมา “เฉินอวี่ เธอทำอะไรลงไป! ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอหน้าเขา!” ซ่งเฉินอวี่มองไปที่เฉินอวี่เยี่ยน “อวี่เยี่ยน การหลบหนีไม่ใช่สไตล์ของเธอนะ! ความสัมพันธ์น่ะต้องได้รับการปกป้องจากทั้งสองฝ่าย ตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ฟูมฟายจนดูไม่ได้ แต่โจวรุ่ยกลับไม่รู้อะไรเลย แบบนี้มันคืออะไรกัน?” ถึงจุดนี้ ซ่งเฉินอวี่ก็หยุดเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อว่า “เดี๋ยวพอโจวรุ่ยมาถึง จำไว้นะว่าต้องอธิบายเรื่องต่างๆ ให้เขาฟังอย่างใจเย็น อย่าใจร้อนนักล่ะ! เมื่อกี้ฉันบอกในโทรศัพท์ว่าเธอกำลังร้องไห้ เธอไม่รู้หรอกว่าโจวรุ่ยดูร้อนรนแค่ไหน! นี่หมายความว่าเขาเป็นห่วงเธอนะ! อวี่เยี่ยน มันไม่ง่ายเลยนะที่เธอจะหาใครสักคนที่เห็นคุณค่าในตัวเธอ ฉันไม่อยากให้พวกเธอสองคนต้องแยกทางกันเพราะความเข้าใจผิด” เฉินอวี่เยี่ยนสูดน้ำมูก “ฉันยังไม่อยากเจอเขาตอนนี้!” “อวี่เยี่ยน” ซ่งเฉินอวี่กุมมือเฉินอวี่เยี่ยนไว้ “เธอโตแล้วนะ ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อีกล่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอไม่ชอบโจวรุ่ยแล้ว? หรือว่าเธอไปตกหลุมรักคนอื่นเข้าแล้ว?” เฉินอวี่เยี่ยนไม่ได้พูดอะไร ซ่งเฉินอวี่พูดต่อว่า “ถ้าเธอตกหลุมรักคนอื่นจริงๆ ฉันก็จะสนับสนุนเธอนะ! ฉันจะโทรหาโจวรุ่ยเดี๋ยวนี้แล้วบอกเขาว่าไม่ต้องมา! แล้วพวกเธอก็เลิกกันไปเลยตั้งแต่นี้!” หลังจากพูดจบ ซ่งเฉินอวี่ก็หยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา เฉินอวี่เยี่ยนตกใจมากจนรีบคว้ามือของซ่งเฉินอวี่ไว้ “อย่าทำแบบนั้นนะ!” ซ่งเฉินอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันรู้อยู่แล้วว่าในใจเธอยังมีเขาอยู่! ในเมื่อยังมีเขาอยู่ ก็จงฟังเขาอธิบายเรื่องต่างๆ ให้ชัดเจนเถอะ ถ้ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็คบกันต่อไป แต่ถ้าโจวรุ่ยเป็นพวกสารเลวแบบนั้นจริงๆ อย่าว่าแต่เธออยากเลิกกับเขาเลย ในฐานะพี่น้องที่ดีของเธอ ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยเขาไว้แน่!” “เฉินอวี่ ขอบใจนะ” เฉินอวี่เยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งใจขณะโอบกอดซ่งเฉินอวี่ หากไม่มีซ่งเฉินอวี่ เธอคงไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไรดี ไม่นานนัก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ซ่งเฉินอวี่ยิ้มและบอกว่า “ต้องเป็นโจวรุ่ยแน่ๆ” หลังจากแม่บ้านเปิดประตู ก็มีคนเดินเข้ามา เขาคือโจวรุ่ยจริงๆ โจวรุ่ยวิ่งหน้าตั้งมาตลอดทาง จนมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก “เป็นอะไรไปครับ อวี่เยี่ยน?” ซ่งเฉินอวี่ตบไหล่เฉินอวี่เยี่ยนเบาๆ “คุยกับโจวรุ่ยให้ชัดเจนนะว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่อยู่เป็น กขค. ที่นี่หรอก!” พูดจบ ซ่งเฉินอวี่ก็หันไปมองโจวรุ่ย โจวรุ่ยพยักหน้าให้เล็กน้อยโดยไม่ทิ้งร่องรอย ซ่งเฉินอวี่เดินออกไปข้างนอกและปิดประตูให้อย่างมีมารยาท เพียงชั่วพริบตา ในห้องก็เหลือเพียงเฉินอวี่เยี่ยนและโจวรุ่ยเท่านั้น เมื่อเห็นเฉินอวี่เยี่ยนร้องไห้หนักขนาดนั้น โจวรุ่ยก็รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง “อวี่เยี่ยน เป็นอะไรครับ? ใครรังแกคุณ?” “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” เฉินอวี่เยี่ยนสะบัดมือโจวรุ่ยออกทันที “ฉันขอถามคุณหน่อย เรื่องกำไลนั่นมันยังไงกันแน่?” โจวรุ่ยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ “กำไลเหรอ? คุณหมายถึงกำไลที่คุณแม่ผมให้คุณน่ะเหรอครับ?” “ใช่” โจวรุ่ยถามว่า “กำไลนั่นมันทำไมเหรอครับ?” เฉินอวี่เยี่ยนพูดว่า “คุณแม่คุณไม่ได้บอกเหรอว่ากำไลนั่นเป็นของที่สืบทอดกันมาแบบรุ่นต่อรุ่น? แล้วทำไมเจ้าของร้านหยกถึงบอกฉันว่ากำไลนั่นเป็นงานอุตสาหกรรมสมัยใหม่ ไม่ใช่ของที่มีมาตั้งแต่เมื่อ 21 ปีก่อน! โจวรุ่ย! คุณคนหลอกลวง!” โจวรุ่ยยิ้มและพูดว่า “ที่แท้คุณก็โกรธเรื่องนี้เอง! แต่ก็นั่นแหละครับ มันเป็นความผิดของผมเอง ถ้าผมรู้ว่าคุณจะเอากำไลไปตรวจเช็ค ผมคงบอกความจริงกับคุณไปตั้งนานแล้ว! จริงๆ แล้ว คุณย่าผมมีกำไลมรดกที่ส่งต่อให้คุณแม่ผมจริงๆ ครับ แต่คุณแม่เผลอทำกำไลหายตอนที่ไปปฏิบัติภารกิจทำฟาร์ม ท่านหาอยู่หลายวันแต่ก็ไม่เจอ จนถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมเป็นห่วงสุขภาพของคุณแม่ ก็เลยแอบไปซื้อกำไลที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบมาให้ท่าน แล้วบอกท่านว่าผมหาเจอแล้ว”