บทที่ 903: 211: วางกับดักทรมานคนชั่ว กระชากหน้ากากซ่งเฉินยวี่ เซินยยวี่เยี่ยนสติหลุด! 4 ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน ซ่งเฉินยวี่นำอาหารมาส่งให้ซ่งสืออวี่ "พี่สาม ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ วันนี้มีของโปรดของพี่ด้วยนะ ไข่ผัดใบเซียงชุน ใบเซียงชุนในหมู่บ้านนี้เป็นแบบธรรมชาติและออร์แกนิกทั้งหมด รสชาติดีเป็นพิเศษเลยค่ะ" ซ่งสืออวี่ก้มหน้ามองอาหารที่ซ่งเฉินยวี่นำมาให้ "ไม่มีน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงเหรอ?" น้ำขิงน้ำตาลทรายแดง? ซ่งเฉินยวี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบรับ เธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ซ่งสืออวี่คุ้นเคยกับการดื่มน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงราวกับเป็นน้ำเปล่าแบบนี้ "เดี๋ยวฉันไปต้มให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ซ่งเฉินยวี่เข้าไปในครัวเพื่อต้มน้ำขิงน้ำตาลทรายแดง ไม่นาน น้ำขิงน้ำตาลทรายแดงอุ่นๆ หนึ่งชามก็เสร็จเรียบร้อย "พี่สาม ทานข้าวได้แล้วค่ะ" ซ่งสืออวี่ดื่มน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงเข้าไปคำหนึ่งก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหาร หลังทานเสร็จ ซ่งสืออวี่กินยาคลายเครียดไปสองสามเม็ดแล้วเดินไปรอบๆ ลานบ้าน เมื่อเขามาถึงลานบ้าน ก็บังเอิญพบกับยินเวยที่กำลังวิ่งเข้ามาจากข้างนอก พอมองเห็นซ่งสืออวี่ ยินเวยก็ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ซ่ง... ประธานซ่ง" ซ่งสืออวี่ทำราวกับมองไม่เห็นยินเวย เขาเย็นชาประดุจรูปปั้นน้ำแข็งและไม่แม้แต่จะปรายตามอง ยินเวยตัวสั่น เธอไม่กล้าสบตาซ่งสืออวี่อีกต่อไป อันที่จริง... ไม่ใช่ว่าซ่งสืออวี่มีความเห็นอะไรกับยินเวย แต่นิสัยของเขาเป็นแบบนี้เอง เขาจะไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่ไม่สำคัญ ยินเวยกลืนน้ำลายแล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน จากนั้นเธอก็ปิดประตูแล้วเอามือทาบอก ดูท่าทางเหมือนจะยังขวัญเสียอยู่ เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ เย่จั๋วก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เป็นอะไรไป? วิ่งหนีผีมาเหรอ?" ยินเวยเห็นว่าไม่มีกล้องอยู่แถวนี้จึงพูดว่า "น่ากลัวยิ่งกว่าผีอีก!" "อะไรกัน?" เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ซ่งสืออวี่ไง!" เย่จั๋วหัวเราะเบาๆ "ซ่งสืออวี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?" "ใช่!" ยินเวยพยักหน้าอย่างจริงจัง "มากด้วย!" "เธอนี่ขวัญอ่อนเกินไปแล้ว" เย่จั๋วจิ้มหน้าผากยินเวย ยินเวยพูดว่า "ไม่ใช่ว่าฉันขวัญอ่อนนะ แต่ซ่งสืออวี่น่ะน่ากลัวเกินไปต่างหาก" เย่จั๋วหยิบหมวกฟางใบหนึ่งขึ้นมาสวมบนศีรษะ "รีบไปกันเถอะ" "จะไปไหนเหรอ?" ยินเวยถาม เย่จั๋วตอบว่า "ทีมงานรายการจัดให้มีการดำนา! อาจารย์เว่ย ฉางยวี่ และคนอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว มีที่ดินทั้งหมดแปดแปลง รีบไปรีบกลับกันเถอะ ตอนบ่ายจะได้กลับมาทำอาหารอร่อยๆ ทานกัน" พอได้ยินว่าจะมีของอร่อย ดวงตาของยินเวยก็เป็นประกายทันที "คืนนี้ฉันอยากกินไก่ขอทาน แล้วก็อยากกินกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดด้วย..." "งั้นก็รีบไปกันเถอะ" เย่จั๋วสวมหมวกฟางที่เหลือลงบนหัวของยินเวย ยินเวยสูดลมหายใจลึกแล้วเดินตามหลังเย่จั๋วไป ทั้งสองคนเดินมาที่ลานบ้าน แต่ซ่งสืออวี่ยังคงยืนอยู่ที่นั่น "พี่ซ่ง" เย่จั๋วเป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน ซ่งสืออวี่หันมามองเล็กน้อย "จะไปไหนกัน?" "ไปที่ทุ่งนาเพื่อดำนาค่ะ" เย่จั๋วตอบ ดำนา? การดำนาคืออะไร? ซ่งสืออวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น เย่จั๋วเห็นความสับสนของซ่งสืออวี่จึงอธิบายว่า "ดำนาก็คือการย้ายต้นกล้าข้าวไปปลูกในนาข้าวค่ะ" "อ้อ" ซ่งสืออวี่พยักหน้าเล็กน้อย เย่จั๋วพูดต่อว่า "ทิวทัศน์ในหมู่บ้านสวยมากนะคะ ถ้าตอนบ่ายพี่ซ่งว่าง ก็ออกไปเดินเล่นบ้างก็ได้ อยู่แต่ในบ้านตลอดมันไม่ดีหรอกค่ะ" จากสีผิวของซ่งสืออวี่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ แม้แต่แสงแดดเขาก็แทบจะไม่ได้รับเลย "อืม" ซ่งสืออวี่พยักหน้า "งั้นฉันกับยินเวยขอตัวก่อนนะคะ" เย่จั๋วพายินเวยเดินออกจากบ้านไป ยินเวยถามด้วยความสงสัย "จั๋วเอ๋อร์ เธอรู้จักกับซ่งสืออวี่ได้ยังไง?" เย่จั๋วตอบว่า "ฉันเคยไปรักษาอาการป่วยให้คุณย่าของเขาน่ะ" "จั๋วเอ๋อร์ เธอมีความรู้ด้านการแพทย์จริงๆ เหรอ?" ยินเวยถามด้วยความประหลาดใจ "ใช่แล้ว" เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย "ฉันบอกเธอแล้วไงว่าฉันเป็นหมอเทวดา ประเภทที่ฝีมือเทียบชั้นหัวโถวได้เลยนะ" ยินเวยเกือบจะเชื่ออยู่แล้วจนกระทั่งได้ยินประโยคหลังของเย่จั๋ว เธอหัวเราะแล้วพูดว่า "เธอโม้อีกแล้ว!" "ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ" เด็กสาวทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันไประหว่างทาง ในเวลาไม่นาน พวกเธอก็มาถึงนาข้าว เว่ยสิงจือและฉางยวี่กำลังปักดำกล้าข้าวอยู่ในทุ่งนาแล้ว นี่เป็นครั้งแรกของทั้งสองคนในการดำนา แม้ผลงานจะไม่งดงามนัก แต่เว่ยสิงจือและฉางยวี่ก็ถือว่ามีความก้าวหน้าครั้งใหญ่ อย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่เคยเห็นการทำแบบนี้มาก่อน เย่จั๋วม้วนขากางเกงขึ้นอย่างคล่องแคล่วและลงไปในนาโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ยินเวยเดินตามเย่จั๋วลงนาไป แต่แล้วเธอก็ตกใจกลัวเพราะเจอปลิงจนกรีดร้องออกมา "เป็นอะไรไป?" เย่จั๋วหันกลับมามองเธอ "มีปลิง!" ในจังหวะที่ยินเวยไม่ได้สังเกต เย่จั๋วก็รีบหยิบปลิงตัวนั้นขึ้นมาแล้วโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็ทำหน้าสงสัยแล้วพูดว่า "ปลิงอยู่ที่ไหนเหรอ? เวยเวย เธอตาฝาดไปหรือเปล่า?"