บทที่ 908: 212: เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว ฉันมีข่าวคราวของครึ่งเดือนเชียวนา! 1 “คุณอาสี่ เป็นอะไรไปคะ?” เถียนเถียนดึงชายเสื้อของเซินอวี้เยี่ยน เซินอวี้เยี่ยนได้สติกลับมาในที่สุด เธอโน้มตัวลงมองเถียนเถียนและสะกดกลั้นความโกรธในใจเอาไว้ “เถียนเถียน อาไม่เป็นไรจ้ะ ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ” “ค่ะ” เถียนเถียนพยักหน้า บทสนทนาที่อยู่ข้างๆ ยังคงดำเนินต่อไป เซินอวี้เยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และก้าวไปข้างหน้าเพื่อมองไปยังฝั่งตรงข้าม มีดอกชบาบานสะพรั่งอยู่ในสวนเล็กๆ แห่งนั้น จากมุมที่เซินอวี้เยี่ยนยืนอยู่ เธอเห็นคนสองคนยืนเผชิญหน้ากัน เบื้องหลังของพวกเขาคือดอกชบาที่กำลังเบ่งบาน แม้ราตรีจะมืดมิด แต่ภายใต้แสงสว่างจากโคมไฟถนน เซินอวี้เยี่ยนสามารถมองเห็นสีหน้าของทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน “ลู่ซิ่ว ฉันเคยบอกคุณแล้วว่า ความรักไม่จำเป็นต้องครอบครองเสมอไป คุณสามารถเปลี่ยนความชอบนี้ให้กลายเป็นคำอวยพรและการปกป้องได้! คุณไม่อยากเห็นฉันมีความสุขเหรอ?” “สรุปคือ ผมไม่ใช่คนที่จะมอบความสุขให้คุณได้ใช่ไหม?” ลู่ซิ่วถาม มอบความสุขให้เธอเนี่ยนะ? แววตาเย้ยหยันวูบผ่านดวงตาที่หลุบต่ำของซ่งเฉินอวี่ ลู่ซิ่วไม่ส่องกระจกชะโงกดูเงาตัวเองเลยว่าคู่ควรกับเธอตรงไหน หากลู่ซิ่วยังไม่มีประโยชน์กับเธอ เธอคงไม่เสียเวลามาจัดการกับเขาหรอก ซ่งเฉินอวี่หรี่ตาลงแล้วเงยหน้ามองลู่ซิ่ว “ลู่ซิ่ว คุณต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ? สถานการณ์ปัจจุบันของเราตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?” เมื่อมองดูซ่งเฉินอวี่ที่อยู่ตรงหน้า ลู่ซิ่วกลับรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก คนที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ ยังคงเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ คนเดิมในวันวานอยู่อีกหรือ? ลู่ซิ่วพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะลดเสียงต่ำลง “เฉินอวี่ คุณเห็นผมเป็นตัวสำรองอย่างนั้นเหรอ?” แม้ลู่ซิ่วจะไม่อยากพูดแบบนี้ออกมาจริงๆ ก็ตาม แต่เขารู้สึกว่าเย่จั๋วพูดถูก ความชอบก็คือความชอบ และการไม่ชอบก็คือการไม่ชอบ ถ้าซ่งเฉินอวี่ยังคงทำตัวกำกวมแบบนี้ เธอก็แค่เห็นเขาเป็นตัวสำรอง ลู่ซิ่วอายุเกือบ 30 ปีแล้ว เขาเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาเหลือให้เสียเปล่าอีกหลายปีนัก ตอนนี้เขาเพียงต้องการคำตอบที่ชัดเจนจากซ่งเฉินอวี่เท่านั้น ซ่งเฉินอวี่เริ่มลนลาน “ลู่ซิ่ว ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะ?” ลู่ซิ่วกล่าวต่อ “เฉินอวี่ คุณรู้อยู่เสมอว่าผมคิดยังไง ในอดีตที่คุณตกลงไม่ได้เพราะกังวลเรื่องเซินอวี้เยี่ยน ผมเข้าใจคุณนะ แต่ตอนนี้เซินอวี้เยี่ยนก็มีความสุขในแบบของเธอแล้ว ผมไม่เข้าใจว่าคุณยังกังวลเรื่องอะไรอีก! ผมไม่อยากบังคับคุณ ผมแค่ต้องการคำตอบจากคุณเท่านั้น ถ้าชอบก็คือชอบ ถ้าไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เรื่องนี้มันยากสำหรับคุณนักเหรอ?” ซ่งเฉินอวี่ไม่เข้าใจว่าทำไมลู่ซิ่วถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ สำหรับซ่งเฉินอวี่แล้ว ลู่ซิ่วเป็นเหมือนหุ่นเชิดในกำมือของเธอ เป็นสิ่งที่เธอสามารถควบคุมได้ทุกอย่าง แต่ตอนนี้ จู่ๆ หุ่นเชิดตัวนี้กลับมีความคิดเป็นของตัวเอง ซ่งเฉินอวี่ไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้เลย! เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วของเซินอวี้เยี่ยนยิ่งซีดลงไปอีกในขณะนี้ เธอรู้อยู่เสมอ... หรือจะพูดอีกอย่างคือ ซ่งเฉินอวี่รู้มาตลอดว่าคนที่ลู่ซิ่วชอบคือเธอ ซ่งเฉินอวี่รู้ทั้งรู้ว่าคนที่ลู่ซิ่วชอบคือใคร แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นให้คำปรึกษาและยังยุให้เธอไปสารภาพรักกับลู่ซิ่วอีก เธอช่างเหมือนคนโง่ที่ถูกซ่งเฉินอวี่ปั่นหัวเล่น ยิ่งเซินอวี้เยี่ยนคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น ความรู้สึกอัปยศอดสูอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนพุ่งพล่านเข้ามาในใจ เธอกัดริมฝีปากแน่น และร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ในวินาทีนั้น เซินอวี้เยี่ยนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในร่างกายได้อีกต่อไป เธอกระโจนเข้าไปและตบหน้าซ่งเฉินอวี่อย่างแรงก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว! เพียะ... แรงตบนี้ทำให้ซ่งเฉินอวี่ถึงกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ลู่ซิ่วได้สติทันทีและดึงซ่งเฉินอวี่มาไว้ข้างหลัง เขาจ้องเขม็งไปที่เซินอวี้เยี่ยน “เซินอวี้เยี่ยน คุณทำอะไรน่ะ!” “ลู่ซิ่ว นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับซ่งเฉินอวี่ หลีกไป!” และในจังหวะนี้เองที่ซ่งเฉินอวี่เริ่มได้สติ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่คาดคิดว่าเซินอวี้เยี่ยนจะได้ยินทุกอย่าง เซินอวี้เยี่ยนได้ยินไปมากแค่ไหนแล้ว? ซ่งเฉินอวี่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เธอเดินออกมาจากด้านหลังของลู่ซิ่วและเงยหน้าขึ้น “ลู่ซิ่ว คุณไปก่อนเถอะ!” “เฉินอวี่...” ลู่ซิ่วเป็นห่วงซ่งเฉินอวี่มาก “ไปเถอะ!” ลู่ซิ่วมองไปที่ซ่งเฉินอวี่ จากนั้นก็หันไปทางเซินอวี้เยี่ยนพร้อมคำเตือน “เซินอวี้เยี่ยน ถ้าคุณกล้าทำร้ายเฉินอวี่อีก ผมไม่เอาคุณไว้แน่!” เซินอวี้เยี่ยนแค่นยิ้ม “ช่างเป็นคู่รักที่ซึ้งกินใจเหลือเกิน! สรุปแล้วมีแค่ฉันที่เป็นคนโง่คนเดียวสินะ!” “ลู่ซิ่ว! รีบไปเร็วเข้า!” ด้วยความกลัวว่าลู่ซิ่วจะพูดอะไรออกมาอีก ซ่งเฉินอวี่จึงตะโกนใส่เขา ลู่ซิ่วก้มลงมองซ่งเฉินอวี่ “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาผมนะ!”