บทที่ 917: 213: เครือการเงินซุ่นซี สุดยอดตระกูลขุนนางในหมู่ขุนนาง 2 เสี่ยวเม่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงในวงเพื่อน จากนั้นเธอก็เริ่มจิบกาแฟ รสชาติของกาแฟนั้นขมเกินไป คนที่ไม่เข้าถึงรสชาติคงไม่สามารถดื่มมันลงได้ เสี่ยวเม่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย รสนิยมของคนรวยนี่ช่างแปลกประหลาดเสียจริง พวกเขาชอบดื่มของพรรค์นี้กันจริงๆ หรือ สวี่เวยเยวี่ยพูดต่อว่า “เสี่ยวเม่ย เธอมีอะไรจะบอกฉันใช่ไหม” เสี่ยวเม่ยเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “เป็นเรื่องของเสี่ยวปั้นเยวี่ยค่ะ” เสี่ยวปั้นเยวี่ย? สวี่เวยเยวี่ยหรี่ตาลง “พูดต่อสิ” เสี่ยวเม่ยกล่าวต่อ “เมื่อกี้มีผู้ชายคนหนึ่ง ดูอายุประมาณสามสิบห้าสามสิบหกปี เขาขับรถเบนท์ลีย์มา ตอนแรกป้าลางไม่อยากพบเขาเลย แต่เขาบอกว่าเขารู้เรื่องของเสี่ยวปั้นเยวี่ย หลังจากนั้นป้าลางก็พาเขาเข้าไปในบ้านค่ะ” “แล้วยังไงต่อ” สวี่เวยเยวี่ยถามอย่างร้อนใจ เสี่ยวเม่ยยิ้ม “ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงเรื่องปั้นเยวี่ยมาก ฉันก็เลยแอบฟังอยู่ข้างนอกประตู ได้ยินผู้ชายคนนั้นบอกว่าเขามั่นใจห้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นปั้นเยวี่ย และเขาขอให้ป้าลางรับปากเรื่องหนึ่งค่ะ” “เรื่องอะไร” เสี่ยวเม่ยขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เขาขอให้ป้าลางกลับไปกับพวกเขาค่ะ” กลับไป? สวี่เวยเยวี่ยถาม “ได้บอกไหมว่าจะไปที่ไหน” “ไม่ได้บอกค่ะ” เสี่ยวเม่ยส่ายหน้า “แต่ดูเหมือนป้าลางจะไม่ค่อยเต็มใจกลับไปกับพวกเขาสักเท่าไหร่ หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง ป้าลางก็บอกว่าขอแค่ตามหาปั้นเยวี่ยพบ เธอจะยอมทำทุกอย่างค่ะ” สวี่เวยเยวี่ยรู้สึกถึงความสั่นคลอนในใจ หากเย่ลางฮว๋าตามหาเสี่ยวปั้นเยวี่ยพบจริงๆ แล้วเธอจะเป็นตัวอะไรในสายตาอีฝ่ายล่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอทำดีกับเย่ลางฮว๋าราวกับเป็นแม่แท้ๆ ของตัวเองเสมอ แต่เย่ลางฮว๋าล่ะ เย่ลางฮว๋าช่างเหมือนคนอกตัญญูที่ไม่เห็นค่าความหวังดีของเธอเลย เธอไม่ได้ปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกในไส้แม้แต่น้อย ครู่ต่อมา สวี่เวยเยวี่ยก็ยิ้มให้เสี่ยวเม่ย เธอหยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “เสี่ยวเม่ย ขอบใจมากนะที่มาบอกเรื่องนี้กับฉัน” เสี่ยวเม่ยรีบผลักซองจดหมายกลับไปตามมารยาท “คุณเวยเยวี่ย คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก” “รับไว้เถอะ ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน” สวี่เวยเยวี่ยหยิบกระเป๋าขึ้นมา “งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ” “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” เมื่อมองตามหลังสวี่เวยเยวี่ยที่เดินลับหายไปจากนอกร้าน เสี่ยวเม่ยก็ตะโกนเรียก “บริกร มานี่หน่อยค่ะ” “สวัสดีครับ” บริกรรีบวิ่งเข้ามาทันที เสี่ยวเม่ยพูดต่อ “ช่วยห่อของพวกนี้ให้ฉันหน่อย กาแฟสองแก้วนี้ฉันยังไม่ได้จิบเลย ห่อไปด้วยนะคะ” “ทั้งหมดเป็นเงิน 32 หยวนครับ” บริกรตอบ เสี่ยวเม่ยชะงัก “ไม่ใช่ว่าจ่ายเงินไปแล้วเหรอคะ” บริกรยิ้มและอธิบายว่า “32 หยวนนี้เป็นค่าบริการห่อของครับ” 32 หยวนนี่ซื้อเนื้อหมูได้ตั้งเยอะเลยนะ! ร้านกาแฟหรูๆ นี่มันต่างจากร้านทั่วไปจริงๆ เสี่ยวเม่ยพูดต่อ “ห่อมาเถอะค่ะ” เด็กๆ ที่บ้านยังไม่เคยได้กินขนมหวานและกาแฟหรูๆ แบบนี้มาก่อนเลย “ได้ครับ” ... อีกด้านหนึ่ง สวี่เวยเยวี่ยเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลสวี่ สวี่มู่เหวินไม่ได้อยู่ที่บ้าน หยางเจียวกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่กับบรรดาคุณนายผู้มั่งคั่งที่ชั้นล่าง เมื่อเห็นสวี่เวยเยวี่ยเดินเข้ามา เธอจึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เวยเยวี่ย ทำไมวันนี้กลับมาเร็วนักล่ะ” ในเวลานี้หยางเจียวยังมีอารมณ์มานั่งเล่นไพ่นกกระจอกอยู่อีกเหรอ! สวี่เวยเยวี่ยรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกและไม่ได้พูดอะไรมาก “ฉันกลับมาทำธุระนิดหน่อยค่ะ” “อ้อ” หยางเจียวไม่ได้ถามอะไรต่อ คุณนายเศรษฐีที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของหยางเจียวเงยหน้ามองหยางเจียวขณะลูบตัวไพ่ เธอระบายยิ้มแล้วพูดว่า “คุณนายสวี่ ลูกสาวเวยเยวี่ยของคุณยิ่งโตก็ยิ่งสวยขึ้นทุกวันเลยนะคะ!” “ใช่แล้วค่ะ” คุณนายอีกคนเสริม “ไม่เพียงแต่สวยเท่านั้น แต่เวยเยวี่ยยังเก่งมากด้วย ดูวิธีที่เธอจัดการบริษัทสิ! ในแวดวงนี้จะมีสักกี่คนที่เทียบเธอได้” คุณนายอีกสองคนที่เหลือรีบขานรับทันที พรสวรรค์ของสวี่เวยเยวี่ยนั้นเป็นที่เลื่องลือในวงสังคม เธอฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่ยังเด็ก ข้ามชั้นเรียนถึงสามปีในช่วงประถม และอีกหนึ่งปีในช่วงมัธยมปลาย ตอนนี้สวี่เวยเยวี่ยอายุเพียงยี่สิบต้นๆ แต่เธอก็จบปริญญาโทและก่อตั้งบริษัทของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากเทียบกับพวกทายาทรุ่นที่สองที่เอาแต่เสเพล เธอดีกว่าคนพวกนั้นหลายเท่าตัวนัก! เมื่อได้ยินทุกคนต่างพากันชื่นชมลูกสาว หยางเจียวก็ยิ้มหน้าบานด้วยความภูมิใจ เพราะอย่างไรเสียสวี่เวยเยวี่ยก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เธอคลอดออกมาเอง ในตอนนั้นเอง คุณนายหวังที่ดัดผมลอนก็เอ่ยขึ้นว่า “จริงด้วย แล้วช่วงนี้ยัยผู้หญิงบ้าคนนั้นทำไมยังไม่กลับมาอีกล่ะ” ผู้หญิงบ้าที่เธอหมายถึงเป็นใครไปไม่ได้ แน่นอนว่าต้องหมายถึงเย่ลางฮว๋า! ในอดีต ชื่อของเย่ลางฮว๋าเคยสั่นสะเทือนไปทั่วเมืองหลวง เธอคือรักแรกของขุนนางชั้นสูงหลายต่อหลายคน และยังเป็นคู่แข่งหัวใจของใครอีกหลายคนด้วย! แต่ต่อมา เย่ลางฮว๋ากลับร่วงหล่นลงจากหิ้ง ผมของเธอขาวโพลนเพียงชั่วข้ามคืน และพรสวรรค์ของเธอก็สูญสิ้นไปจนหมดสิ้น แม้แต่ตระกูลเย่เธอก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ เธอเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญทั้งวันจนกลายเป็นผู้หญิงเสียสติที่ใครๆ ก็ต่างพากันเหยียบย่ำได้ตามใจชอบ