บทที่ 152 ซูผิง นักต้มตุ๋น ในเมื่อคำตอบนั้นตรงไปตรงมาและเรียบง่าย ซูผิงจึงทำให้คำตอบของเขาสั้นกระชับไม่แพ้กัน [เพื่อให้ชนะอย่างรวดเร็ว มีสามขั้นตอนที่ต้องทำ] [ขั้นตอนแรก บอกให้คอร์ปส์แดนเซอร์ (Corpse Dancer) ใช้ดาร์กมิสต์ (Dark Mist) ปกคลุมสนามรบ จากนั้นใช้เดดลี่รอร์ (Deadly Roar) และเดธไฮมน์ (Death Hymn) เพื่อรบกวนจิตวิญญาณของสิงโต] [ขั้นตอนถัดมา ใช้โซลอินเคอร์ชัน (Soul Incursion) จัดการสิงโตในจังหวะที่จิตใจมันอ่อนแอ เพื่อให้คุณควบคุมการเคลื่อนไหวของมันได้] [ขั้นตอนสุดท้าย? สั่งให้คอร์ปส์แดนเซอร์ของคุณเดินไปชกหน้าสิงโตซะ] ซูผิงส่งข้อความนั้นไปแล้วจิบน้ำ ขั้นตอนสุดท้ายแทบไม่จำเป็นเลยเพราะคนส่วนใหญ่ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าต้องทำอย่างไรในเมื่อคู่ต่อสู้ไม่ขยับเขยื้อน แต่เขาก็ยังอธิบายเผื่อไว้ ในขณะเดียวกัน เซี่ยเยว่ซวนก็ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือขำดีหลังจากได้รับ “บทเรียน” อันน่าขันนี้ ส่วนของ “การชนะอย่างรวดเร็ว” ยิ่งทำให้คำตอบดูแย่ลงไปอีก ราวกับว่าผู้พูดรู้วิธีอื่นอีกมากมายที่จะเอาชนะให้ช้าลงกว่าเดิม เธอพยายามอดทนอ่านคำตอบจนจบ เมื่อถึงประโยคสุดท้าย เธอมั่นใจ 100% เลยว่า “อาจารย์” คนนี้ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ขั้นตอนเหล่านั้นมันผิด! เดธไฮมน์เป็นสกิลมาตรฐานของคอร์ปส์แดนเซอร์ก็จริง มันเป็นการโจมตีทางจิตวิญญาณที่มีไว้เพื่อรบกวนจิตใจของศัตรูระดับทั่วไป แต่ลิมโบไลออน (Limbo Lion) ไม่ใช่ศัตรูระดับทั่วไป เพลงสวดแบบนั้นไม่มีทางได้ผล โซลอินเคอร์ชันเป็นกลเม็ดหลักของคอร์ปส์แดนเซอร์ แน่นอนว่าเซี่ยเยว่ซวนรู้เรื่องนี้ และเธอยังรู้ด้วยว่าสกิลนี้ใช้พร่ำเพรื่อไม่ได้ เพราะมันจะส่งผลย้อนกลับหากจิตวิญญาณของศัตรูแข็งแกร่งกว่า ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด คอร์ปส์แดนเซอร์อาจถึงตายได้หากการโจมตีตีกลับ ส่วนขั้นตอนสุดท้าย... เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนเยาะเย้ย การต่อสู้ควรจะจบลงไปแล้วหากโซลอินเคอร์ชันได้ผล ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้วิธีจัดการศัตรูที่ขยับไม่ได้ [คำถามนั้น... เอาเป็นว่า 500,000 ก็น่าจะพอแล้ว] ซูผิงบอกราคาของเขาด้วยความไม่มั่นใจนัก ถึงแม้เขาจะชอบเงิน แต่ราคานี้ก็ดูสูงเกินไปสำหรับ “คำถามงี่เง่า” แต่เขาก็ตั้งราคาต่ำเกินไปไม่ได้ เพราะมันอาจทำให้ตลาดเสียหายได้ อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึง “อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์อสูรระดับไทเทิล” เซี่ยเยว่ซวนกำลังจะกดรายงานซูผิง แต่เธอก็เกือบปาเมาส์ทิ้งลงพื้นเมื่อเห็น “คำขอเรียกเก็บเงิน” ฉันอุตส่าห์ใจดีไม่แฉว่าไอ้นี่เป็นพวกต้มตุ๋นเฮงซวย แล้วนี่มันยังจะมาเรียกเงินอีกเหรอ?? ราคานี้ไม่มีปัญหาหรอกตราบใดที่ปัญหาของเธอได้รับการแก้ไข เธอถึงขั้นยอมจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่าด้วยซ้ำ แต่จะให้จ่ายเงินให้พวกนักต้มตุ๋นเนี่ยนะ? ไม่มีวันซะหรอก! เธอถลกแขนเสื้อเตรียมตัวทำสงครามคีย์บอร์ด [ห้าแสนเหรอ? ไม่ถูกไปหน่อยเหรอ?] ซูผิงเลิกคิ้วขึ้น ถึงเขาจะไม่คิดว่าจำเป็นต้องกลับไปแก้ราคาที่เสนอไปเองก็ตาม [ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นบริการสำหรับครั้งแรกของเรา ครั้งหน้าถ้าเจอกันค่อยคิดราคาตามปกติแล้วกัน] ไปตายซะไป! ไอ้หมอนี่มันโง่จนดูไม่ออกเลยหรือไงว่าฉันประชด! เซี่ยเยว่ซวนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว ไอ้ห่วย! [เอาเถอะ ฉันไม่อยากทำให้อาจารย์ผู้ปราดเปรื่องผิดหวัง! ฉันจะจ่ายให้คุณ 5 ล้าน!] ห้าล้าน?? ซูผิงอ้าปากค้าง นี่ฉันประเมินค่าบริการต่ำไปงั้นเหรอ? หรือว่า... นี่เป็นคำถามที่สำคัญมากจริงๆ? [เอ่อ ถ้าคุณว่างั้นนะ] ซูผิง “ยอมตกลง” เซี่ยเยว่ซวนหัวเราะลั่น เขาเชื่อจริงๆ ด้วย! เหลือเชื่อ! อะแฮ่ม [เอาล่ะ ส่งเบอร์โทรศัพท์ของคุณมาเดี๋ยวนี้] เบอร์โทรศัพท์? ไม่ใช่เลขบัญชีธนาคารเหรอ? ซูผิงยังคงทำตามเพราะเห็นว่าเป็นเงินตั้งห้าล้าน เขาคิดว่าผู้จ่ายเงินคงต้องการความรอบคอบเป็นพิเศษ เซี่ยเยว่ซวนเห็นข้อความของซูผิงก็รีบกดโทรออกทันทีพร้อมกับหัวเราะเยาะ ตื๊ด... ซูผิงรับโทรศัพท์และเห็นเบอร์ของผู้โทรเป็นเครื่องหมายดอกจัน แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะครอบครัวร่ำรวยต่างก็รู้วิธีปกปิดความเป็นส่วนตัวกันทั้งนั้น “สวัสดีครับ?” “ไอ้สุนัขกินขี้! ไอ้ชิบหายเอ๊ย—” ผู้โทรด่ากราดอยู่สองสามนาที หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็วางสายไป ซูผิงลดโทรศัพท์ลงด้วยความงุนงง อะไรกันเนี่ย? มีคนโทรผิดงั้นเหรอ? เขาส่ายหัวและอ่านแชทต่อ [ไปตายซะ ไอ้โง่!] นั่นคือข้อความสุดท้ายของนักเรียนคนนั้น รูปโปรไฟล์ของเธอเป็นสีเทาไปแล้ว ซึ่งแปลว่าเธอไม่ก็ออฟไลน์ไปแล้วก็บล็อกเขาไปแล้ว ซูผิงถึงได้รู้ตัวว่าเขาโดนหลอกเข้าให้แล้ว เขาทำงานของเขาอย่างดีแท้ๆ แต่นี่คือสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนงั้นเหรอ? “แม่งเอ๊ย อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร...” ด้วยความหงุดหงิด เขาปิดเว็บไซต์และหันไปทางอื่น ดูเหมือนว่าการ “สอนออนไลน์” จะมีปัญหาเยอะกว่าที่เขาคิด บางทีอาจเป็นเพราะฉันยังไม่มีรีวิวรึเปล่า? แต่นักเรียนคนนั้นไม่ลองเอาคำแนะนำของฉันไปใช้ดูก่อนล่ะ? ยัยโง่เอ๊ย เขาหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาตัดสินใจเลิกเป็นอาจารย์ออนไลน์แล้ว เขามีวิธีหาเงินอีกตั้งเยอะแยะ “สะใจจริงๆ!” เซี่ยเยว่ซวนวางโทรศัพท์และหัวเราะอยู่บนเตียง “นี่แหละวิธีจัดการกับพวกนักต้มตุ๋นออนไลน์น่ารังเกียจ! แล้วเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้ด้วย!” ครู่ต่อมา เธอลุกจากเตียงไปที่หน้าเพจรายงานเพื่อจัดการงานที่ยังไม่เสร็จสิ้น เพื่อที่ “นักต้มตุ๋น” คนนี้จะได้ไม่ไปรบกวนคนอื่นอีก ทันทีที่เธอปิดหน้าเพจ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอสงสัยว่านักต้มตุ๋นคนนั้นโทรกลับมาหรือเปล่า แต่ก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปเพราะเป็นไปไม่ได้ในเมื่อเธอเปิดระบบปกปิดความเป็นส่วนตัวไว้ บริการนั้นครอบครัวของเธอเสียเงินไปมหาศาลทุกเดือน เธออ่านเบอร์บนหน้าจอแล้วรีบเปลี่ยนท่าทีให้ดูจริงจังขึ้นทันที “เอ่อ สวัสดีค่ะ อาจารย์” “เยว่ซวน? ทำงานที่ฉันสั่งเสร็จหรือยัง?” “หนู—หนูกำลังทำอยู่ค่ะ กำลังไปได้สวยเลย!” “ดี ส่งผลงานมาให้ฉันในสามวันนะ” “ได้ค่ะอาจารย์” “ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอนะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ เข้าใจไหม?” เซี่ยเยว่ซวนวางสายแล้วทิ้งตัวลงกับพื้น การจะทำภารกิจนี้ให้เสร็จในสามวันเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้ เธอใช้เวลาหลายวันในหน่วยจำลองการต่อสู้แต่ก็ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง การบ้านครั้งนี้มันค่อนข้างหินมาก ลิมโบไลออนเป็นธาตุไฟ ซึ่งได้เปรียบโดยธรรมชาติเมื่อต้องสู้กับสัตว์อสูรประเภทอันเดด ธาตุไฟอาจไม่ทรงพลังเท่าพลังศักดิ์สิทธิ์ในการจัดการอันเดด แต่มันก็ยังได้ผลดี เธอถึงกับลองใช้ระบบจำลองในทางกลับกันด้วยการควบคุมลิมโบไลออนให้ไปสู้กับคอร์ปส์แดนเซอร์ฝ่ายตรงข้าม แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร สิงโตก็มักจะเป็นฝ่ายชนะเสมอ เธอได้รับโจทย์การบ้านที่ยากขนาดนี้ก็เพราะอาจารย์คาดหวังในตัวเธอสูงมาก แต่... เธอไปต่อไม่ถูกแล้ว เธอกลับไปที่เตียงแล้วครางอืออย่างหมดหวัง ซูผิงฝึกฝนพลังดาราอยู่ในร้านในขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีเพิ่มช่องทางทำกินอื่นๆ นาฬิกาตีบอกเวลา 5 โมงเย็น ซึ่งหมายความว่านักเรียนจากสถาบันฟีนิกซ์พีคกำลังจะเริ่มทยอยมาถึง และยังเป็นเวลาที่พนักงานทั่วไปเริ่มเลิกงานและทำกิจกรรมหลังเลิกงานกันแล้ว ขณะที่ถนนข้างนอกเริ่มคึกคัก ใบหน้าที่คุ้นเคยหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าร้านของซูผิง “อาจารย์ครับ!” จางเป่าซิงคือคนที่เข้าถึง “เส้นชัย” เป็นคนแรกในวันนั้น เขาคาดว่าเดี๋ยวคนคงแห่กันมาที่ร้านเต็มไปหมด เลยแอบหนีออกมาจากคาบเรียนสุดท้ายกลางคันเพียงเพื่อจะมาให้ถึงที่นี่เร็วขึ้น