บทที่ 843 – การมาเยือน “สถาบันการศึกษา?” ซูผิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับ “หนึ่งในสี่สถาบันที่ดีที่สุดงั้นหรือ?” “ใช่แล้ว มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีสิทธิพิเศษเช่นนี้ สถาบันอื่นไม่มีทางได้สัมผัส” ซิงเยว่เสินเอ๋อร์กล่าวพร้อมดวงตาที่เป็นประกาย “ตอนนี้เมื่อฉันยืนยันได้แล้วว่านายอยู่ในขั้นว่างเปล่า (Void State) นายก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการแข่งขันอีกต่อไป เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะคอยจัดการให้เอง นั่นคือสิ่งที่พี่สาวควรทำให้กับน้องชายไม่ใช่เหรอ!” “พี่สาว?” ซูผิงสังเกตเห็นสรรพนามแปลกหูนั้น เขาค่อนข้างประทับใจในตัวหญิงสาวคนนี้มากเกินไปหน่อย หากเธอเรียกตัวเองว่าพี่สาว แล้วตัวเขาจะไม่ดูทำตัวเด็กกว่าเธอไปหรอกหรือ? “ผมขอถามได้ไหมว่าคุณอายุเท่าไหร่?” ซูผิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นโดยไม่ได้แสดงท่าทีลบหลู่แต่อย่างใด อายุเป็นเพียงปัจจัยหนึ่ง อีกอย่างเธอเป็นถึงระดับจ้าวแห่งดวงดาว (Star Lord) ซึ่งสมควรได้รับความเคารพ “หือ?” ซิงเยว่เสินเอ๋อร์รับรู้ทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอเกือบหลุดหัวเราะออกมาด้วยความโมโห อุตส่าห์พยายามตีสนิทด้วยแท้ๆ กลับกลายเป็นว่าโดนเมินงั้นหรือ? “นายไม่รู้หรือไงว่ามันเสียมารยาทที่ไปถามอายุผู้หญิงน่ะ?” เธอกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เอาเป็นว่าฉันคือพี่สาวของนาย ต่อให้ฉันจะอายุมากกว่านายถึงแปดร้อยปีก็ตาม เรียกฉันว่าพี่สาวไปจนกว่านายจะแข็งแกร่งกว่าฉัน เข้าใจไหม?” เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “โอเค เข้าใจแล้วครับ” ซูผิงจนปัญญา จึงทำได้เพียงยอมรับไป เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวเคยบอกว่าเธอเลื่อนระดับเป็นจ้าวแห่งดวงดาวตั้งแต่ช่วงอายุแปดสิบปีสมัยที่ยังอยู่ในที่พักของเทพเจ้า ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ต้องอายุเกินแปดสิบ ซึ่งน่าจะเกือบรุ่นคุณย่าของเขาได้แล้ว ทว่า คุณย่าวัยเยาว์คนนี้ดูจะทำตัวเด็กเกินไปสำหรับรสนิยมของเขา สมาชิกทุกคนในกลุ่มพันธมิตรดาราต่างทำสีหน้าแปลกๆ ถึงแม้ปกติผู้นำของพวกเขาจะชอบทำตัวเหมือนเด็กสาว แต่เธอก็เป็นจ้าวแห่งดวงดาวที่แข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัยและไม่เคยเรียกแทนตัวเองด้วยสรรพนามที่สนิทสนมเช่นนี้มาก่อน น่าเศร้าที่ความสนิทสนมนี้กลับถูกซูผิงมองข้ามไป แต่ด้วยความเป็นอัจฉริยะอย่างเขาก็สมควรแล้วที่จะคุยกับจ้าวแห่งดวงดาวได้อย่างทัดเทียม ทุกคนต่างชื่นชมเขา และในขณะเดียวกันก็รู้สึกอิจฉา เพราะเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าซูผิงจะต้องก้าวขึ้นเป็นจ้าวแห่งดวงดาวในอนาคตอย่างแน่นอน เขาที่มีเพียงขั้นว่างเปล่าแต่กลับสามารถต่อสู้กับศัตรูในระดับสูงสุดของขั้นดารา (Star State) ได้ หากคนแบบนี้ไม่ได้เป็นจ้าวแห่งดวงดาว ก็คงไม่มีใครเป็นได้อีกแล้ว ยิ่งคิดพวกเขาก็ยิ่งรู้สึกจนปัญญา ทำไมช่องว่างระหว่างเขากับพวกเขาถึงได้กว้างขวางขนาดนี้กัน? พวกเขารู้สึกละอายใจจนแทบไม่กล้าสนทนาด้วยซ้ำ “นายวางแผนจะไปเมื่อไหร่ล่ะ?” ซิงเยว่เสินเอ๋อร์รู้สึกปิติยินดีเมื่อซูผิงยอมรับสรรพนามใหม่ที่เธอตั้งให้ เธอไม่รังเกียจที่จะสนิทกับซูผิง ไม่ใช่แค่เพราะติดค้างบุญคุณ แต่เพราะเขามีศักยภาพที่มหาศาล แม้ว่าเธอจะทะยานไปข้างหน้าได้ด้วยความช่วยเหลือจากชายชราผู้นั้น แต่ซูผิงก็ยังมีโอกาสที่จะเติบโตขึ้นมาเคียงข้างเธอในอนาคต นั่นหมายความว่าพวกเขาจะไม่ห่างเหินกันเพราะความต่างของพลัง และสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้! การมีเพื่อนที่ดีในชีวิตที่มีอายุยาวนานหลายแสนปีนับเป็นเรื่องโชคดีอย่างแท้จริง! “รอให้ผมฝึกฝนเสร็จก่อนแล้วกันครับ” ซูผิงกล่าว “หรือว่าเวลาไม่พอ?” “พออยู่แล้ว นายสามารถฝึกฝนบนยานอวกาศของฉันได้นะ ฉันมีห้องพลังดาราเลเวล 1 ซึ่งเหมาะแก่การฝึกฝนมาก เราสามารถเดินทางไปสถาบันระหว่างที่นายฝึกได้เลย” ซูผิงพยักหน้าและมองลงไปยังท้องทะเลสีครามด้วยความรักใคร่ “ผมเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เลยอยากไปเยี่ยมเพื่อนเก่าๆ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไร จะตามผมไปหรือไปเดินเล่นรอบๆ ก็ได้นะ ที่นี่เป็นสถานที่ที่สวยงามมาก” “ได้สิ” “ฉันจะไปกับพี่ชายผู้ทำลายสวรรค์ (Heaven Destroyer) ด้วย” “ฉันจะขอเดินดูวิวทิวทัศน์รอบๆ ดาวต้นกำเนิดแห่งนี้เอง” คนอื่นๆ ตอบตกลงพร้อมรอยยิ้ม ซิงเยว่เสินเอ๋อร์มองไปยังต้นไม้ใหญ่ตระการตาที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาแล้วกล่าวว่า “ต้นไม้นี้แปลกประหลาดจริงๆ พวกนั้นคงถูกดึงดูดมาเพราะมันสินะ? นายคิดวิธีจัดการกับมันหรือยัง? ถ้ามันยังอยู่ที่นี่ หลังจากพวกเราไปแล้วคนอื่นจะต้องแห่กันมาเพื่อสิ่งนี้แน่” ซูผิงเงยหน้าขึ้นและลังเลใจ เพราะต้นไม้นี้แปลกประหลาดเกินไปและเขายังไม่รู้ถึงผลลัพธ์ของมัน อย่างไรก็ตาม เขาสามารถถามเพื่อนๆ บนดาวเคราะห์สีครามได้เสมอ พวกเขาอาจจะพอรู้ว่าต้นไม้นี้โผล่มาได้อย่างไร “ผมจะหาข้อมูลเพิ่มเติมก่อน แล้วจะจัดการให้เสร็จก่อนเราจะออกเดินทางครับ” ซูผิงกล่าว ซิงเยว่เสินเอ๋อร์พยักหน้า ... จากนั้น ซูผิงก็นำเธอและบรรดาผู้เชี่ยวชาญขั้นดาราหลายคนไปยังเขตพื้นที่อนุภูมิภาค ผู้เชี่ยวชาญขั้นดาราคนอื่นๆ แยกย้ายกันไปเดินเล่นและชื่นชมทัศนียภาพของดาวเคราะห์สีคราม การต่อสู้จบลงแล้ว ผู้คนบนดาวทั้งสองดวงต่างเห็นซิงเยว่เสินเอ๋อร์และคณะของเธอ พวกเขารู้ดีว่าผู้มาเยือนส่วนใหญ่เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นดารา และคนที่จัดการชายหนุ่มที่แต่งตัวประหลาดคนนั้นได้จะต้องเป็นจ้าวแห่งดวงดาวอย่างแน่นอน! ทว่า คนผู้นั้นกลับยืนอยู่อย่างนอบน้อมข้างซิงเยว่เสินเอ๋อร์ ซึ่งหมายความว่าตัวตนของเธอนั้นพิเศษยิ่งกว่า ผู้คนเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของซูผิง! “นั่นท่านเจ้าเมืองของเรา!” “ท่านเจ้าเมืองกลับมาแล้ว!” “เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้นได้อย่างทัดเทียม ชิ ชิ...” ผู้คนบนดาวรีอา (Rhea) ต่างตื่นเต้นไม่แพ้กันขณะเฝ้ามองดู สมาชิกตระกูลไรอันรู้สึกโล่งอกอย่างมาก พวกเขารู้สึกว่าได้ที่พึ่งกลับคืนมาทันทีที่เห็นโอเนล บนภูเขาในทวีปสายฟ้าคำราม— มังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้า (Vast Sky Thunderous Dragon) ทุกตัวต่างมีสีหน้าที่ซับซ้อน ทันทีที่เห็นโอเนล พวกมันก็เข้าใจว่านั่นไม่ใช่โอกาสที่พวกมันจะหลุดพ้นจากดาวดวงนี้ หากพวกมันหนีไป ท่านเจ้าเมืองตระกูลไรอันจะต้องตามล่าและลากพวกมันกลับมาอย่างแน่นอน “จบสิ้นแล้ว...” “เมื่อกี้ดูเหมือนตัวกลายพันธุ์จะฆ่ามนุษย์ขั้นดาราได้เลยนะ...” “เจ้าตัวกลายพันธุ์นั่นแข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง?” มังกรบางตัวมองดูงูสีขาวตัวยาวและมังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้าตัวแข็งแกร่งที่ยังคงถูกเสียบประจานอยู่บนลานประหาร พวกมันถูกตัดสินโทษประหารชีวิตเพราะให้กำเนิดลูกผสม ซึ่งนำความอัปยศมาสู่เผ่าพันธุ์มังกร! ทว่า... มันเป็นความอัปยศจริงๆ หรือ? มังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้าเกล็ดสีขาวที่เกิดจากร่างต่ำต้อยของงูสีขาวตัวนั้น กลับครอบครองพลังที่เหนือจินตนาการ! มันเป็นเพียงลูกผสมชั้นต่ำจริงๆ หรือ? “หลินเอ๋อร์...” งูสีขาวตัวยาวและมังกรตัวใหญ่หันมาสบตากันและต่างเห็นความดีใจและน้ำตาในดวงตาของอีกฝ่าย พวกเขารู้สึกอุ่นใจหลังจากได้เห็นว่าลูกของพวกเขายังปลอดภัยและแข็งแกร่ง พวกเขาสามารถตายได้อย่างไร้ความเสียดาย อย่างน้อย พวกเขาก็ได้เห็นว่าลูกของพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งในมือของมนุษย์ผู้นั้น! “ท่านหัวหน้าเผ่า...” มังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้าอาวุโสตนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะมองไปยังหัวหน้าเผ่าของพวกมัน ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นขั้นดารา มังกรหลายตัวหันไปทางนั้นเมื่อได้ยินคำเรียก มังกรผู้สง่างามตัวนั้นสะดุ้งราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน จากนั้นก็สะบัดหางราวกับว่าการถูกจับจ้องทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วน มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองที่เกิดขึ้นเองเพราะความเคอะเขิน “เราจะดำเนินการประหารชีวิตต่อไหม?” ผู้อาวุโสถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ความเงียบเข้าปกคลุม ความเงียบที่ยาวนาน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาบนยอดเขา มังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้าที่เคยเรียกร้องให้ประหารงูขาวเคราะห์ร้ายนั้นต่างพากันเงียบสนิท แม้พวกมันจะยังรังเกียจสิ่งมีชีวิตนั้นอยู่บ้าง แต่พวกมันก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ถ้าพวกมันฆ่าทั้งสองตัวนี้ไป ลูกตัวที่เป็นกลายพันธุ์จะกลับมาล้างแค้นหรือไม่? มังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้าถูกกักขังราวกับปศุสัตว์... พวกมันควรจะทำร้ายกันเองต่อไปจริงๆ หรือ? หลังจากผ่านไปหลายนาทีแห่งความเงียบ เสียงแก่ชราเสียงหนึ่งก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “ขังพวกมันไว้ในคุกก่อน เลื่อนการประหารชีวิตออกไป” มังกรหลายตัวรู้สึกผ่อนคลายขึ้นหลังจากได้รับคำสั่งนั้น ผู้อาวุโสเองก็ดูโล่งใจและรีบจัดการตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว งูสีขาวตัวยาวและมังกรสายฟ้าเวิ้งฟ้าที่อยู่บนพื้นดินหันมามองกัน ดวงตาฉายแววแห่งความปิติ พวกเขาไม่คิดเลยว่าลูกของตนจะมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้ชีวิตของพวกเขารอดพ้นจากความตาย! ... บนดาวเคราะห์สีคราม— เมืองฐานหลงเจียง (Longjiang) ในเขตพื้นที่อนุภูมิภาค ฟุ่บ! ซูผิง ซิงเยว่เสินเอ๋อร์ และคนอื่นๆ เข้าสู่เมืองฐานหลงเจียงภายใต้สายตาของสื่อมวลชนทั่วโลก ทุกคนรู้ดีว่านี่คือสถานที่ที่ซูผิง ท่านเจ้าเมืองแห่งดาวเคราะห์สีครามได้ถือกำเนิดขึ้น! เพียงเหตุผลนั้นเหตุผลเดียวก็เปลี่ยนเมืองฐานหลงเจียงให้กลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของดาวเคราะห์สีครามและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกไปแล้ว! หลังจากที่พวกเขาสื่อสารกับสหพันธ์ได้มากขึ้น เมืองฐานนี้ก็ขยายตัวขึ้นถึงสิบเท่า แม้กระทั่งย่านสลัมเก่าๆ ก็กลายเป็นย่านที่พักอาศัยสุดหรู ย่านชานเมืองได้รับการปรับปรุงและพัฒนาจนเปลี่ยนไปจากเดิม ถนนที่ซูผิงเคยเปิดร้านในอดีตกลายเป็นหนึ่งในถนนธุรกิจที่คึกคักที่สุดในเมือง มันเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงระดับโลก เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านเจ้าเมืองแห่งดาวเคราะห์สีครามเคยทำธุรกิจที่นั่น มันไม่ใช่แค่ถนนธุรกิจ แต่มันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ที่โด่งดัง! “นั่นคุณซู!” “บอสซู กลับมาแล้ว...” นักรบระดับตำนานบินเข้าหากันด้วยความตื่นเต้นในเมืองฐาน พวกเขาคือเหล่าตำนานจากห้าตระกูลใหญ่และหอคอย เหล่าตำนานในหอคอยเคยเกลียดชังซูผิง แต่ไม่มีใครมีความคิดร้ายอีกต่อไปหลังจากที่เขาเอาชนะเนี่ยหั่วเฟิงและช่วยโลกไว้ได้ แน่นอนว่ายังมีข้อยกเว้น เช่น หยวนเทียนเฉิน เขาไม่ได้กลับมาดำเนินธุรกิจในหลงเจียงต่อ สำหรับเรื่องนี้เขาเลือกเมืองอื่นแทน ในตอนนี้เขาทำได้เพียงมองดูซูผิงบินไปทางหลงเจียงโดยมีสื่อมวลชนคอยติดตาม เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่เคยแข่งขันกับหลานสาวของเขาเพื่อชิงมรดกจะก้าวไปได้ไกลถึงเพียงนี้! ชายผู้นี้สังหารศัตรูระดับขั้นดาราได้อย่างง่ายดาย แม้จะเคลื่อนไหวท่ามกลางสหพันธ์ที่เต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญ ชายหนุ่มคนนั้นก็ยังคงน่าเกรงขามและไร้เทียมทาน! “บางทีฉันอาจจะทำผิดพลาดไป ลู่เอ๋อร์... ไม่รู้ว่าเจ้าจะตามเขาทันในสถาบันนั้นหรือเปล่านะ...” หยวนเทียนเฉินพึมพำด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขารู้ดีว่าต่อให้ก้มหัวขอโทษซูผิงไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้หลบหน้าไปดีกว่า อย่างน้อยซูผิงก็อาจจะลืมคนไร้ความสำคัญอย่างเขาไปได้ ... ซูผิงมองเห็นเซี่ยจินสุ่ยและฉินตูหวง ทั้งคู่บินออกมาจากฐานที่มั่นและรีบพุ่งเข้ามาหาเขา เซี่ยจินสุ่ยเองก็ได้เลื่อนระดับเป็นระดับตำนานแล้ว เขาอยู่ในระดับมหาสมุทร (Ocean State) ก่อนหน้านี้ ซูผิงสัมผัสได้ว่าเขามีพรสวรรค์และสามารถกลายเป็นระดับตำนานได้ด้วยตัวเอง ซึ่งการตัดสินของเขาก็ไม่ผิดพลาด ในความเป็นจริง การติดต่อสื่อสารครั้งใหม่กับสหพันธ์และวิธีการฝึกฝนที่พวกเขาได้รับจากที่นั่นได้ช่วยให้หลายคนกลายเป็นระดับตำนาน รวมถึงฉินซู่เจี้ยนจากตระกูลฉินด้วย นอกจากนี้ ฉินเส้าเทียน นายน้อยแห่งตระกูลฉิน ก็ได้อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์สีครามเพื่อเตรียมตัวรับตำแหน่งผู้นำตระกูลในที่สุด ฉินเส้าเทียนกลายเป็นนักรบระดับบรรดาศักดิ์ (Titled warrior) ไปแล้วในตอนนี้ เขาติดตามพ่อและลุงๆ ของเขามาพบซูผิง เขาดูไม่เหมือนชายหนุ่มที่เขาเคยเป็นอีกต่อไป เขาดูลึกซึ้งและสุขุมขึ้นมาก ชีวิตหล่อหลอมให้เขาดูคมคายขึ้น ซูผิงเห็นใบหน้าคุ้นเคยมากมาย เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นทันทีเมื่อเห็นพ่อและแม่ของเขา ซูหยวนซาน พ่อของเขา กำลังบินมาจากที่ไกลๆ โดยใช้พลังดาราโอบอุ้มแม่ของเขาเอาไว้ ทั้งสองดูตื่นเต้นดีใจ ทว่า ซูผิงกลับไม่เห็นหญิงสาวที่เคยทำให้เขาสมองแทบแตก และคนที่เขามักจะคิดถึงอยู่เสมออยู่ข้างๆ พวกเขา ใจของเขารู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาทันที “พ่อครับ แม่ครับ” ซูผิงเดินเข้าไปหาพวกเขาแล้วถามว่า “น้องสาวผมไปไหนครับ?” แม่ของเขาวางมือบนไหล่ของซูผิงแล้วสวมกอดเขา จากนั้นเธอก็มองเขาอย่างละเอียดแล้วกล่าวว่า “ลูกผอมไปนะ...” พ่อของเขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “น้องสาวของลูกบอกว่าอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก จะได้ตามลูกให้ทัน เธอเลยไปที่ดาวดวงอื่น... พ่อเกลี้ยกล่อมเธอไม่ได้ อีกอย่างคนหนุ่มคนสาวก็ต้องการประสบการณ์เพิ่ม โลกมันอันตรายก็จริง แต่การซ่อนตัวอยู่ในที่เดียวไปตลอดชีวิตมันก็น่าเบื่อ” ซูผิงกระตุกมุมปาก นี่ไม่ใช่สิ่งที่พ่อควรพูดเลยสักนิด นั่นลูกสาวสุดที่รักของพ่อนะ ถึงบางครั้งจะไม่เอาไหนไปบ้าง แต่นี่มันชิลล์เกินไปหน่อยแล้ว! เมื่อพิจารณาจากความสามารถของน้องสาว เขาคงลำบากไม่น้อยบนดาวดวงอื่น ซูผิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และยอมรับว่าเขาทำอะไรไม่ได้ ไม่มีใครปกป้องใครได้ตลอดกาล ทุกคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง การได้มีชีวิตที่งดงามนั้นย่อมดีกว่าการมีชีวิตที่ยืนยาวแต่ไร้รสชาติ “คุณซู” “คุณซู” ฉินตูหวง ผู้นำตระกูลเย่ และคนอื่นๆ ขยับเข้ามาใกล้และกล่าวทักทายเขาอย่างนอบน้อม ฉินซู่เจี้ยนและฉินเส้าเทียนที่ยืนอยู่ข้างฉินตูหวงต่างมีสีหน้าประหลาดใจ ทั้งคู่ได้เฝ้าดูซูผิงเติบโตมา แต่ต่อมาพวกเขากลับถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างห่างไกล อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่มีความอิจฉาเลยแม้แต่น้อย พวกเขามีเพียงความรู้สึกมากมายที่ปะปนกันอยู่เกี่ยวกับเรื่องนี้ บางคนก็เป็นอัจฉริยะที่คุณไม่มีทางไล่ตามทัน การแข่งขันกับพวกเขามีแต่จะสร้างความเจ็บปวดให้ตัวเอง ซูผิงก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น ซูผิงรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งเขาโหยหามาตลอด เขาก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ลำบากพวกคุณแย่เลยช่วงที่ผ่านมา” “คุณเกรงใจเกินไปแล้ว” “ดีจริงๆ ที่คุณกลับมาทันเวลาครับ บอสซู” “บอสซู พวกเขาคือเพื่อนของคุณทั้งหมดหรือครับ?” ทุกคนต่างสุภาพและให้เกียรติ หลิวเทียนจงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เขากับซูผิงเคยมีเรื่องบาดหมางกันในอดีต แต่ก็คลี่คลายไปแล้วเมื่อตระกูลหลิวได้กล่าวขอโทษ เขาเองก็รู้ดีว่าซูผิงจะไม่มาถือโทษโกรธเคืองพวกเขาอีกแล้ว เขาเพียงรู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างแปลกประหลาดนัก