Chapter 610 ผมไม่รู้จักเขา หากไม่ใช่เพราะการวิจัยเรื่องอุจจาระสุนัข พวกเขาคงไม่ได้สุนัขตัวนั้นมา และถ้ายิ่งไม่มีสุนัขตัวนั้น ยาเม็ดนั่นก็คงไม่มีวันถูกกินเข้าไปอย่างแน่นอน! มีคำกล่าวที่ว่าเมื่อศัตรูมาเจอกัน ความแค้นย่อมทวีคูณ ทันทีที่จ้าวหมิงเห็นหลินอี้อยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกอยากจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ! หมอนี่มาทำอะไรที่นี่? ปกติก็เห็นไปป้วนเปี้ยนอยู่กับกวนเสวี่ยหมินทั้งวัน แล้วยังจะไปโผล่แถวไล่ฉางอี้อีก? ทำไมเขาต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย? "ฮ่าๆ แค่เดินดูรอบๆ น่ะ แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่?" หลินอี้ดูออกว่าจ้าวหมิงพยายามจะตีสนิทกวนซิน แต่เขากลับไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวหมิงถึงต้องจงใจเข้าหากวนซิน? เป็นไปได้ไหมว่าหมอนี่ไม่มีอะไรทำนอกจากไล่ตามจีบผู้หญิงไปวันๆ? "คือว่า... ฉันมาซื้อหนังสือน่ะค่ะ" ใบหน้าของกวนซินแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุผลที่เธอมาซื้อหนังสือเหล่านี้ หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นเมื่อมองไปที่ต้นเหตุที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิงขี้อาย เรื่องแค่นี้ถือเป็นเรื่องปกติเวลาที่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองชอบ "อ๋อ ต้องการให้ช่วยไหม?" หลินอี้พยักหน้าโดยไม่ได้คิดอะไรมาก กวนซินเป็นหลานสาวของเสวี่ยหมินที่ทำงานในโรงพยาบาลอยู่แล้ว ดังนั้นการที่เธอมาดูหนังสือแพทย์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร "ไม่เป็นไรค่ะ... ฉันได้หนังสือครบแล้ว" กวนซินตอบเบาๆ ในขณะเดียวกัน จ้าวหมิงก็รู้สึกหงุดหงิดมาก เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลินอี้ถึงต้องคอยโผล่มาขัดจังหวะอยู่เรื่อย โอกาสเหมาะๆ ที่จะได้จีบกวนซินพังทลายลงเพราะหมอนี่! หมอนี่เกิดมาเพื่อทำลายแผนการของเขาโดยเฉพาะหรือยังไงกัน?! เขาทั้งทำลายงานวันเกิดของคุณปู่ พังแผนการในงานประมูล และตอนนี้ยังมาเสือกเรื่องที่เขากำลังจีบสาวอีก! นี่มันเกินไปแล้ว! เขาชี้หน้าหลินอี้พลางพูดกับกวนซิน "ไอ้สารเลวคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ คุณควรอยู่ห่างๆ เขาไว้! เขาเป็นคนโกหกและนักต้มตุ๋นตัวฉกาจ! แถมพวกเขายังขโมยสูตรลับระดับสุดยอดของตระกูลคังเราไปด้วย! เขาแค่ลอกเลียนยาซ่อมแซมกระดูกของตระกูลคังเราไปทำเป็นยาซ่อมแซมกระดูกหมอเทวดากวน พอเราทำรุ่นลิมิเต็ดออกมา เขาก็ทำตามเป๊ะๆ เขาคือนักลอกเลียนแบบที่ไร้ยางอายที่สุด! คุณต้องออกห่างจากเขาให้ไกล เขาเลียนแบบทุกอย่างที่ตระกูลเราทำ! แม้แต่ชื่อหมอเทวดากวนก็ยังลอกชื่อหมอเทวดาคังไป เขาคือราชาแห่งการละเมิดลิขสิทธิ์ชัดๆ!" อารมณ์ที่จ้าวหมิงอัดอั้นไว้ระเบิดออกมาในทันที แต่เมื่อพูดจบเขากลับพบว่ากวนซินกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา มันเป็นสายตาที่เยือกเย็นจนจ้าวหมิงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "เอ๊ะ-?" ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ไม่ใช่ว่าคุณปู่ของกวนซินคือหมอเทวดากวนหรอกหรือ?! เขาเพิ่งจะด่าคุณปู่ของเธอว่าเป็นคนลอกเลียนแบบ! เขาเพิ่งด่าคุณปู่ของเธอไปเต็มๆ! แน่นอนว่าเธอต้องโกรธสิ! จ้าวหมิงรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งและนึกโกรธปากที่ไม่รักดีของตัวเอง ทำไมเขาถึงเป็นไอ้งั่งที่พ่นทุกอย่างที่คิดออกมาได้ขนาดนี้? เขากำลังทำให้กวนซินเกลียดเขาน่ะสิ! ด้วยความตื่นตระหนก จ้าวหมิงพยายามแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดอย่างลนลาน "ม-ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น สิ่งที่ผมหมายถึงคือ ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคุณหมอเทวดากวนหรอก ผมแค่จะบอกว่าบริษัทผลิตยาหมอเทวดากวนน่ะมันลอกเลียน..." ดวงตาของกวนซินยังคงจ้องเขม็งไปที่จ้าวหมิงด้วยความไม่พอใจ จ้าวหมิงรู้สึกใจหายวาบ คำพูดพวกนั้นก็ฟังดูแย่ไม่ต่างกัน! บริษัทผลิตยาหมอเทวดากวนเป็นบริษัทของคุณหมอเทวดากวนเอง! เขากำลังขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ! "ไม่ๆๆ ผมไม่ได้บอกว่าบริษัทไม่ดี ผมแค่จะบอกว่าหมอเทวดากวนกับไล่ฉางอี้ถูกไอ้เด็กนี่หลอกใช้อยู่! มันนั่นแหละที่ทำให้พวกเขาต้องลอกเลียนแบบ!" จ้าวหมิงรีบพูดเพื่ออธิบาย "ผมไม่ได้ตั้งใจจะด่าคุณปู่ของคุณเลยนะ!" "คุณรู้ได้ยังไงว่าคุณปู่ของฉันเป็นใคร?" กวนซินถามพลางจ้องเขม็งไปที่จ้าวหมิง เธอไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลยในระหว่างที่คุยกันก่อนหน้านี้ "ผม... เอ่อ... ผมเดาน่ะ..." จ้าวหมิงเหงื่อตกในตอนนี้ เขาพยายามทำให้การพบเจอนี้ดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ เขาไม่ควรจะรู้ด้วยซ้ำว่ากวนซินเป็นใคร! เขากำลังทำเรื่องทุกอย่างพังหมดแล้ว! "คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม? นั่นเป็นเหตุผลที่เข้ามาหาฉัน คุณต้องการอะไรกันแน่?" กวนซินก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ เธอระแวดระวังตัวเต็มที่ขณะมองไปที่จ้าวหมิง "เฮ้อ... มันคือความเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดครับ!" จ้าวหมิงเริ่มตื่นตระหนกหนักกว่าเดิม วันนี้มันไม่ใช่วันของเขาจริงๆ ผลงานของเขาแย่มาก ทั้งที่ไม่ใช่สไตล์เขาเลย! เกิดอะไรขึ้นกับยอดนักจีบสาวอย่างเขากัน? ทำไมถึงทำพลาดเรื่องพื้นๆ แบบนี้ได้?! หลินอี้! ต้องเป็นไอ้หลินอี้แน่ๆ! เขาเริ่มพูดจาเพ้อเจ้อและทำเรื่องพังก็ต่อเมื่อไอ้หมอนี่โผล่มาเท่านั้น! ก่อนหน้านี้เขาไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย! เขายังทำตัวเป็นสุภาพบุรุษและดูราบรื่นดีตอนอยู่กับกวนซิน คอยชื่นชมเธอ แถมยังแสดงความสามารถและทรัพย์สินของตัวเองด้วยซ้ำ กวนซินไม่ได้ตอบโต้เพราะเขินอาย ไม่ใช่โกรธเคืองแบบนี้สักหน่อย! หารู้ไม่ว่า กวนซินไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียวตั้งแต่แรก เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนแปลกหน้า และไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องโกรธคนแปลกหน้า! แต่ไอ้หมอนี่กลับมาด่าคุณปู่ของเธอและบริษัทที่หลินอี้ช่วยสร้างขึ้นมา ไม่แปลกเลยที่ตอนนี้เธอจะโกรธ แต่กวนซินไม่ใช่คนประเภทวู่วาม ถึงแม้จะโกรธมาก แต่เธอก็ทำเพียงแค่จ้องหน้าจ้าวหมิงเท่านั้น "กวนซิน จริงๆ แล้ว... ผมรู้จักคุณมานานแล้วนะ ผมชื่นชมคุณมานานมาก! ตอนที่อยู่กับคุณ ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไรไปถึงได้พูดในสิ่งที่ไมควรพูดออกไป ผมขอโทษด้วยครับ!" จ้าวหมิงยังคงใช้ประสบการณ์ที่มีรับมือ เขาเป็นปรมาจารย์ในด้านนี้อยู่แล้ว ท้ายที่สุดหลังจากใจเย็นลงเล็กน้อย เขาก็สามารถปัดความผิดทั้งหมดออกไปได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำนี้ ตอนนี้เขาปูเรื่องว่าที่เขาคุมสติไม่อยู่ก็เพราะความสวยของกวนซิน ถ้าเป็นผู้หญิงที่สนใจเรื่องเปลือกนอกทั่วไป เธอคงจะดีใจมากและยอมให้อภัยกับความผิดพลาดก่อนหน้านี้ของเขาไปแล้ว! แต่กวนซินมีเพียงหลินอี้อยู่ในสายตา จ้าวหมิงไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเธอ ผลก็คือคำด่าของเขาทำได้แค่เพิ่มความรำคาญให้เธอมากขึ้นเท่านั้น เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และไม่อยากมองหน้าจ้าวหมิงอีกต่อไปจึงก้มหน้าลง เมื่อเห็นเธอก้มหน้า จ้าวหมิงก็ยิ่งมั่นใจว่าคำพูดของเขาทำให้เธอเขินอาย! ถึงอย่างไรผู้หญิงที่ยังไม่มีแฟนก็มักจะเขินอายได้ง่าย จ้าวหมิงจึงคิดว่ากวนซินก็คงเป็นแบบนั้น! อีกอย่าง เขารุกหนักมามากพอแล้วในวันนี้ ขืนรุกต่อกวนซินอาจจะรับไม่ไหว "เอาล่ะ กวนซิน ผมมีธุระที่ต้องไปทำพอดี นัดเพื่อนไว้น่ะครับ งั้นผมขอตัวก่อน! ขอโทษสำหรับวันนี้ด้วยนะครับ ผมคุมสติไม่อยู่ไปหน่อย แต่ยังไงผมจะมาขอโทษด้วยตัวเองอีกครั้งในวันหลังนะ!" จ้าวหมิงอดภูมิใจในตัวเองไม่ได้ ไม่เพียงแต่ขอโทษเท่านั้น เขายังถอยออกมาในเวลาที่เหมาะสมและยังสร้างโอกาสนัดเจอครั้งหน้าได้ในคราวเดียวกัน! คราวนี้เขาต้องได้มาพบเธออย่างเป็นทางการแน่! กวนซินไม่ตอบรับอะไรเลย ไม่แม้แต่จะหันไปมองจ้าวหมิงด้วยซ้ำ หลังจากที่เขาจากไปแล้ว เธอถึงได้หันไปหาหลินอี้ด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย "ฉันไม่รู้จักเขาค่ะ..."