### บทที่ 389: ผู้มาเยือนที่หยิ่งผยอง "อึก!" หยานฝูมีความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก เขาควรจะดีใจราวกับได้ทองที่จั๋วฟานไม่มาอยู่ที่นี่เพื่ออัดเขา แต่ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของจั๋วฟานมันช่างขัดแย้งกันชอบกล [ราวกับว่าฉันเป็นเพียงขยะหรือของที่เขาทำตำหนิเอาไว้อย่างนั้นแหละ] เสี่ยวตานตานเองก็รู้สึกขมปร่าในใจ หัวใจที่เคยลุกโชนด้วยความรักบัดนี้แตกสลายลงด้วยความผิดหวัง จั๋วฟานหมายความว่าอย่างไรกัน? สำหรับเขาแล้วเสี่ยวตานตานไม่มีค่าอะไรเลยงั้นหรือ? เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา และตีตราว่าเธอเป็นเพียงสัมภาระส่วนเกินมาตั้งแต่ต้น เมื่อเห็นศิษย์ของตนยืนอยู่อย่างเดียวดาย หัวหน้าสำนักโบตั๋นก็บันดาลโทสะขึ้นมาทันที เธอแผดเสียงตวาดด้วยความเดือดดาลเพื่อปกป้องศิษย์รัก "จั๋วฟาน! เจ้าพูดแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร? ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าไม่เคยรู้สึกอะไรกับตานตานเลยงั้นรึ? หัวใจของเจ้ามันด้านชาไปแล้วหรืออย่างไร!" คำประกาศกร้าวนั้นทำให้ทุกคนโดยรอบนิ่งเงียบไป จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจ [จิตใจของผู้หญิงนี่ช่างเป็นปริศนาที่ยากจะเข้าใจจริงๆ] หัวหน้าสำนักไอริสรีบดึงชายเสื้อของหัวหน้าสำนักโบตั๋นพลางส่งกระแสเสียงตำหนิ "ตอนที่ผู้ชายคนหนึ่งสนใจตานตาน เจ้าก็ด่า พออีกคนเมินตานตาน เจ้าก็ยังด่า สรุปแล้วเจ้าต้องการอะไรกันแน่? จะให้พวกเขาสู้จนตายเพื่อให้ได้แต่งงานกับนางรึไง?" [นั่นมัน...] หัวหน้าสำนักโบตั๋นถึงกับพูดไม่ออก การต่อสู้ระหว่างหยานฝูกับจั๋วฟานน่ะหรือ? ใครในโลกนี้จะเอาชนะเจ้าเด็กนั่นได้กันเล่า? เธอเพียงแต่รู้สึกว่าคำตอบอันเย็นชาของจั๋วฟานนั้นทิ่มแทงหัวใจศิษย์ของเธออย่างเลือดเย็น ศิษย์ของเธอเฝ้าภักดีต่อเขามานานถึงเจ็ดปีเต็ม [ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของชิงเฉิง บางที...] "แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน" หัวหน้าสำนักโบตั๋นถอนหายใจพลางปลอบประโลมเสี่ยวตานตาน ก่อนจะส่งสัญญาณให้หยานฝูตามเธอไปเพื่ออบรมมารยาทให้เข้าที่เข้าทาง หยานฝูรอคอยคำสั่งจากท่านพ่อบ้านจั๋ว แต่เขากลับโบกมือไล่เหมือนไล่แมลง "ไปเถอะ ว่าที่แม่ยายเรียกเจ้าแล้ว ฟังนางไว้หน่อยก็ดี!" "เจ้า! หุบปากไปเลยนะ!" หัวหน้าสำนักโบตั๋นตวาดกลับพร้อมถลึงตาใส่ จั๋วฟานทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีเยี่ยมยืนมองลงไปที่ถนน ทว่าในใจกลับกำลังโลดแล่นด้วยความยินดี! เสี่ยวตานตานเป็นเพียงแม่สาวน้อยที่หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น คอยตามติดเขาเหมือนลูกหมาหลงทาง ในเมื่อตอนนี้มีคนมารับช่วงดูแลเจ้าลูกหมาตัวนี้ไปแล้ว เขาก็รู้สึกเบาใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ยงหนิงถามลั่วอวิ๋นฉางถึงต้นสายปลายเหตุของละครฉากนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ทว่าสายตาที่มองจั๋วฟานนั้นกลับดูหนักอึ้งขึ้น [สามีสายเปย์คนนี้จะคว้ามาครองคงไม่ง่ายเสียแล้ว...] โฮก! เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวเป็นสัญญาณเปิดประตูเมือง เผยให้เห็นฝูงสัตว์อสูรร้ายเขี้ยวโง้งที่ย่างกรายเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ฝูงชนต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งสัตว์อสูร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรระดับ 5 เหล่านี้ เสียงจอแจบนชั้นสองเงียบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังขบวนเบื้องล่าง ชายห้าคนและหญิงหนึ่งคนกำลังควบอยู่บนหลังสัตว์อสูรระดับ 5 ผู้คนต่างถอยร่นด้วยความหวาดเกรงในกลิ่นอายอันกดดัน พลางหลบสายตา คนที่อยู่ด้านหลังไม่มีปัญหาในการมองเห็นคนแปลกหน้าเหล่านั้นอย่างถนัดตา โดยเฉพาะหญิงสาวผู้นั้น งดงามจับตา นางมีกลิ่นอายความเถื่อนดิบที่หญิงสาวในเทียนอวี่ไม่มี ทำให้บรรดาบุรุษต่างหลงใหลจนน้ำลายสอ หลงซิงอวิ๋นกลืนน้ำลายพลางหรี่ตามอง "หญิงงามผู้เพียบพร้อม ช่างน่าจับจองยิ่งนัก!" [ไอ้คนลามก!] บรรดาสตรีรอบข้างต่างกลอกตามองเขาอย่างระอา "ชาวเฉวียนหรงขึ้นชื่อเรื่องทักษะการเลี้ยงสัตว์อสูร แต่ข้าเพิ่งเคยเห็นพลังที่ประสานกันระหว่างคนกับสัตว์เป็นครั้งแรก!" กระบี่ของเซี่ยเทียนซางถูกชักออกมาจากฝัก ประกายวาววับอย่างอันตราย นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายในการต่อสู้ ปรารถนาเพียงจะกระโดดลงไปด้านล่างเพื่อประมือกับคนแปลกหน้าเหล่านั้นสักตั้ง ทุกคนต่างส่ายหน้า [ไอ้พวกบ้าการต่อสู้!] หลงซิงอวิ๋นเตือน "นี่เป็นโอกาสที่ประเทศของเราจะได้จับมือเป็นมิตรกัน เจ้าห้ามไปก่อสงครามเด็ดขาด! โดยเฉพาะกับผู้หญิงคนนั้น หึ หึ หึ..." ทว่าคำพูดเหล่านั้นเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาจั๋วฟานไปจนหมด ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับบรรดาผู้ขี่ พวกเขามีผู้ฝึกตนขอบเขตปฐพีสามคน ขอบเขตอาบแสงสามคน และกองทหารม้าผ่านศึกอีกหนึ่งพันนายในขอบเขตหล่อหลอมกระดูก พวกเขาควบอยู่บนหลังสัตว์อสูรระดับ 3 หนึ่งพันตัว และสัตว์อสูรระดับ 5 อีกหกตัว [กองทัพนี้สามารถคุกคามตระกูลลั่วได้หรือไม่?] จั๋วฟานถอนหายใจ "จั๋วฟาน ท่านกำลังมองอะไรอยู่?" องค์หญิงถามด้วยความสงสัยกับแววตาอันหนักอึ้งของเขา "มองของประหลาดน่ะ!" นัยน์ตาของจั๋วฟานกระตุก องค์หญิงงุนงง "ของประหลาดอะไร?" "ถ้าข้ากำลังมองอยู่ ก็แปลว่าข้าหาไม่เจออย่างไรเล่า! ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่นั่งมองอยู่หรอก ยัยเด็กโง่!" จั๋วฟานกลอกตาใส่ องค์หญิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธพลางเชิดปากใส่ โฮก! ท้องฟ้าสั่นสะเทือนภายใต้เสียงคำรามและขบวนของเฉวียนหรงก็หยุดลง ฝั่งจั๋วฟานเฝ้ามองสัตว์ขี่ของผู้นำคนหนึ่งที่กำลังแผดเสียงคำรามและเตรียมเข้าจู่โจม เบื้องหน้าของมันคือเด็กน้อยวัยห้าขวบที่กำลังร้องไห้อยู่บนพื้น ชายชราผู้ซูบผอมและกร้านโลกถลาออกมาจากฝูงชนเพื่อกอดเด็กน้อยเอาไว้ "ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย เด็กคนนี้ยังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจ เขาเผลอวิ่งตัดหน้าท่าน ข้าจะรีบพาเขาออกไปเดี๋ยวนี้!" "ไม่เป็นไรหรอก ลุง..." หญิงสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ทว่าผู้นำร่างกำยำที่อยู่เหนือเธอแค่นหัวเราะ "คนของเทียนอวี่ไร้มารยาทกันหมดแล้วหรือ? ข้าคือแม่ทัพแห่งจักรวรรดิเฉวียนหรง การที่มดปลวกอย่างเจ้ามาชนข้านับเป็นการดูหมิ่นอย่างร้ายแรง เจ้าจะรับผิดชอบต่อสงครามที่อาจเกิดขึ้นระหว่างเราได้หรือไม่?" "เลิกเล่นละครเสียที สงครามจะเริ่มขึ้นเพราะเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร? ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ป่านนี้เราคงทำสงครามกันมาตั้งนานแล้ว" จั๋วฟานเย้ยหยัน องค์หญิงพยักหน้าเห็นด้วย บรรดาคุณชายตระกูลใหญ่ต่างมองดูเจ้าคนถึกทนด้วยความเหยียดหยาม คำขู่พวกนั้นใช้ได้ผลแค่กับชาวบ้านทั่วไปเท่านั้น ในขณะที่ตระกูลใหญ่ต่างฉลาดเกินกว่าจะตกหลุมพรางยั่วยุราคาถูกเช่นนี้ ทว่าชายชราผู้นั้นเป็นเพียงคนธรรมดา เขาทรุดตัวลงบนพื้นด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ตนได้ก่อขึ้น เขาเพิ่งจะนำพาความทุกข์ระทมมาสู่เพื่อนร่วมชาติของเขา เขาคุกเข่าลงอ้อนวอน "โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยท่านแม่ทัพ ข้าเป็นฝ่ายผิดเอง ได้โปรดอย่าทำให้เรื่องลุกลามเลย!" ไอ้คนถึกทนหัวเราะรัวด้วยความดูหมิ่น แต่หญิงสาวขมวดคิ้วพร้อมถลึงตา "จาลาฮาน หยุดสร้างความวุ่นวายได้แล้ว!" "หึ หึ หึ แม่นาง ข้าก็แค่ล้อเล่นกับพวกสวะในเทียนอวี่เท่านั้น ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย!" ชายถึกคนนั้นโบกมือพลางหันไปหาชายชรา "ข้าจะมองข้ามเรื่องนี้เพื่อเห็นแก่เทียนอวี่ด้วยความเมตตาของข้า แต่สัตว์ขี่ของข้ามันมีรสนิยมพิเศษ ทุกครั้งที่มันชนใคร มันจะรู้สึกอยากกลืนกินอะไรสักอย่าง หากมันอารมณ์ไม่ดีอาจจะส่งผลต่ออารมณ์ของข้าด้วย บอกมาสิ เจ้าจะชดเชยเรื่องนี้อย่างไร?" ใบหน้าชายชราซีดเผือด เขาตระหนักได้ว่าแม่ทัพต้องการให้เขาส่งเด็กน้อยไปเป็นอาหารสัตว์อสูร! แต่เขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? หญิงสาวตวาด "จาลาฮาน การสนุกเป็นเรื่องหนึ่ง แต่อย่าล้ำเส้นให้มากนัก!" "หึ หึ หึ แม่นาง มันก็แค่เกม ไม่มีใครเป็นอะไรหรอก!" ชายถึกหัวเราะรัว ทว่าสายตาอำมหิตของเขายังคงไม่ละไปจากชายชรา เฝ้ารอดูว่าเขาจะยอมส่งเด็กน้อยให้สัตว์อสูรหรือไม่ สัตว์อสูรร้ายเผยเขี้ยวเล็บแลบลิ้นเลียปากด้วยดวงตาแดงฉาน "ฮึ่ม ไร้สาระ! พวกมันเข้ามาในดินแดนของเราแท้ๆ กลับทำตัวสูงส่งเหนือใคร!" เซี่ยเทียนซางตบโต๊ะ กระบี่ถูกชักออกมาครึ่งฝัก หลงซิงอวิ๋นเตือน "พี่เซี่ย พวกเขาได้รับเชิญมา เราแทรกแซงไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อทางการยังไม่ออกมาจัดการ มันจะนำความเดือดร้อนมาสู่เรา" "ฮ่า บรรดาตระกูลใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่ หวาดกลัวที่จะสร้างปัญหาอย่างนั้นรึ?" องค์หญิงตวาด "ข้าไม่เคยเห็นเจ้าหยุดหาเรื่องใคร แต่ตอนนี้กลับเลือกที่จะนิ่งเฉย? ไอ้พวกขี้ขลาด! จั๋วฟาน ตามข้ามา เราจะไปสอนบทเรียนให้พวกมันเอง!" "เชิญเจ้าคนเดียวเถอะ ข้าไม่มีอารมณ์" จั๋วฟานดีดนิ้ว "อย่างที่เจ้าว่านั่นแหละ ตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดมีประเพณีในการหาเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว ดังนั้นเจ้าจัดการเองเถอะ อ้อ เสี่ยวตานตาน สมัยก่อนเจ้าก็เอาแต่ใจแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?" "ข้า..." เสี่ยวตานตานก้มหน้าแดงก่ำ "ตอนนั้นข้าแค่สับสนมากกว่าจะโกรธ ท่านจะรื้อฟื้นเรื่องนี้มาทำไม..." "หยานฝู เจ้าเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก!" จั๋วฟานเหลือบมองเขา หยานฝูพยักหน้าอย่างสงบ "จริงครับ ทุกครั้งที่ข้าออกไปกับอาจารย์ ข้าก็มักจะใช้อำนาจบาตรใหญ่เสมอ แต่ตั้งแต่ข้าเข้าตระกูลลั่วที่มีกฎระเบียบเคร่งครัด ข้าก็ไม่เคยมีโอกาสทำเช่นนั้นอีก" "พูดได้ดี วันหนึ่งเจ้าจะได้โชว์ออฟอีกแน่ ไม่ต้องห่วง!" จั๋วฟานดีดนิ้วพร้อมแสยะยิ้ม "เห็นไหมองค์หญิง? ภายนอกพวกเราอาจดูสงบและเป็นมิตร แต่ในกระดูกพวกเรามีความชั่วร้ายที่หยั่งรากลึกเหมือนกับพวกข้างล่างนั่นแหละ เจ้าไม่คาดหวังมากไปหน่อยหรือที่จะส่งคนนิสัยไม่ดีอย่างพวกเราไปยุ่งเรื่องของคนนิสัยไม่ดีด้วยกัน?" องค์หญิงหน้าแดงด้วยความโกรธ "ถ้าอย่างนั้นข้าไปเอง!" ในขณะเดียวกัน ชายชราก็กอดเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นแน่นขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้ความกดดันอันเย็นเยียบและความลังเลใจ ในตอนนั้นเองเสียงแค่นหัวเราะก็ดังขึ้น "ชาวเฉวียนหรงเป็นเพียงแขกผู้มาเยือนเท่านั้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พวกมันเริ่มทำตัวเป็นเจ้าบ้าน?" วูบ~ อวิ๋นซวงมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าชายชราและเด็กน้อย จั๋วฟานถอนหายใจ เขาอาจจะไม่แยแสคนอื่น แต่เขากลับทนดูคนของตัวเองถูกรังแกไม่ได้ นัยน์ตาของเขาเป็นประกาย จั๋วฟานยกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายอันเป็นเอกลักษณ์ [ได้เวลาหยั่งเชิงพวกเฉวียนหรงดูสักหน่อยแล้ว...]