บทที่ 1274 กำแพงสีดำ ลีโอนีลหลับตาลงและสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็รวบรวมสมาธิได้สำเร็จ เขามั่นใจอย่างน้อย 90 เปอร์เซ็นต์แล้วว่าหนึ่งในภารกิจหลักที่เขาต้องทำให้สำเร็จในหมู่บ้าน 0012 คือการหาชุดเครื่องแบบมาให้ได้ แต่เขาไม่ได้ต้องทำแค่เพื่อตัวเองเท่านั้น ยังมีคนอื่นอีกมากกว่าหนึ่งโหลที่เขาต้องจัดการให้ด้วย อย่างไรก็ตาม หากมีหลุมพรางซ่อนอยู่หนึ่งจุด ลีโอนีลคงจะโง่มากหากเชื่อว่าจะไม่มีหลุมพรางจุดที่สอง โดยเฉพาะหลังจากที่เขาใช้เวลาอยู่กับกลุ่มนักปราชญ์ดารามานานขนาดนี้ ด้วยสายตาที่เฉียบคม ลีโอนีลเดินสำรวจทุกร้านค้า และในไม่ช้า เขาก็พบว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้องเพียงใด หลุมพรางมีอยู่จริงในทุกร้านค้าเหล่านั้น ปัญหาที่สองและชัดเจนที่สุดคือน้ำและอาหารโดยทั่วไป ร้านขายอาหารเป็นช่องทางเดียวที่รับประกันได้ว่าจะมีแหล่งโภชนาการที่ดี เช่นเดียวกับที่เหล่าอัจฉริยะนำทรัพยากรไปให้ช่างตีเหล็กเพื่อแลกกับสิ่งที่ลีโอนีลคาดว่าเป็นเสื้อผ้าหรืออาวุธ พวกเขาก็นำทรัพยากรไปแลกกับสิ่งที่เขาคาดว่าเป็นอาหารและน้ำที่หน้าร้านเหล่านี้เช่นกัน จากนั้นก็เป็นร้านขายสมุนไพร ร้านนี้ในมุมมองของลีโอนีลน่าจะต่างออกไปเล็กน้อย มันไม่ใช่แค่เรื่องโภชนาการหรือเสื้อผ้า แต่เป็นการค้นหาหนทางเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองและชะลอการเสื่อมถอยของพลัง การใช้เวลานานในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ไม่ได้กัดกินแค่จิตใจเท่านั้น แต่ในทางที่ตรงตัวกว่านั้น มันยังกัดกิน ‘พลังฟอร์ซ’ ของแต่ละคนด้วย กระบวนการยังคงเหมือนเดิม คือการแลกเปลี่ยนอย่างลับๆ ระหว่างคนทำงานกับศิษย์ ก่อนที่ศิษย์คนนั้นจะรีบวิ่งจากไป สุดท้ายก็คือร้านค้าแห่งสุดท้าย นั่นคือร้านหมอ ในตอนที่ลีโอนีลมาถึงที่นี่ เขาก็เห็นชายหนุ่มคุ้นตาคนหนึ่งพยุงร่างกายที่แทบจะพังทลายของตัวเองคลานเข้ามา แต่ถึงจะไม่มีเขาคนนั้น คิวที่นี่ก็ยาวกว่าคิวของร้านอื่นทั้งหมดรวมกันเสียอีก ลีโอนีลเริ่มชินกับการเห็นอาการบาดเจ็บสยดสยอง แต่เหตุการณ์นี้มันอยู่ในระดับที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เหล่าเยาวชนผู้มีพรสวรรค์ต้องสูญเสียแขนและขาทั้งข้าง บางคนมีเครื่องในทะลักออกมาจากท้อง และลีโอนีลถึงกับเห็นคนหนึ่งที่กะโหลกถูกกัดแหว่งจนเกือบจะถึงเนื้อเยื่ออันอ่อนนุ่มของสมองที่โผล่ออกมา เมื่อลีโอนีลสำรวจเสร็จสิ้น เขาก็เข้าใจหลายสิ่ง อย่างแรก ภายนอกของอาคารเหล่านี้ไม่มีสิ่งใดระบุฟังก์ชันการใช้งานของมันเลย ไม่มีป้ายบอก ไม่มีอัตราแลกเปลี่ยน ไม่มีรอยยิ้มที่เป็นมิตรคอยอธิบายอะไรทั้งนั้น ลีโอนีลตระหนักว่าเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาบอกได้ว่าอาคารเหล่านี้มีไว้เพื่ออะไร ก็คือการสังเกต การตัดตัวเลือก และการใช้ตรรกะวิเคราะห์ มันเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนทำได้ แต่มันเป็นสิ่งที่เขาทำได้ในระดับที่สูงกว่าคนส่วนใหญ่มาก แน่นอนว่ามันช่วยได้มากที่คนอื่นๆ ได้หาคำตอบเหล่านี้ไปให้เขาก่อนแล้ว ต่อให้เขาฉลาดไม่ถึงหนึ่งในสิบของตอนนี้ เขาก็ยังสามารถเดาได้อยู่ดี สิ่งที่สองที่เขาตระหนักได้คือ เรื่องทั้งหมดนี้แทบจะเป็นมาตรฐานขั้นต่ำสุดที่องค์กรควรจัดหาให้ ทั้งคลังสมบัติ สุขภาพ อาหาร และการรักษา... หากองค์กรไม่สามารถจัดหาสิ่งเหล่านี้ได้ ก็แทบไม่มีความจำเป็นต้องดำรงอยู่เลย แต่กลับเป็นสิ่งพื้นฐานเหล่านี้เองที่ ‘วอยด์พาเลซ’ บีบให้ทุกคนต้องตะเกียกตะกายแย่งชิงกันมา ลีโอนีลสามารถจินตนาการถึงฉากที่เหล่าอัจฉริยะเดินทางมาที่นี่ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้รับการยอมรับเข้าสู่ขุมพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขตแดนมนุษย์ เพียงเพื่อจะถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงอันโหดร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาไม่ได้ได้รับการปฏิบัติเหมือนเจ้าชายเจ้าหญิงอย่างที่หวังไว้ แต่กลับถูกยึดเสื้อผ้า ถูกบีบให้พบว่าสมบัติและทรัพยากรที่พกติดตัวมาเพื่อโอ้อวดความร่ำรวยนั้นไร้ค่า จากนั้นก็ถูกทำให้ขายหน้าจนต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนหนูในสถานที่ที่พวกเขาควรจะเชิดหน้าชูตาได้มากที่สุด ลีโอนีลถึงกับนึกภาพเหตุการณ์ที่อาหารซึ่งพวกเขานำมาถูกปนเปื้อนด้วย ‘อนาร์คิกฟอร์ซ’ น้ำดื่มที่ปนเปื้อนสิ่งเจือปนจนบีบให้พวกเขาต้องรีบวิ่งมาหาหมอ เพียงเพื่อจะเข้าใจว่าในสถานที่แห่งนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ พวกเขาคงเคยอ้อนวอนร้องขอ บางคนคงเคยอาละวาดด้วยความโกรธแค้น เพียงเพื่อจะตระหนักว่า ‘พนักงานร้าน’ เหล่านั้นคือยักษ์ใหญ่ที่มีพลังมากพอจะบดขยี้พวกเขาได้ด้วยนิ้วเดียว ภาพจำลองในใจของลีโอนีลเริ่มก่อตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทุกอย่างประกอบเข้าที่ ทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ‘แล้วฉันจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี...?’ ความคิดของลีโอนีลแล่นปราด เขาสรุปคำตอบได้แล้ว เขากลับหลังหัน ร่างกายพุ่งวูบไปปรากฏตัวที่ชายขอบของหมู่บ้านในฝั่งตรงข้ามกับที่เขาเข้ามา ในขณะที่ด้านหน้าหมู่บ้านไม่มีอะไรกั้น แต่ด้านหลังกลับถูกปิดตายด้วยกำแพงไม้ซุงสีดำหนาทึบที่เชื่อมต่อกันเป็นพืด ไม่มีประตูทางเข้าหรือทางออก ซึ่งทำให้ลีโอนีลสับสนอยู่ชั่วครู่ จนกระทั่งเขาเห็นร่างที่น่าสงสารร่างหนึ่งกระโดดข้ามมาจากอีกฝั่งและตกลงมาเกือบร้อยเมตรในขณะที่กำลังหนีอย่างตื่นตระหนก แม้จะพยายามอย่างเต็มที่ แต่งอกของสิ่งที่ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่ลีโอนีลไม่เคยเห็นมาก่อนก็ฟาดออกมา กระแทกเข้าที่ขาของเหยื่อที่กำลังร่วงลงมา ก่อนที่คนผู้นั้นจะข้ามกำแพงมาได้พ้น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น เมื่อขาของคนผู้นั้นระเบิดออกกลายเป็นละอองเลือดสีแดงสด ร่างกายของเขาหมุนคว้างไปด้านข้าง ส่งผลให้การตกเร่งความเร็วขึ้นในมุมที่ดิ่งลงกว่าเดิม ปัง! การตกจากที่สูงร้อยเมตรในโลกมิติที่เจ็ดไม่ใช่เรื่องเล่นๆ โดยเฉพาะสำหรับสิ่งมีชีวิตมิติที่ห้า ไม่ว่าคุณจะเป็นอัจฉริยะแค่ไหนก็ตาม จากจุดที่ลีโอนีลยืนอยู่ เขาสามารถบอกได้เลยว่าชายหนุ่มคนนั้นกระดูกหักแทบทุกชิ้นในร่างกายไปแล้ว ‘ดูเหมือนนั่นจะเป็นคำตอบว่าพวกเขาไปบาดเจ็บกันมาจากไหน’ ลีโอนีลเงยหน้าขึ้น แค่การปีนกำแพงไม้ซุงสูงร้อยเมตรนี่ก็ถือเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งแล้ว เพราะพวกมันถูกปลูกในแนวตั้ง ไม่ใช่แนวนอน การต้องทำแบบนั้นในขณะที่ถูกไล่ล่าโดยสิ่งที่สามารถฆ่าคุณได้ด้วยการฟาดเพียงครั้งเดียว... เอาเถอะ ลีโอนีลสังหรณ์ใจว่าอีกฟากของกำแพงนี้คงมีศพกองอยู่เป็นจำนวนมาก ‘...ไม่มีเวลาให้เสียเปล่า’ ลีโอนีลเปิดใช้งานการตื่นครั้งที่สองของสายเลือด ‘นกเค้าแมวดาราหิมะ’ ในสาขาความเร็ว เส้นทางแสงสีขาวทองปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า เขาก้าวเท้าออกไป ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยการควบคุมที่แม่นยำ ปลายเท้าเหยียบลงบนกำแพงไม้ซุงอย่างแรงเพื่อส่งตัวเองให้พุ่งทะยานขึ้นไป ในไม่ช้า เขาก็หายลับข้ามความสูงของกำแพงไป