Chapter 3212 ความโกรธแค้นของผู้เป็นพ่อ (7) เจอ'เอนมองดูความพยายามอันไร้ผลของเลโอเนลราวกับกำลังดื่มด่ำกับมัน ยิ่งเลโอเนลขัดขืนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีโอกาสทำให้ชายผู้นี้ต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปอย่างแท้จริงมากขึ้นเท่านั้น ทว่า... ชิ้ง! เลโอเนลกระชากหอกผ่านร่างของตัวเอง บิดโค้งขึ้นไปทะลุผ่านกระดูกไหปลาร้าของเขา เจอ'เอนยืนนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง หอกของเขามีลักษณะคล้ายง้าวมากกว่าหอกจริง มันมีเพียงด้านเดียวที่คมกริบ ส่วนอีกด้านเป็นสัน และในวินาทีนี้ ด้านที่คมกริบนั้นกลับหันเข้าหาพื้นดิน นั่นหมายความว่า เพื่อที่จะดึงร่างของตัวเองออกจากหอก เลโอเนลได้ทำลายเนื้อเยื่อส่วนใหญ่ในร่างกายของเขาอย่างรุนแรงด้วยเพียงแค่สันของใบมีด ไม่เพียงแค่นั้น เขายังแทบจะผ่าร่างของตัวเองออกเป็นสองส่วนในระหว่างที่ทำเช่นนั้นอีกด้วย เขาล้มลงกับพื้น พยายามจะทรงตัวด้วยขาทั้งสองข้าง แต่แล้วครึ่งหนึ่งของลำตัวเขากลับไถลหลุดออกมา กองรวมกับอวัยวะภายในที่เหี่ยวแห้งและเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ประกายแห่งความหวาดกลัววาบขึ้นในดวงตาของเจอ'เอน เป็นความรู้สึกที่เขาไม่สามารถสะกดกลั้นได้ทันทีเหมือนครั้งแรก ชาวพลูโตเป็นเผ่าพันธุ์นักรบที่มีความเป็นอยู่ที่เหนือกว่าผู้อื่นทั้งมวล... แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่อาจเข้าใจถึงเรื่องราวพรรค์นี้ได้ เขาเพียงแค่เผลอเปิดช่องว่างชั่วครู่ และความหวาดกลัวนั้นทำให้เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที... แต่มันก็เพียงพอแล้ว เขาไม่ทันสังเกตว่าตัวเองได้ร่วงลงมาบนศพของเวลิน ดังนั้นเมื่อเลโอเนลล้มลง ร่างกายท่อนบนที่ฉีกขาดออกเผยให้เห็นอวัยวะสีเทาดำที่ดูเน่าเปื่อย เขาก็ตกลงบนร่างของซิลแวนพอดี เลโอเนลปล่อยหอกออกจากปากแล้วหันคอของเขาไป กัดเนื้อชิ้นใหญ่จากช่องว่างตรงหน้าอกของเวลินอย่างป่าเถื่อน ดวงตาของเจอ'เอนเบิกกว้าง ตระหนักได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นแต่ก็สายไปก้าวหนึ่งแล้ว และในตอนนั้นเองเขาก็สังเกตเห็นอีกสิ่งหนึ่ง ในช่องว่างที่เปิดกว้างบนหน้าอกของเลโอเนล มีแสงไฟดวงหนึ่งที่กำลังเต้นตุบๆ หัวใจของเขา เจอ'เอนจำได้ว่าตอนที่เขาแทงลงไปในหน้าอกของเลโอเนล เขาได้ปะทะเข้ากับบางสิ่งที่เขาไม่อาจเจาะทะลุได้ และหอกของเขาก็เบี่ยงเบนออกไป ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่ามันคืออะไร เขาไม่สามารถแทงทะลุหัวใจของเลโอเนลได้ เพราะหัวใจของเขากับโหนดธรรมชาติ (Innate Node) นั้นเป็นสิ่งเดียวกัน การสร้างสรรค์ที่ถูกผลักดันจนถึงขีดสุด ย่อมถูกมองว่าเป็นความพินาศเท่านั้น เลโอเนลกระชากคอไปด้านข้าง ดึงเนื้อสีทองชิ้นใหญ่ออกมาจากหัวใจซิลแวนของเวลิน การโจมตีด้วยหอกก่อนหน้านี้ได้ทำลายมันไปเกือบหมดแล้ว แต่ก็ยังเหลืออยู่อีกไม่น้อย และในสิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นการแสดงออกที่ป่าเถื่อนที่สุดในชีวิตเลโอเนล เขากัดกินมันราวกับเป็นสเต็ก ไม่ใช่ซากศพของคนที่เพิ่งจะมีชีวิตอยู่เมื่อครู่นี้ เจอ'เอนเหวี่ยงหอกลงมาจากด้านบนทันที แต่ในวินาทีที่เลโอเนลปล่อยหอกออกจากปาก มือที่ว่างอยู่นั้นก็ได้คว้าหอกของเขาไว้แล้ว เจอ'เอนตระหนักได้ช้าไปก้าวหนึ่งว่าเลโอเนลได้แทงหอกขึ้นไปก่อนที่เขาจะทันตัดสินใจว่าจะโจมตีไปทางไหนเสียอีก ใบหอกที่ร้าวของเลโอเนลปัดป้องเข้าที่คมหอกของเจอ'เอนและเบี่ยงมันออกไปด้านข้าง เจอ'เอนโจมตีด้วยแรงมหาศาล การที่แรงส่งของเขาถูกเบี่ยงออกไปข้างหน้าเช่นนี้ทำให้เขาเสียหลักไปบ้าง ส่งผลให้เขาไม่อาจหยุดใบมีดของตนเองได้เลย มันพลาดใบหน้าของเลโอเนลไปเฉียดฉิวและปักลงไปในร่างของเวลิน พลังสายหนึ่งพุ่งพล่านไปตามเส้นเลือดของเลโอเนลในขณะที่เขาเตะเสยขึ้นไป เส้นสีทองสั่นระริกไปตามขาที่เหี่ยวแห้งของเขา ส้นเท้าของเขาปะทะเข้ากับสะโพกของเจอ'เอนได้อย่างแม่นยำ บังคับให้ชาวพลูโตผู้นี้ถูกเหวี่ยงข้ามหัวเลโอเนลไปด้วยแรงส่งของตัวเอง ร่างทั้งสองส่วนของเลโอเนลพยายามจะประสานเข้าด้วยกันโดยใช้พลังจากหัวใจซิลแวน แต่เส้นใยของเนื้อที่เชื่อมต่อพวกมันเข้าด้วยกันนั้นหลวมเกินไป และเลโอเนลก็ไม่ปล่อยให้พวกมันมีเวลาได้พัก ก่อนที่เขาจะรีบลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะรวบรวมได้ เขาถือหอกไว้ในมือข้างเดียวแล้วแทงลงไปที่เจอ'เอน ซึ่งกลิ้งตัวหลบออกไปด้านข้างได้สำเร็จ ปัง! ปัง! เจอ'เอนถูกบีบให้ต้องละทิ้งหอกของตัวเองไว้ในร่างของเวลิน และถูกส่งให้ถอยหลังไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว เลโอเนลประชิดตัวเข้ามาอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชน ความหวาดกลัวในใจของเจอ'เอนยิ่งเพิ่มทวีคูณ ภาพของชายที่กำลังต่อสู้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว ในขณะที่ร่างกายของเขากำลังแตกสลายทั้งในเชิงเปรียบเทียบและเชิงกายภาพนั้นมันเกินจะรับไหว ทุกครั้งที่เลโอเนลขยับตัวอย่างรุนแรง เส้นใยของเนื้อเยื่อที่พยายามยึดลำตัวของเขาไว้จะขาดสะบั้นลง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รับรู้ถึงมันเลยสักนิด ถ้าเขาไม่สนเลือดซิลแวนที่หยดลงมาตามคางของเขา แล้วทำไมเขาจะต้องสนเรื่องนี้ด้วยล่ะ? และไม่รู้ว่าทำไม การโจมตีด้วยหอกของเขากลับยิ่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเขาเป็นคนถูกดูหมิ่น และราวกับว่าเขาเป็นคนเดียวที่สมควรต้องชดใช้กับทุกสิ่งที่ได้ทำลงไป ทันใดนั้น เจอ'เอนก็เริ่มสงสัยว่าเขาควรค่าแก่ความตายจริงๆ หรือไม่? เขาควรจะยอมรับหรือไม่ว่าชีวิตของเขาควรถูกพรากไปโดยคมหอกนี้? นี่คือสิ่งที่เขาคู่ควรอย่างนั้นหรือ? หอกของเลโอเนลพุ่งผ่านอากาศครั้งแล้วครั้งเล่า เร็วขึ้นเรื่อยๆ มันไม่มีความหลากหลายเหมือนเวลาที่เขาใช้สองมือถือ แต่นดูเหมือนว่าเขาจะปรับตัวได้ในทันที กดดันเจอ'เอนที่ทำได้เพียงใช้ถุงมือบนกำปั้นป้องกันตัวเท่านั้น ในฐานะชาวพลูโต เจอ'เอนเชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิดเป็นอย่างดี แต่เขาก็พบว่าตัวเองกำลังถูกต้อนจนมุมอย่างรวดเร็ว พุชิ! พุชิ! พุชิ! เส้นสายของเลือดพุ่งกระฉูดไปทั่วร่างของเขา เลือดที่หนักอึ้งของพลูโตที่ไม่ควรจะไหลรินกลับโปรยปรายลงมาราวกับจะสนองความกระหายของหอกเลโอเนล ต่อหน้าหอกเล่มนี้ เลือดของพลูโตนั้นไร้ค่าโดยสิ้นเชิง หากจะมีชายสักคนที่คู่ควรกับการทำให้เผ่าพันธุ์ของเขามัวหมอง ก็คือชายผู้อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ เลโอเนลก้าวเท้าและเร่งความเร็วในแบบที่ร่างกายอันอ่อนแอไม่ควรจะทำได้... เขาเคลื่อนไหวและพลิ้วตัวดุจสายลม ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเจอ'เอนแล้วแทงทะลุหัวเข่าของอีกฝ่าย ในจังหวะเดียว เลโอเนลกระโดดขึ้นและกระแทกเข่าเข้าที่ขมับของเจอ'เอน ชาวพลูโตใช้ฝ่ามือยันพื้นเพื่อพยุงตัวและพยายามใช้แรงนั้นเหวี่ยงขาเตะกลับไปในขณะที่ตัวเขายังกลับหัวอยู่ แต่เลโอเนลดูเหมือนจะมองทะลุปรุโปร่ง เขาก้าวหลบและฟาดใบหอกเป็นแผลลึกที่ขาหนีบของเจอ'เอนผ่านช่องว่างระหว่างแขนของอีกฝ่าย เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น เลโอเนลคำราม หอกของเขาทิ้งรอยแผลลึกไว้ทั่วร่างของเจอ'เอน จนชายผู้นั้นไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัวได้โดยไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่คอยเตือนเขาว่าเขาได้สูญเสียเอ็นที่เชื่อมต่อกับการสั่งการมานานแล้ว เจอ'เอนพยายามยันตัวขึ้นด้วยข้อศอก กัดฟันใส่ใบหอกที่กำลังเข้ามาใกล้เพื่อเป็นความพยายามสุดท้ายในการรักษาชีวิต ถึงอย่างไร เขาก็ยังเป็นชาวพลูโต เขาจะต้องตายไปพร้อมกับ— หอกของเลโอเนลเปลี่ยนทิศทางด้วยการบิดข้อมือ สอดเข้าไปใต้คมกัดของเจอ'เอนแล้วกระชากผ่านลำคอของเขา ศีรษะของชาวพลูโตถูกส่งลอยขึ้นไปบนอากาศ หอกของเลโอเนลส่องประกาย เริงระบำอยู่บนท้องฟ้าเป็นสายแสงสีเงินที่ปะทุเป็นสีทอง เลโอเนลคำรามและศีรษะของเจอ'เอนก็แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ นับร้อยในพริบตา เลโอเนลเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า "อ๊ากกกกกกกกกกก!"