Chapter 329 - Path มอนเตซไม่ได้พูดอะไรเพื่อตอบโต้ลีโอเนล ในโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมอย่างสมบูรณ์แบบอยู่จริง เหตุผลเดียวที่หลายโลกมารวมตัวกันเพื่อมอบรางวัลให้กับโลกมนุษย์จากการที่พวกเขามีความคืบหน้าในการเคลียร์โซน (Zones) ก็เพราะพวกเขาเห็นศักยภาพของโลกมนุษย์แห่งนี้ ยังมีโลกมิติที่สี่ระดับต่ำ (Pseudo Fourth Dimensional Worlds) อีกมากมายที่ไม่มีคุณสมบัติจะได้รับปฏิบัติเช่นนี้ด้วยซ้ำ นอกจากนี้ ระบบนี้ยังเผยให้เห็นถึงเบื้องหลังที่ชั่วร้ายยิ่งกว่า สำหรับการที่โลกเหล่านั้นหยิบยื่นสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้กับโลกที่เพิ่งเกิดใหม่อย่างง่ายดาย... พวกเขาจะเห็นค่าของสมบัติพวกนี้จริงๆ สักเท่าไหร่กันเชียว? ลีโอเนลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอยู่ในใจ เขากับทุกคนบนโลกต่างทำทุกวิถีทางเพื่อคว้ารางวัลเหล่านี้มา แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่เศษเสี้ยวที่โลกชั้นสูงกว่าทิ้งขว้างเพราะไม่อยากใส่ใจแล้วหรอกหรือ? สำหรับตัวตนที่อยู่สูงส่งเหล่านั้น สมบัติระดับสีดำและสีบรอนซ์มีความหมายอะไรกัน? พวกเขาอาจไม่แม้แต่จะก้มลงไปเก็บสมบัติระดับเงินที่ตกอยู่ข้างทางด้วยซ้ำ ทว่าตัวเขากลับกำลังกระโดดโลดเต้นเหมือนลิงเพื่อสิ่งของพวกนั้น ความโกรธของลีโอเนลค่อยๆ สงบลง จะโกรธไปทำไมกัน? อย่างไรเขาก็ต้องเคลียร์โซนเหล่านี้เพื่อรักษาโลกบ้านเกิดของเขาเอาไว้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีความรู้สึกเชิงบวกมากนักต่อโลกมนุษย์ในปัจจุบัน แต่นั่นก็ยังคงเป็นความจริง ในเมื่อพวกเขาอยากจะโยนเศษเสี้ยวทิ้งให้เขาก็จะรับไว้ก่อน แต่เขาจะจดจำเรื่องนี้เอาไว้ “ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ” ลีโอเนลกล่าวอย่างใจเย็น “ผมจะเก็บหลักฐานไว้กับตัวเอง” สายตาของมอนเตซเป็นประกายเล็กน้อย “แน่ใจนะ?” ทางเลือกเช่นนี้ย่อมมาพร้อมกับผลลัพธ์ที่ตามมา แต่มอนเตซมั่นใจว่าลีโอเนลไม่จำเป็นต้องให้เขาอธิบายเรื่องนี้ให้ฟัง การทำเช่นนี้ย่อมเป็นการติดป้ายเป้าหมายไว้บนหลังของลีโอเนลอย่างแน่นอน ไม่เพียงเท่านั้น องค์กร โลก หรือตัวตนใดก็ตามที่ตัดสินใจเล่นงานโลกมนุษย์ในครั้งนี้ ย่อมต้องรู้สึกโกรธเคืองอย่างหนักแน่นอน ลีโอเนลได้ทำลายแผนการที่พวกเขาวางเอาไว้อย่างยาวนานและประณีตจนพังไม่เป็นท่า หากเขายังไม่รู้จักถอยหนึ่งก้าวและยืนกรานที่จะสืบสาวราวเรื่องนี้ต่อไป ก็ไม่มีทางที่จะซ่อมแซมความสัมพันธ์เหล่านั้นได้อีก “ผมแน่ใจครับ” ลีโอเนลพูดอย่างไม่ใส่ใจ โดยโยนเรื่องนี้ไปไว้ข้างหลังหัวเรียบร้อยแล้ว เขาเกือบตายมาไม่เพียงแค่ครั้งเดียวแต่ถึงสองครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้ยังต้องการทรัพยากรที่เขาต่อสู้แลกมาอย่างถูกต้องตามสิทธิ์ แต่กลับต้องการให้เขาก้มหัวแล้วยอมรับข้อแลกเปลี่ยนนี้งั้นหรือ? ถึงแม้อาจมอนเตซจะพูดเพียงแค่คำว่า 'หลักฐาน' แต่ลีโอเนลก็รู้ดีว่ามันเป็นนัยว่าพวกเขายังต้องการชิง 'ศิลปะพลังมิติที่สี่' (Fourth Dimensional Force Art) ไปจากเขาด้วย และคิดดูสิ พวกเขาต้องการแลกเปลี่ยนมันกับสมบัติระดับบรอนซ์กระจอกๆ แค่ชิ้นเดียว ลีโอเนลทำได้เพียงแค่นหัวเราะในใจ เขาโกรธจัด “เอาล่ะๆ เจ้าหนู พอได้แล้ว แกทำให้น้าของแกกลัวด้วยการทำหน้าแบบนั้นนะ” มอนเตซยิ้มพลางตบไหล่ลีโอเนลแรงๆ ราวกับพึงพอใจอย่างมาก แต่การกระทำเพียงเล็กน้อยนั้นกลับทำให้ลีโอเนลรู้สึกราวกับว่ามีภูเขาทั้งลูกกำลังทับลงมา เขาทำได้เพียงยิ้มขมขื่น มอนเตซแข็งแกร่งกว่าเขามากเพียงใดกันแน่? “เอาล่ะ มาถึงรางวัลของแก โซนนี้ถูกกำหนดให้เป็นโซนระดับสีดำขั้น 9 ดังนั้นรางวัลจะถูกแบ่งตามสัดส่วน มันจะถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน และหนึ่งส่วนนั้นจะเป็นของแก” ลีโอเนลพยักหน้า เขาปล่อยให้มอนเน่และไวโอเลต เรนจัดการกันเอง ดังนั้นเขาจึงคาดไว้อยู่แล้ว “สำหรับการเคลียร์เควสหลักในการช่วยราชาอาเธอร์ แกจะได้รับสมบัติระดับสีดำขั้น 9 จำนวนสี่ชิ้น ส่วนเควสรองไม่ว่าจะเป็นการสังหารมอร์เดร็ดหรือการแก้ไขเรื่องรักสามเส้า แกทำไม่สำเร็จ แม้ว่าจะมีความคืบหน้าในภารกิจที่ยากกว่าในสองเรื่องนี้อยู่บ้างก็ตาม ดังนั้นจึงไม่มีรางวัลสำหรับส่วนนี้ “อย่างไรก็ตาม แกสามารถเคลียร์ภารกิจที่ยากที่สุดและทำให้คาเมลอตกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่แท้จริงได้” มอนเตซเลิกคิ้วตอนที่พูดประโยคนี้ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องธรรมดา “อาจมอนเตซครับ นั่นหมายความว่าอย่างไรกันแน่? จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นบ้าง?” “ก็...” มอนเตซลังเล “ผลประโยชน์หลักคือการเร่งการเติบโตของโลกมนุษย์ เดิมทีมันควรใช้เวลาอีกหลายทศวรรษกว่ามิติที่สี่จะลงมาถึง แต่สิ่งนี้จะเกิดขึ้นเร็วขึ้นอีกมาก อย่างมากก็อีกไม่กี่ปี” ลีโอเนลจมลงสู่ความคิด เขาไม่รู้ว่านี่จะเป็นเรื่องดีจริงๆ หรือไม่... “การเปลี่ยนแปลงสำคัญอีกอย่างที่แกควรพิจารณาคือการเปลี่ยนไปของประวัติศาสตร์โดยรวม สิ่งนี้จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเฉพาะตัวต่อประวัติศาสตร์ของโลกมนุษย์ และส่งผลต่อเนื่องให้โซนต่างๆ ของแกปรากฏออกมา มันจะเริ่มยากขึ้นที่จะพึ่งพาความเข้าใจในประวัติศาสตร์ของแกเพื่อเคลียร์โซนต่างๆ ในตอนนี้” มอนเตซส่ายหัว ลีโอเนลรู้สึกว่าเขาอยากพูดมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนเขากำลังถูกข้อจำกัดบางอย่างรั้งเอาไว้ ลีโอเนลเคยชินกับเรื่องนี้แล้ว มอนเตซเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น “ยังไงก็ตาม เนื่องจากความพิเศษของเควสลับนี้ รางวัลที่ได้จึงดีกว่าปกติ แกสามารถรับสมบัติกึ่งระดับบรอนซ์ (Quasi Bronze) ได้สามชิ้น” ลีโอเนลสูดหายใจเข้าลึกๆ การที่ต้องลดระดับจากรางวัลที่เป็นไปได้คือสมบัติระดับบรอนซ์แท้ๆ กลายเป็นระดับกึ่งบรอนซ์นั้นรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่เขาทำได้เพียงต้องยอมรับ แถมสมบัติระดับบรอนซ์ยังถือเป็นสมบัติมิติที่ห้า ไม่มีความน่าอายอะไรที่ไม่ได้ครอบครองมัน ในความเป็นจริงยังมีหลายคนในโลกมิติที่สี่ที่ไม่สามารถแม้แต่จะครอบครองสมบัติระดับสีดำขั้น 7 ได้เลย นับประสาอะไรกับระดับกึ่งบรอนซ์ มันเป็นเพียงเรื่องของมุมมองเท่านั้น ไม่เพียงแต่มีหลายโลกที่ไม่สามารถได้รับการสนับสนุนระดับนี้จากโลกมิติที่สูงกว่า แม้แต่ในโลกที่ได้รับ... มีสักกี่คนที่สามารถเคลียร์โซนที่ยากลำบากเหมือนกับที่ลีโอเนลได้? นอกจากนี้ ในโลกมิติที่สี่ พวกเขาต้องรับมือกับโซนระดับมิติที่ห้า รางวัลใดก็ตามจากมิติที่สี่ที่พวกเขาได้รับในอดีตต่างกลายเป็นสมบัติประจำตระกูลที่สืบทอดให้กับผู้ที่คู่ควรที่สุดหรือผู้ที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่านั้น ส่วนรางวัลจากโซนระดับมิติที่ห้านั้น จะถูกคว้ามาได้ง่ายๆ ได้อย่างไร? มีสักกี่คนที่กล้าแม้แต่จะลองท้าทายโซนเหล่านั้น? นับประสาอะไรกับการครอบครองรางวัลจากพวกมัน? ลีโอเนลไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องเหล่านั้น แต่เขาก็ยังยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย วันหนึ่งข้างหน้าย่อมมาถึง วันที่ตัวตนสูงส่งเหล่านั้นจะไม่สามารถดูถูกเขาได้อีกต่อไป แสงแรกแห่งความทะเยอทะยานได้จุดติดขึ้นภายในหัวใจของลีโอเนล บางทีแม้แต่ตัวเขาเองอาจจะยังไม่รู้ตัวในตอนนี้ แต่ประสบการณ์ทั้งหมดจนถึงจุดนี้ค่อยๆ ก่อร่างสร้างขึ้นมา จากเด็กชายที่ไร้จุดหมายและเป้าหมาย เขากำลังค่อยๆ สร้างเส้นทางของตัวเองขึ้นมาทีละน้อย