Chapter 342 - การตัดเย็บ ลีโอเนลแทรกตัวลึกลงไปใต้ดินก่อนจะเรียกใช้คิวบ์แบ่งส่วน พูดตามตรง เขาไม่ได้รู้สึกปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ในพื้นที่แห่งนี้ ไม่มีใครบอกได้ว่าจะมีสัตว์อสูรทรงพลังประเภทไหนที่สามารถขุดดินลงมาได้ อีกอย่างในสถานการณ์ตอนนี้เขายังคงถูกตามล่าอยู่ และไม่มีใครรู้ว่าคนพวกนั้นจะทำอย่างไรหากได้รับข้อมูลที่พวกมันต้องการ ลีโอเนลส่ายหน้าแล้วเข้าสู่ 'ที่พำนัก' (Abode Setting) เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงซวยขนาดนี้จนต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว เขาก็ทำได้เพียงใช้ประโยชน์จากมันให้มากที่สุดเท่านั้น 'หรือว่าไอน่าเองก็เจอกับเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน?' หัวใจของลีโอเนลบีบแน่นขึ้นมาทันที เขานึกขึ้นได้ว่าตอนที่เขาส่งไอน่ามาที่นี่ พวกเขาเพิ่งจะรอดชีวิตจากการทิ้งระเบิดมาหมาดๆ เรียกได้ว่าสภาพของเธอน่าจะแย่กว่าเขาในตอนนี้เสียอีก ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังได้รับบาดเจ็บสาหัสและเป็นหญิงสาวที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวในโลกใบนี้ ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง ลีโอเนลนึกย้อนกลับไปถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก่อนหน้านี้แล้วขบกรามแน่น กลิ่นอายสังหารดูเหมือนจะทำให้อากาศรอบตัวเขานิ่งงัน ลีโอเนลแทบไม่ทันสังเกต และไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจู่ๆ เขาถึงได้แผ่จิตสังหารที่รุนแรงขนาดนี้ออกมา แต่สิ่งที่เขารู้มีเพียงอย่างเดียวคือ หากพวกมันกล้าแตะต้องเส้นผมของเธอแม้แต่เส้นเดียว... เขาจะไม่สนหรอกว่าการไปต่อกรกับพวกมันจะนำมาซึ่งผลลัพธ์เช่นไร ลีโอเนลถอดเสื้อผ้าของเขาออกแล้วเริ่มล้างตัวอย่างช้าๆ ยากที่จะบอกว่าเขาตั้งใจหรือไม่ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปอย่างเชื่องช้าและมีระเบียบราวกับว่าทุกท่วงท่าล้วนมีความสำคัญสูงสุด หลังจากผ่านไปนานพอสมควร ร่างกายเขาก็สะอาดสะอ้านและรู้สึกสดชื่น จากนั้นเขาก็เดินเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง ก่อนจะหลับสนิทไปอีกครั้ง ** ลีโอเนลตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกดีกว่าครั้งไหนๆ ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนสปริงที่ทรงพลัง พร้อมจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บาดแผลทั้งหมดได้รับการรักษาจนหายสนิท แม้แต่ร่องรอยที่ฝังลึกอยู่ในส่วนลึกของร่างกายก็เช่นกัน และจิตใจของเขาก็ปลอดโปร่ง แจ่มใสกว่าตอนที่ตื่นจากการงีบหลับครั้งแรกเสียอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาจึงเข้าสู่ 'ห้องแล็บ' (Lab Setting) และจดจ่ออยู่กับพิมพ์เขียวจำนวนมากที่พ่อของเขาทิ้งเอาไว้ บอกตามตรง พิมพ์เขียวเหล่านี้ไม่ได้แสดงวิธีการสร้างสมบัติล้ำค่าที่สามารถทำลายล้างประเทศชาติได้ แต่มันส่วนใหญ่ถูกเขียนขึ้นเพื่อเป็นแนวทางในการฝึกฝนของลีโอเนล ดังนั้นส่วนใหญ่จึงเกี่ยวข้องกับแง่มุมของการสร้าง 'ชุดเกราะเทพ' (Divine Armor) ซึ่งเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนอย่างเหลือเชื่อ กฎทั่วไปของนักสร้างอาวุธ (Force Crafter) คือยิ่งสมบัติมีชิ้นส่วนประกอบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นจึงพอนึกภาพออกว่าการสร้างชุดเกราะเทพของตัวเองนั้นยากลำบากเพียงใด แม้แต่การออกแบบที่ง่ายที่สุดก็ยังมีชิ้นส่วนมากกว่า 40 ถึง 50 ชิ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เกินขีดความสามารถของลีโอเนลในตอนนี้ไปไกล ถึงอย่างนั้น ลีโอเนลก็ไม่ได้ดูพิมพ์เขียวเหล่านี้เพื่อเริ่มสร้างชุดเกราะเทพของตนเอง เพราะในสถานการณ์ปัจจุบัน การทำเช่นนั้นไม่ใช่การใช้เวลาที่คุ้มค่า ลีโอเนลกวาดสายตาอ่านคร่าวๆ ก่อนจะหยิบพิมพ์เขียวใบหนึ่งออกมาแล้วคลี่วางบนโต๊ะช่าง การออกแบบที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือชุดเสื้อผ้าธรรมดาที่สามารถป้องกันตัวได้ดีพอสมควร อย่างน้อยที่สุดมันก็จะไม่ฉีกขาดง่ายในระหว่างการต่อสู้และยังช่วยให้เขาดูสะดุดตาน้อยลงด้วย ท้ายที่สุดแล้ว กางเกงวอร์มจากโลกเดิมของเขานั้นดูแปลกแยกเกินไปในโลกใบใหม่นี้ หนึ่งในส่วนที่สำคัญที่สุดของการสร้างชุดเกราะเทพคือการเข้าใจร่างกายมนุษย์และการเคลื่อนไหวสัมพันธ์กับชิ้นส่วนต่างๆ การตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นหนึ่งในขั้นตอนแรกที่พ่อของเขาวางรากฐานไว้ให้ ลีโอเนลจดจำพิมพ์เขียวและประทับมันลงในจิตใจโดยใช้ 'การสร้างความฝัน' (Dream Sculpt) จากนั้นเขาก็เริ่มเลือกวัตถุดิบ ลูกแก้วหิมะของลีโอเนลเต็มไปด้วยสัตว์จากมิติที่สาม (Third Dimensional) ซึ่งได้มาจากการใช้เวลาบนเกาะล่าสมบัติ การเลือกสัตว์ที่มีหนังหนาเหนียวจึงเป็นเพียงแค่เรื่องของการใช้นิ้วชี้เลือกเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ ภาพที่แปลกตาของเด็กหนุ่มเปลือยกายที่กำลังตัดเย็บเสื้อผ้าชุดแรกของตัวเองจึงได้อุบัติขึ้น ** ฟึ่บ! ลีโอเนลตบไปที่ชุดคลุมของเขา ทำให้มันสะบัดกระทบกับร่างกายเกิดเสียงดัง ชุดคลุมมีเนื้อสัมผัสที่หนักและคล้ายหนัง มีสีดำสนิท มันมีการออกแบบที่คล้ายคลึงกับเสื้อผ้าขององค์กรดวงดาวและไม้กางเขนนั่น และแยกส่วนที่เอว แต่เนื่องจากลีโอเนลไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวโดยไม่จำเป็น เขาจึงแยกมันออกเพียงจุดเดียวจากใต้สะดือลงมา ด้วยวิธีนี้ชุดคลุมจะไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหวของเขาแม้ว่าเนื้อผ้าจะหนักก็ตาม เมื่อเทียบกับชุดคลุมแล้ว กางเกงของลีโอเนลนั้นหลวมและคล่องตัวกว่ามาก มันทำจากวัสดุที่เบาเป็นพิเศษและพริ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย หากสังเกตให้ดีจะพบว่าไม่ได้เป็นเพราะตัววัสดุเบา แต่เป็นเพราะ 'ศิลปะพลัง' (Force Arts) ที่ลีโอเนลถักทอเข้าไปในเนื้อมันต่างหาก 'แค่นี้ก็พอแล้ว' ลีโอเนลพยักหน้าให้ตัวเองพลางเสยผมไปด้านหลัง ผมยาวของเขากำลังกลายเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ แต่การตัดมันยิ่งยากกว่าเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น ในขณะที่เขาพัฒนาความแข็งแกร่งของร่างกาย ผมของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งและดื้อดึงมากขึ้น ลีโอเนลไม่มีวิธีตัดผมของตัวเองแม้จะต้องการแค่ไหนก็ตาม เพราะดูเหมือนมันจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าร่างกายของเขาเสียอีก ต่อปัญหานี้ เขาทำได้เพียงส่ายหน้าและปล่อยให้ผมสีทองแดงนั้นทิ้งตัวลงไปจนถึงกลางหลัง ได้แต่หวังว่าในอนาคตเขาจะไม่กลายเป็นราพันเซลเวอร์ชันผู้ชายก็แล้วกัน ลีโอเนลถอดชุดคลุมออกเหลือเพียงท่อนบนเปลือยเปล่า ในเมื่อตอนนี้เขามีงานที่ต้องทำจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องสวมชุดเกราะที่หนักหนาเช่นนี้ เจ้าทอลลี่ตัวน้อยกระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น กลิ้งไปมาบนโต๊ะราวกับลูกบาสเก็ตบอลสีเงินตัวจิ๋ว ลีโอเนลยิ้มออกมา ตั้งแต่ที่เจ้าแบล็คสตาร์เข้าสู่การหลับใหลอย่างยาวนาน เจ้าตัวเล็กนี่ก็ดูเหงาหงอย แม้ว่าทั้งคู่มักจะคอยกัดกันอยู่เสมอ แต่ลีโอเนลก็ดูออกว่าพวกมันค่อนข้างผูกพันกัน เหตุผลหลักที่ลีโอเนลออกจากโซนช้ากว่าโมเน่และไวโอเล็ตเรน เป็นเพราะเขาใช้เวลาที่เหลืออยู่กับลุงมอนเตซในการถ่ายโอนเลือดเลียนแบบ (mimicry blood) ให้กับเจ้าแบล็คสตาร์ตัวน้อย ด้วยวิธีนี้เขาจึงมั่นใจได้ว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน ดังนั้น ในตอนนี้เจ้าแบล็คสตาร์กำลังผสานรวมกับเลือดนั้นอยู่ แต่เมื่อลีโอเนลทำงานเสร็จ เจ้าตัวเล็กก็น่าจะตื่นขึ้นมาพร้อมลุยแล้ว ลีโอเนลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มทำสมาธิ เขาใกล้จะบรรลุความสมบูรณ์แบบในการ 'ตกผลึก' (Crystallization) เต็มที เมื่อถึงตอนนั้น ก็ถึงเวลาที่เขาต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว