บทที่ 3685 รู้ตำแหน่งของตัวเอง “หอหอ?” กิเรียสหัวเราะเยาะ “เธอคิดว่าจะรับมือการโจมตีจากพวกเราทั้งแปดคนได้คนเดียวหรือไง?” “ทำไมล่ะ?” อิซาเบลล่าเงยคางเบา ๆ “เมื่อฐานการเพาะพันธุ์ของเราละเทียบกันได้ พวกนายไม่มีใครเทียบเท่ากับฉันในเรื่องศักยภาพเลย ฉันอยากให้คนอื่นรู้ตำแหน่งของตนแล้วถอยหลังเหมือนที่ฉันทำเมื่อก่อนเมื่อต้องการ แต่ดูเหมือนว่าเพียงหมัดเดียวเท่านั้นที่ทำให้คนโง่เข้าใจได้.” อิซาเบลล่าก้าวเดินหนึ่งก้าวข้างหน้าและปล่อยกระสั้นไปยังผู้รับมรดกที่ใกล้ที่สุด “…!?” ผู้เพาะพันธุ์คนนั้นสะดุ้งและหันหลังกลับ *บัง!~* ร่างของเขาพุ่งระเบิดเป็นสายน้ำเลือดหนา กระเซ็นทุกอย่างที่อยู่รอบข้างยกเว้นอิซาเบลล่า ผู้ที่ตั้งกำแพงศิลาตรอมตะไว้ กำปั้นของเธอสั่นสะเทือนด้วยพลังของมังกรดินอันยิ่งใหญ่ เหล่าผลคูณอำมหิตทำให้หัวใจของคนอื่นๆ สั่นสะเทือนด้วยความกลัวรุนแรง ผู้ที่อยู่ใกล้อิซาเบลล่าถอนกลับตัวอย่างรวดเร็ว ในขณะที่กิเรียสและฮาร์มอนวิ่งหนีชีวิตเช่นกันโดยไม่หันกลับมา แต่ทำไมอิซาเบลล่าถึงไม่ไล่ตามพวกเขากลับ? ในเวลาเดียวกัน แฟลเมอร์โรว์และฟรอสโรว์ลงจอดอยู่เบื้องหลังเธอ พร้อมระยะห่างที่พอเหมาะ พวกเขาดูเหมือนกำลังระวังพลังของเธอ แต่ความจริงคือพวกเขาต้องการระยะห่างเพื่ออะไรสักอย่าง อิซาเบลล่ามองดูทุกคนที่หลบหนีไป ยกเว้นเฮย์ลีย์โดยไม่มีความวุ่นวายใด เธอยิ้มและพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหันมามองเฮย์ลีย์ *freewebnovel.com* เฮย์ลีย์ตึงเครียด เธอกลับก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง “…คุณต้องการอะไรจากฉัน?” “ผ่อนคลายเถอะ ฉันแค่อยากรู้วิธีที่เธอได้ลูกแก้วไพลินนั้น ถ้าเธอบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันจะไม่รบกวนเธอเลย เว้นแต่มีเวลาจำกัดหรือฉันต้องตามหลัง… มากเกินไป…” อิซาเบลล่ากล่อมืออย่างเยือกเย็น แล้วเธอหันหลังออกไป เหมือนวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิต ทำให้เฮย์ลีย์สับสนเต็มหัว การที่อิซาเบลล่าปล่อยให้สถานการณ์คลี่คลายโดยไม่ไล่ตามศัตรูหรือทำลายพวกเขา ทำให้ฟีนิกซ์แฝดไม่เข้าใจความคิดของเธอ พวกเขาตามตามเธอด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอไม่บังคับให้เฮย์ลีย์บอกวิธีการ เหตุที่นี่ควรเป็นการแข่งขัน “รอหน่อย…” ‘มีอะไร…’ อิซาเบลล่าซ่อนรอยยิ้มร้ายเมื่อเธอหยุด หันกลับมามอง เธอเห็นเฮย์ลีย์ดูเหมือนลังเล ยังคิดอยู่ “เรามา… แบ่งปันข้อมูลกันเถอะ” “ก็ทำได้เลย~” อิซาเบลล่าขยักคิ้วหนึ่งขณะก้มมือเก็บไว้ พยายามเข้าใกล้ แต่เฮย์ลีย์ยกมือขึ้น “ระยะนี้พอแล้ว…” “ได้เลย” อิซาเบลล่ายิ้มหัวเราะ เธอรู้สึกว่าความกลัวของทุกคนต่อเธอเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ จริง ๆ แล้วเฮย์ลีย์สามารถบอกได้ว่าอิซาเบลล่ามีศักยภาพเหนือกว่าปกติสิบระดับ ซึ่งถือว่ามหัศจรรย์ในมุมมองของเธอ เพราะเธอเองทำได้แค่ระดับเก้าโดยใช้เทคนิคศักดิ์สิทธิ์ แต่ด้วยการต่อยที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย อิซาเบลล่าก็ถึงระดับสิบระดับขึ้นไป เธอเป็นคนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ด้วยระดับการเพาะพันธุ์ปัจจุบันของเธอ เพราะฉะนั้นส่วนใหญ่จึงรวมตัวกันพยายามทำให้เธอออกไปขณะที่ฐานการเพาะพันธุ์ของพวกเขายังสูงกว่าเธอ มิฉะนั้นพวกเขาก็รู้ว่าเธอจะทำลายพวกเขาได้ง่ายดาย หากต้องทำอะไรต่อเธอได้ก็ต้องรอจนออกจากสี่เหลื่อมอาคารซ่อนลับ อย่างไรก็ตาม เฮย์ลีย์และอิซาเบลล่าเริ่มแบ่งปันข้อมูลกัน หนึ่งนาทีหลังจากนั้น อิซาเบล่ากระพริบตา “เป็นไปไม่ได้… ฉันลองใช้พลังศิลปะเบากับลูกแก้วนีลแล้ว… แต่ไม่สำเร็จ…” “เอาล่ะ” เฮย์ลีย์ยิ้มมุมปาก “ฉันบอกตามความจริง แรงวิญญาณที่ใช้ในการโจมตีต้องอ่อนโยนและนุ่มนวลราวกับกำลังกอดลูกน้อยด้วยความระมัดระวังสุดขีด แต่ในขณะเดียวกันต้องมีแรงพอ” อิซาเบลล่ายกคิ้วขึ้น แสดงว่าผิดหวัง “ฉันเป็นผู้ฝึก “สูตรบรรลุนิพพานดอกบัวอันเงียบ” ดังนั้นความสงบตามธรรมชาติในโจมตีของฉันอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันสามารถจับลูกแก้ววิญญาณที่เธอพูดถึงได้สำเร็จ…” “แต่ฉันก็ต้องลองสามครั้งเลย~” เฮย์ลีย์ไม่อาจปิดบังรอยยิ้ม นั่นหมายความว่าเธออาจดีกว่าอิซาเบลล่าในเรื่องการโจมตีแบบอ่อนโยนบ้างหรือเปล่า? ‘ส่วนตรงข้างตรงกันข้าม คนที่เป็นมังกรดินนั้นกายภาพอาจแข็งแรงกว่า… ไม่อาจทำอะไรได้เลย…’ เธอคิด ในอีกด้านหนึ่ง อิซาเบลล่าเริ่มคิดอย่างลึกซึ้ง ในความเป็นจริง แนวคิดของเธอเข้ากันกับทฤษฎีของเธอแล้ว แต่เธอยกเลิกไปเพราะการโจมตีเบาไม่ได้ผล แต่อีกด้านหนึ่งการโจมตีเบอนั้นไม่เป็นอ่อนโยนและนุ่มนวลเลย ปากของเธอบีบแน่น คิดว่า หากนาตาลยาเข้าร่วมการแข่งขันนี้ คงชนะได้ง่าย ‘ดีที่ฉันได้ขอคำแนะนำจากนาตาลยาเรื่องการใช้พลังหยินกับกำลังร่างกายดุร้าย…’ อิซาเบลล่าตัดสินใจเติมกฎหยินลงในโจมตีของเธอ แต่อย่างไรก็ไม่แน่ใจว่าสำเร็จแค่ไหน เนื่องจากเธอยังไม่ค่อยฝึกฝนเท่าไหร่ “ได้เลย ขอบคุณสำหรับข้อมูล” อิซาเบลล่ากอดมือแล้วหันหลังออกไป เฮย์ลีย์มองอิซาเบลล่าออกไปและถอนหายใจโล่งใจ ความกดดันที่เธอปล่อยออกมานั้นน่าทึ่งแม้ไม่มีการพยายามเลย แต่เธอยังคงงงว่า ทำไมอิซาเบลล่าถึงไม่ขอให้เธอพิสูจน์ เธอเชื่อคำพูดของเธอหรือเปล่า? “ดูนี่สิ” เฮย์ลีย์ประกาศแล้วพุ่งกระโดดไปอีกทิศทางหนึ่ง เธ้ากระโดดขึ้น พลังสีฟ้าบดบังดาบสีเงินวนรอบฝ่ามือเบาบาง ยื่นมือออกมาจะเห็นลูกแก้วไพลินผ่านไปข้างนั้น แต่เมื่อพลังสีฟ้าบดนั้นสัมผัสกับลูกแก้วไพลิน ลูกแก้วสั่นกระดิก ดูเหมือนจะขยายและระเบิด แต่พลังกลับสงบและจมลงในฝ่ามือโดยไม่ระเบิด เฮย์ลีย์ทำกำปั้นปิดและยิ้มเย้ย สิ่งที่เธอทำอาจดูง่ายในมุมมองของคนอื่น แต่ในตอนนี้เธอเหงื่อออกแค่เล็กน้อย เพราะใช้สมาธิอย่างมากจนทำให้จิตใจอ่อนล้า แม้ว่าจะยังเหลือแรงวิญญาณมาก “เห็นไหม? ฉันจับลูกแก้วไพลินได้โดยใช้วิธีเดียวกันกับที่บอกเธอ แต่ไม่ได้ทำง่าย ๆ ต้องใช้สมาธิมากพอ ๆ กับการสาปเทคนิคศักดิ์สิทธิ์ เพราะเธอช่วยชีวิตฉัน ฉันให้มันกับเธอ” เฮย์ลีย์ยื่นมือแล่นลูกแก้วไพลินให้กับอิซาเบลล่า “…” แต่รอบลูกรักแก้วนั้นอิซาเบลล่าหนีหลุดและหันมามองเฮย์ลีย์ “พยายามดี” “…?” เฮย์ลีย์ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึง ก่อนคิ้วของเธอยกขึ้น “รอ? ฉันทำให้เธอเสียใจหรือเปล่า?” อิซาเบลล่าจ้องมองเฮย์ลีย์ เหมือนว่ากำลังเล่นหน้าโง่ แต่ตามตาเธอเห็นว่าเธอยังไม่เข้าใจจุดหมายของลูกแก้ว ทำให้เธอถอนหายใจ “ทำไมเธอคิดว่าฉันไม่ได้ไล่ตามลูกแก้ว? เพราะถ้าฉันปล่อยโจมตีแบบสุ่มและมันตกบนลูกแก้วที่บินรอบ ๆ อย่างสุ่ม ฉันก็จะได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นโจมตีระยะใกล้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ถ้าเธออยากใช้โจมตีระยะไกลก็ใช้ลูกแก้วที่เธอได้มา หากฉันสัมผัสลูกแก้วไพลินที่เธอได้ ฉันก็คิดว่าร่างวิญญาณของฉันจะเสียหาย” “…!” เฮย์ลีย์สั่นสะเทือน “รอ… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างนั้นเมื่อลูกแก้วนั้นถูกโยน” อิซาเบลล่าไหล่หัวเราะ “การที่เธอได้ลูกแก้วไพลินสองอัน แสดงว่าเธอใช้มันให้เป็นประโยชน์แล้ว คนอื่น ๆ บางคนรู้เรื่องนี้มาก่อนที่เธอจะได้แก้วที่สอง เพราะเมื่อพวกเขาหนีจากฉัน ร่างของพวกเขาอยู่ใกล้ลูกแก้วมากกว่า หวังว่าโจมตีของฉันจะตกบนพวกเขา ทำให้ฉันบาดเจ็บ” “…” เฮย์ลีย์ตกใจที่ไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน ส่วนอิซาเบลล่ากอดมืออีกครั้งแล้วเดินออกไป แม้เธอรู้อยู่แล้วว่าเธอแข็งแกร่ง แต่ก็รู้วิธีบังเบียดถ้าตัวเองเป็นศัตรู การอยู่ใกล้ลูกแก้วเป็นอันตราย แต่ก็ช่วยป้องกันการถูกโจมตีโดยบังเอิญหรือโดยเจตนาจากผู้อื่น ถ้าพลังของเธอสัมผัสแก้วแล้วจับไม่สำเร็จ ก็อาจระเบิดทำให้เสียแขนหรือทำร้ายวิญญาณหรือกระจายเอ็นเนอร์จีของเธอ เธอไม่อยากทำอะไรอย่างไม่ระมัดระวังจนพัดแก้วโดยบังเอิญ ในสถานการณ์บางอย่างนั่นอาจอันตรายอย่างยิ่ง แฟลเมอร์โรว์และฟรอสโรว์ก็รู้ถึงความซับซ้อนนี้เช่นกัน แต่พวกเขาไม่ได้คิดล่วงหน้ามากเท่าอิซาเบลล่า ที่จะใช้แก้วที่จับได้มาปะทะ พวกเขาคิดว่ามันอาจจะจับแก้วของคนอื่นแล้วขว้างกลับได้หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น การทดสอบนี้คงน่าสนใจและอาจทำอิซาเบลล่าเสียหายได้ แม้ฐานการเพาะพันธุ์ของเธอจะสูง “ไม่ดีกว่าถ้าจะทำลายทุกคนตอนนี้เลย?” แฟลเมอร์โรว์ถามอิซาเบลล่า “เพราะสุดท้ายเธอจะได้รับบาดเจ็บจากแก้วเท่านั้น” “นั่นแหละจริง ฉันไม่สงสัยว่าอิซาเบลล่าจะเสียหายจากพวกเราทั้งหมด แม้ว่าจะรวมกันสองสิบคนก็ตาม” ฟรอสโรว์เห็นด้วย เมื่อได้ยินคำถามของพวกเขา อิซาเบลล่าก็เงียบ “…” เธอไม่ได้ตอบ “เป็นเพราะมันไม่มีศักดิ์ศรีหรือไม่ยุติธรรมหรือ?” ฟรอสโรว์ถาม “คุณต้องรู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน…” “ถ้ามันง่ายขนาดนั้น… ฉันคงจะทำเต็มที่เลย” ริมฝีปากของอิซาเบลล่าขยับเป็นรอยยิ้ม “…?” ขณะที่แฟลเมอร์โรว์และฟรอสโรว์ก้มศีรษะสงสัย ก็ได้ยินเสียงอิซาเบลล่าในหัวของพวกเขา “เพียงแค่ที่ฉันทำลายผู้เพาะพันธุ์ไม่มีชื่อคนนั้น ครึ่งหนึ่งของพลังอิมเมอร์ทของฉัน พลังศิลปะและแรงวิญญาณก็หายไปแล้ว” “…!?” แฟลเมอร์โรว์และฟรอสโรว์ตะลึง “กล่าวคือ พลังครึ่งหนึ่งของฉันหายไปทันที ดังนั้นวิธีเดียวที่จะกำจัดศัตรูโดยไม่เสียพลังคือการใช้แก้วกับพวกเขา” อิซาเบลล่ายิ้มแบบเย้า หากไม่ได้เป็นเช่นนี้ เธอคงไล่ตามพวกเขาทั้งหมดผ่านแก้วที่บินอย่างสุ่มและทำให้พวกเขาโดนทำลายใต้กำปั้นของเธอ.