บทที่ 3662 การปรองดอง? เรือบินที่พาดาวิดสและสเตลลานำพาเคลื่อนผ่านหุบเขา ข้ามแม่น้ำ และบินผ่านเทือกเขา เขาจะใช้พลังของสเตลล่าเพื่อไปถึงจุดหมายอย่างรวดเร็วได้ แต่เขากลับเดินช้า ๆ เพราะรู้ว่าการรีบเร่งคงไม่มีประโยชน์เลยเมื่อสามารถใช้เวลานี้คุยกับสเตลล่าได้ แม้กระนั้นเขาก็ไม่ให้ความสนใจอื่นเบี่ยงเบนและยังคงโฟกัสขณะสังเกตจิตวิญญาณของตนกระจายออกไปกว้างหลายสิบกิโลเมตร แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พยายามสำรวจทุกอย่างอย่างละเอียด เพราะจะทำให้จิตใจกระจายและใช้พลังจิตมากเกินไป แทนที่นั้น เขาเพียงแค่แกะสลักคำว่า “สังหารสูงสุดอิมมอร์เทิลจักรพรรดิผ่านไป อย่าขัดขวาง” ไว้ใต้เรือบินและด้านข้าง เพื่อให้ใครก็ตามที่มุ่งร้ายจะต้องรู้ว่าต้องมีผลตามมาทันที แน่นอนว่าพวกเขาอาจคิดว่าเป็นการหลอกลวงและยังคงโจมตีได้ ในกรณีนั้นดาเวียนก็ไม่มีเวลามาอธิบายเหตุผลให้พวกเขาฟัง พวกเขาอาจเสี่ยงดวงว่ามีอิมมอร์เทิลจักรพรรดิในเรือหรือไม่ ดังนั้นจากมุมมองของเขา พวกเขาก็ต้องรับผลตามผลในส่วนใหญ่แล้ว อย่างไรก็ตาม เขายังคงมองแผนที่อีกครั้งและเปลี่ยนเส้นทางเนื่องจากมีภูเขาที่สูงเกินกว่าจะข้ามได้ เส้นทางที่ต้องเดินก็ถูกวางไว้ให้แล้ว “เครือข่ายข่าวกรองของอัลลิอันซ์มังกรไม่อาจประเมินได้ต่ำเกินไป...” ดาเวียนคิด เขาไม่ได้แปลกใจเพราะพวกเขามีคนจำนวนมากและขอบเขตกว้างกว่าที่แบล็คคลอยมอร์มี แบล็คคลอยมอร์เป็นเครือข่ายข่าวกรองที่เพิ่งก่อตั้งและมีศักยภาพเติบโตมากกว่า แต่เขารู้ว่าเขาจะไม่อยู่ที่นี่นาน และมิงจี้ก็เช่นกัน ดังนั้นเครือข่ายนี้คงจะถูกยุบเร็ว ๆ นี้ “งั้นก็ปล่อยให้มิงจี้สร้างขึ้นอีกครั้งในโลกอมตะจริง ๆ …” ดาเวียนหัวเราะเบา ๆ ดูเหมือนว่ามิงจี้จะต้องเผชิญกับความลำบากหลายด้านจากเขา “คุณยิ้มได้แล้ว~” สเตลล่าโน้มตัวเข้าหาใบหน้าของเขาและยิ้ม “ฮม…จริงหรือ?” ดาเวียนกอดตา เขามั่นใจว่าได้ยิ้มหลายครั้งตั้งแต่ออกจากเมือง แม้กระทั่งขณะคุยกับสเตลล่า “ครั้งนี้ดูเหมือนคุณโล่งใจ ฉันอ่านอารมณ์คุณถูกไหม?” “…?” ดาเวียนหยุดที่สีหน้าสงสัยของเธอ แล้วพยักหน้า “อาจเป็นอย่างนั้น ฉันได้ลงโทษผู้ที่ดูหมิ่นอิซาเบลล่า และขอบอกว่า ฉันไม่ไหวกับการดูหมิ่นภรรยาของฉัน” “อ้อ? นั่นหมายความว่าคุณจะโกรธฉันด้วยเหรอ?” ดาเวียนเห็นเธอพยายามนำบทสนทนาไปในทิศทางอื่น จึงยื่นมือไปหยิกผมสีม่วงส่องแสงของเธอที่เปล่งประกายเหมือนดวงดาว “อ้ะ~” “ถึงแม้คุณจะไม่ได้เป็นผู้หญิงของฉัน แต่ก็เป็นครอบครัวของฉัน ฉันเกลียดคนที่ดูหมิ่นคนที่ฉันรักรวมถึงคุณด้วย ดังนั้นอย่ากังวลไป” สเตลล่าถอยหลังหลบมือเขาแล้วหันมาพองหน้า แก้วผมของเธอแยกกันเป็นก้อน ๆ แต่เธอยิ้มอำพูดตามความหมายของเขา หมายความว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอแม้เธออาจเป็นประโยชน์น้อย การเจริญเติบโตของเธอที่ช้า ทำให้เธอมีความไม่มั่นใจบ้าง แต่ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกมั่นใจมากขึ้น แล้วใบหน้าของเธอก็เย็นชากลับลง เธอก้มศีรษะลง ทำให้ดาเวียนสงสัยว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่ของเธอยังทำให้หัวใจเธอยังมีปัญหาอยู่หรือ? หรือเธอยังต้องการต่อเนื่องการจูบที่ล้มเหลว? แต่ดาเวียนจำได้ว่าได้จูบเธอเมื่อเรือบินพลิก แม้แค่ชั่ววินาทีเดียวก็ถือว่าเป็นการจูบ “ฉันรู้ว่าคุณอาจไม่ชอบให้ผมพูดเรื่องนี้ แต่มีโอกาสไหมที่คุณและอาจารย์ของแม่จะ… หมายถึง แก้แยกกัน! ลืมความต่างแล้วหาทางปรองดองกันได้บ้างหรือเปล่า...” สเตลล่ากลืนน้ำลาย ไม่เชื่อเลยกับสิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกมาจากปาก เธอพยายามคิดว่าจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ออกมาคำอื่นได้ในที่สุด แต่อย่างไรก็เธอได้สื่อความคิดของเธอและลมหายใจหายใจรอคำตอบของดาเวียน “….” ดาเวียนคิดว่าเขาต้องการได้ฟังเรื่องการจูบนั้นดีกว่าการเข้าประเด็นนี้ เขาหันออกไป ทำให้สเตลล่ากัดริมฝีปาก จริงๆ แล้วอาจไม่มีโอกาสที่ Saintess Lunaria จะปรองดองกับดาเวียนเลยหรือเปล่า? “สเตลล่า คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน?” “ฉัน… ฉันรู้ว่า Saintess Lunaria ทำร้ายคุณเพราะคิดว่าคุณอเวรจากการถูกอำนาจของขุมทรัพย์สุดยอดชนิดหนึ่ง… ที่จริงคุณได้ดึงวิญญาณของทุกคนในโลก First Haven รวมถึงโลกที่แยกกันอยู่บางแห่ง… แต่แม่ก็บอกว่าเหตุที่พวกเขาจับคุณคือเพื่อขจัดการครอบครองโดยฆ่าคุณ เพราะ Saintess Lunaria รู้ว่าคุณสามารถฟื้นคืนชีพได้ผ่าน Everlight หรือแม้แต่ด้วยตัวคุณเอง…” สเตลล่าพูดอย่างลังเล เสียงเธออ่อนโยนเฝ้าดูอารมณ์ของดาเวียนแต่เขากลับยิ้ม “คุณพูดถูก พวกเขาไม่ได้อธิบายทั้งหมด แต่ฉันรู้ว่าการกระทำของ Lunaria ก็มาจากเหตุผลบางอย่างที่เกี่ยวกับฉันด้วย” “แล้ว‑” “ฉันรู้‑” ดาเวียนด่วนแทรกจังหวะ “ฉันรู้ว่า Lunaria ทำเพื่อช่วยฉัน แต่ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอมีสิทธิ์ฆ่าฉัน สิทธ์นั้นเป็นของภรรยาฉัน ไม่ใช่ของพันธมิตรหรือคนอื่น หากเอเวลินน์แทงฉันแล้วให้ฉันตายและฟื้นคืน ฉันก็ไม่โกรธ เพราะเธอมีหน้าที่ไม่ให้ฉันหลงทาง แต่ Lunaria‑” ดาเวียนยิ้มเย้ยเหลาแล้วพยักหน้า “ฉันไม่ได้สนใจเหตุผลของเธอเลย เพราะฉันไม่ได้ให้สิทธิ์แบบนั้นแก่เธอ” “ว้าว พี่ชายหัวดีจัง” สเตลล่าตะโกน เธอไม่คิดว่าความอวดของดาเวียนจะถึงระดับนั้น เพราะพลังของ Saintess Lunaria สูงจนทำให้เธอเทียบเท่ากับ Empyrean สิ่งที่ดาเวียนไม่อาจชนะในสภาพปัจจุบันของเธอ ดังนั้นทำไมต้องสนใจว่าเขาให้สิทธิ์หรือไม่? Lunaria จะบังคับเขาตามใจเธอไหม? “บอกช้าไปแล้ว” ดาเวียนกัดริมฝีปาก “ความอวดของฉันถูกกักเก็บลึกในหัวใจจนกว่าจะมีใครมาอวดต่อหน้าฉัน แล้วบางครั้งมันก็หลุดออกมาเหมือนตอนนี้ บางทีจิตวิญญาณที่ฉันมองว่าตัวเองเป็นเอกภาพสูงสุดอาจโกรธต่อการกระทำนั้น อย่างไรก็ตาม ความอวดที่ผิวเนื้อของฉันไหลสู่กระดูกและเนื้อของฉันก็แค่ชั้นของความอ่อนน้อมเพื่อปกปิดมัน” “….” สเตลล่ามองเขาโดยปากเปิด “คุณผิดหวังหรือ?” ดาเวียนถามพร้อมยกคิ้วหนึ่งข้าง แต่รอยยิ้มของสเตลล่าเรืองรอง “ไม่ ฉันคาดว่ามนุษย์ของฉันจะเกินระดับอาจารย์แม่ในอัตรานี้ ฉันดีใจมาก…” เธอเอามือมาปิดอกแล้วหัวเราะครื้นคร่ำ ดูตื่นเต้นและแฝงความขี้เล่น “…” ดาเวียนกศรีษะเพราะเขาไม่คาดคิดว่าต้นไม้เล็ก ๆ นี้มีความทะเยอทะยานขนาดนั้น ‘ไม่ใช่ความทะเยอทะยาน แต่ดูเหมือนเธอภาคภูมิใจในสิ่งที่เป็นของเธอ… คือฉัน…’ เขาส่ายหัว “อย่างไรก็ตาม การปรองดองยังเป็นไปได้ แต่ฉันยังไม่ได้ยินคำขอโทษอย่างจริงใจจาก Lunaria เธออาจคิดว่าการกระทำของเธอถูกต้อง ไม่ว่าอย่างไร ตามความเป็นจริงวิธีที่เธอทำนั้นสมบูรณ์แบบ ยกเว้นว่าฉันต้องได้ยินเหตุผลจากฉันเองและข้อเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น แต่สุดท้าย ฉันเป็นคนของตัวเอง และโกรธมากที่เธอหักหลังฉัน หลังจากที่อัลลี่สุดท้ายที่ฉันคาดไม่ว่าจะหักหลังคือ Saintess ที่คนทั้งหมดรัก” “… ฉันขออภัยในนามของเธอ” สเตลล่าดูรู้สึกผิดเสียใจ เหมือนว่าเธอทำเช่นนั้นให้เขา จึงทำให้ดาเวียนยืดมือไปพลิกผมเธออีกครั้ง “อ้ะ~” สเตลล่ารีบถอยหลังแล้วทำหน้าอ้วนอายอีกครั้ง เธอทำหน้าตัดหน้ากับดาเวียนด้วยสายตาที่ไม่ค่อยข่มขู่ ทำให้ดาเวียนหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้อยู่ในสถานะที่สามารถทำร้าย Lunaria ได้เลย และเธอก็รู้เช่นกัน นอกจากนี้ ฉันอยากให้คุณได้อยู่กับแม่ของคุณอีกครั้ง ฉันจะพยายามทำให้มันเกิดขึ้น” ดาเวียนมั่นใจให้สเตลล่าฟูมฟักหน้าอ้วนอายของเธอแล้วเธอยิ้มอย่างหยอกล้อ “ผมตั้งตารอวันนั้นที่เราจะนั่งเคียงข้างกัน ฉันกับคุณและแม่กับอาจารย์ของเธอ นั่นแหละคือภาพครอบครัวที่มีความสุขของฉัน…” “อ่า ฉันไม่ได้เห็นอีฟลินน์กับคนอื่นอยู่ตรงนั้น” “อ๊ะ… ผมก็หมายถึงพวกเขาด้วย!~” “ฮ่าๆ” ดาเวียนมองสเตลล่าที่ดูเหมือนจะหลงตายเพราะอารมณ์สั่นศีรษะ เขาหัวเราะแล้วลุกขึ้นพลางตบเสื้อคลุมของตน “โอเค เรามาแล้ว” สเตลล่าวิ่งไปที่ขอบและกอดตาเธอเมื่อเห็นนามธรรมคือทะเลกว้างใหญ่ที่คลุมพื้นผิวเลยไกลที่ไหนก็เห็น คลาน “ก๊กเก็งเลือดเวิร์ฟเกอร์แห่งการกลืนดวงวิญญาณ” ตั้งอยู่ที่นี่หรือเปล่า? “ฉันคิดว่าพวกมันอาจอยู่ในถ้ำภูเขาหรืออะไรสักอย่าง…” สเตลล่าคอมเม้นท์ ดาเวียนปรากฏตัวข้างๆ แล้วตบหัวเธอเบา ๆ แล้วใช้มือเรียบผมเธอรื้อผมที่พันกัน “จริง ๆ แล้วคุณพูดครึ่งถูก เพราะ Grand Elder Kirana Rocksunder บอกว่าอาณาจักรขนาดเล็กของพวกมันอยู่ในถ้ำทะเลใต้ดินลึกในมหาสมุทร” สเตลล่ายกคิ้วตอบ “ไม่แปลกเลยที่พวกมันหลบจากคนใน First Haven World ได้ แต่พอฉันรู้ตำแหน่งโดยประมาณ พวกมันก็หลบไม่พ้นจากฉัน หนึ่งต้นไม้ฝุ่นศูนย์อากาศ~ ฮีฮี~” เธอหัวเราะร่าแรงกระโจนลงสู่ทะเล ดาเวียนเห็นเธอหล่นลงเองก่อนที่สัตว์มหาวิเศษขนาดมหาสมุทรกระโดดขึ้นมาจากน้ำและกลืนเธอในคำเดียวก่อนดิ่งกลับลงสู่มหาสมุทร “…"