บทที่ 3910 การปรับเปลี่ยนกระบวนการแห่งเอเวอร์ไลท์ เวลาผ่านไป ร่างของชิเมะอี้กลายเป็นสีแดงฉานไปหมด เนื้อเยื่อแต่ละจุดซึมซับเลือดออกมา เส้นเลือดดำพองตัวโป่งพรวดทั่วทั้งกาย เธอเกือบจะแปลงร่างเป็นอสูรร้ายหลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่สภาวะกําลังจะพลิกแพลง เธอก็สามารถเหนี่ยวรั้งตนเองไว้ได้ ด้วยความทรหดและความอดทนที่แผ่ซ่านออกมาเป็นประกาย สามชั่วโมงให้หลักแสงสว่างจ้าบาดตาจากมือของเดวิสค่อยๆ ลดระดับลงจนมอดหายไปเมื่อเขายุติกระบวนการ เขาถอยมือกลับ ทั้งกายปรากฏราวกับเคลือบด้วยหยาดเหงาทั้งผองค แม้ปริมาณพลังงานที่ใช้ไปจะไม่มากนัก แต่ระดับความตั้งใจที่เขาต้องใช้ในการกลั่นกรองและปรับเปลี่ยนหัวใจแต่ละชั้นนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วนกลับสร้างความสาหัสจนสิ้นดี เขาหายใจลึกแล้วเอนหลังลง มือเกาะผิวพื้นผิวแล้วเปล่งเสียงออกมา “ฮือ…สำเร็จแล้ว” “…” นางชินเซียนลูนาเรียรีร่างสั่นระริก เธอมองเห็นได้ด้วยตาถึงความเจิดจ้าแห่งออร่าของระดับพระราชาองค์หนึ่งที่แผ่กระจายจากร่างของชิเมะอี้ บ่งชี้ว่ากระบวนการนี้ถือว่าสําเร็จสมบูรณ์ บนใบหน้าของชิเมะอี้เต็มไปด้วยเล่ห์แววแห่งน้ําตา แต่เวลานี้เธอกลับมีสีหน้าที่หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอํานาจ เมื่อลุกขึ้นยืนแล้วแปลงกายเป็นจิ้งจอกผู้เมตตาแห่งเก้าชีวิต ร่างของจิ้งโจรปกคลุมไปด้วยขนที่ขาวสะอาดพร่างพรายดุจแสงแวววาว แต่เส้นลายรูนั้นไม่ได้มีเพียงเงินประกายเท่านั้น ยังเปลี่ยนเป็นประกายทองคําอีกด้านหนึ่ง หางเงินหกหางที่รอดชีวิตมาอย่างสง่างามพัดพลิ้วอยู่ในอากาศ ลูบไล้ละอองลมหอมที่แก้มของเดวิส ทําให้เขารู้สึกราวกับล่องลอยอยู่ในดินแดนแห่งสวรรค์ “ลูนาเรีย~” ชิเมะอี้กระโดดโฉบเข้าหานางชินเซียนลูนาเรียทันที เสียงของเธอที่เปี่ยมไปด้วยความเบิกบานและปีตินั้นดังก้องกังวาน เธอกระโจนร่อนไปมาโดยไม่อาจห้ามใจได้ “หยุดเสียที” นางชินเซียนลูนาเรียหัวเราะ “ไหนจะมารยาทของเจ้าล่ะ ยังไม่ได้ขอบคุณคนที่ทําให้เรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยซ้ํา” “ขอบคุณพี่ชาย!~” ชิเมะอี้เปล่งเสียงออกมา เสียงของเธอยังคงเบิกบานราวกับไร้ซึ่งความกังวลใดๆ ในโลกนี้ “พี่ชาย?” นางชินเซียนลูนาเรียขยิบตาข้างหนึ่ง ดูเหมือนว่าเดวิสได้รับความเคารพและความเลื่อมใสจากเธอจนถึงขั้นที่ยินดีจะเรียกตามนั้น ไม่มีใครรู้ว่าการส่งผ่านจิตวิญญาณรูปแบบใดที่เขาปล่อยให้เธอตลอดกระบวนการเพื่อให้สติสัมปชัญญะของเธอยังคงครบถ้วน กระนั้น นางชินเซียนลูนาเรียก็มองเขาด้วยแววขอบคุณ “ข้าซาบซึ้งใจ หากท่านต้องการความช่วยเหลือประการใด จงบอกข้าได้เลย” “พอเสียที” เดวิสหัวเราะ “ยังไงข้าก็ยังเป็นหนี้ท่านอยู่ นางชินเซียนลูนาเรีย การนี้นับว่าไร้ความหมาย กระทั่งยังกลายเป็นการฝึกฝนที่ดีสําหรับข้าอีกต่างหาก ถึงอย่างไรก็เป็นครั้งแรกที่ข้าใช้มัน” “…” นางชินเซียนลูนาเรียกระพริบตา ชายผู้นี้มีความมั่นใจสักเพียงไร ภาพลักษณ์รวมทั้งกายภาพของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง หรือจะให้ถูกคือบุคลิกของเขาเปลี่ยนไปหลังจากที่ก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิอมตะ ดูราวกับว่าไม่มีสิ่งใดจะขัดขวางเขาได้ในโลกชั้นนี้ เดวิสลืมตาขึ้นและยืนขึ้น “การบังคับเลือดเพื่อกระตุ้นวิวัฒนาการ บัดนี้ชิเมะอี้สามารถใช้งานได้ แต่ข้าอยากจะแนะนําให้เธอหลีกเลี่ยง เพราะมันจะทําให้เธอเสียหางไปสามหาง เหลือเพียงแค่เก้าหาง ข้าได้ยินมาว่าหญิงจิ้งจอกผู้เมตตาแห่งเก้าชีวิตในระดับพระราชา ยังไม่สามารถงอกหางขึ้นมาใหม่ได้ ดังนั้นมันจึงอันตรายมาก” “อย่าเป็นห่วง ข้ายังไม่บ้าเสียจนถึงขั้นจะเสี่ยงกับศักดิ์ศรีหรือชีวิตของเธอโดยไร้เหตุอันควร” นางชินเซียนลูนาเรียยักยอก “แต่ถ้าท่านต้องการจะสอนวิชานี้แก่ข้า ข้าจะไม่ปฏิเสธ ข้ารู้ดีว่าข้าคงต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มหาศาลสักเพียงไร” “รู้จักข้าดีเสียจริง เจ้าชินเซียน” เดวิสหัวเราะ “แต่ข้าสามารถลบล้างหนี้ที่มีต่อท่านด้วยเรื่องนี้ได้ อย่างไรก็ตาม ข้ายังไม่มีเวลามาสอนท่าน และเราจะไม่เรียกมันว่า ‘วิชา’ เพราะมันยังไม่ได้รับการปรับเปลี่ยนอย่างเต็มที่ แต่เมื่อเราได้พบกันคราวหน้า ข้าอาจจะสามารถถ่ายทอดมันให้ท่านได้” “เจ้าแห้ยมจริงหนอ…” นางชินเซียนลูนาเรียเหลือบตามองไปทางอื่น แล้วริมฝีปากป่องออกมาต่างไม่พอใจพร้อมกับกระซิบ “…” เดวิสยิ้มให้ บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสให้พูดจูงใจ แต่เขากลับถอยหลังหนี แล้วประสานมือ ทําคารวะด้วยความนับถือ “แล้วข้าขอลากลับพร้อมเหล่าสหายละกัน” “เชิญให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ” นางชินเซียนลูนาเรียประสานมือตอบสนอง ณ วันนี้ เธอสดชื่นโล่งอกเป็นอย่างยิ่ง ที่สามารถช่วยเขาได้ และตอบแทนบุญคืนด้วยการนําชิเมะอี้ไปสู่การเป็นจิ้งจอกผู้เมตตาแห่งเก้าชีวิตในระดับพระราชา ซึ่งหมายความว่า กุญแจสําคัญที่จะปลดล็อกเลือดของขั้นต่อไปของเธอก็อยู่ในมือแล้ว บัดนี้ มันเป็นอาณาเขตของนาง เธอมีความมั่นใจที่จะให้ชิเมะอี้ก้าวสู่ขั้นอสูรร้ายอมตะ ฟรีเว็บนเวล.คอม ไม่นานนัก เดวิสก็จากไปหลังจากการแลกเปลี่ยนวิธีการติดต่อกันระหว่างกัน เขาเรียกเหล่าสหายแล้วก้าวออกจากที่แห่งนี้ ด้านนอก วิก วอยด์ฟิลด์ คอยส่งเขาออกไป นางพาเขาออกจากป่าและเดินทางไปถึงขอบเขตของอาณาจักรจางฝนพรางตา “ข้าอวยพรให้ท่านเดินทางโดยปลอดภัย” ที่ขอบเขตของอาณาจักร วิก วอยด์ฟิลด์เอ่ยปากขึ้นพร้อมท่าทีที่เป็นห่วง “ข้าขออนุญาตกลับไปโดยสวัสดิภาพ อันตรายส่วนใหญ่ได้คลายหายไปแล้วเมื่อดูจากความเงียบสงัดในดินแดนนี้” เดวิสพูดติดตลก ทําให้วิก วอยด์ฟิลด์ยิ้มออกมา “ท่านจะไม่ไปด้วยกันกับข้าหรอกหรือ?” เดวิสเชิญชวนกระทันหัน ท่าทางของวิก วอยด์ฟิลด์เปลี่ยนไปสู่ความตกตะลึง ก่อนที่เธอจะส่ายหน้า “เช่นเดียวกับที่ท่านต้องการให้สเตลล่าอยู่ด้วย ครูของข้าก็ต้องการข้าไว้ด้วยเพราะความสามารถในการสร้างอาณาจักรของข้า ข้าจะไม่ทอดทิ้งครูไว้เบื้องหลัง” “ข้าเข้าใจแล้ว” เดวิสยิ้ม “งั้นในอนาคตพวกเราควรจะหาวิธีผสานรวมสเตลล่ากับอาณาจักรขนาดจิ๋วของท่านเข้าด้วยกัน เพื่อให้ท่านทั้งสองสามารถเข้าไปในอาณาจักรขนาดจิ๋วของอีกฝ่ายได้ตามต้องการ เมื่อนั้นเราจะเป็นที่เชื่อมโยงกันมากขึ้น” “เดวิส…” วิก วอยด์ฟิลด์มีสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ตามปรกติแล้ว นางปรารถนาที่จะอยู่ร่วมกับลูกสาว แต่เมื่อพิจารณาจากวิถีของโลกนี้ มันได้ฝังลึกในจิตใจของนางว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยความที่เดวิสเสนอให้โอกาสที่จะได้กลับมาอยู่ร่วมกับสเตลล่าซ้ําแล้วซ้ําเล่า นางจึงไม่อาจช่วยเหลือให้หัวใจสั่นไหวไม่ได้ “หากวันหนึ่งเราสามารถอยู่ร่วมกันได้ ข้าก็จะเป็นต้นไม้แห่งความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล” นางเงยหน้าขึ้นและเผยปากออกมา พร้อมด้วยคําพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “อย่างไรก็ตาม ข้าไม่เคยมีเจตนาที่จะกีดกันคนในครอบครัวของคุณ สมาชิกคนในครอบครัวของภริยาข้ากําลังอาศัยอยู่กับเราด้วย” เดวิสยิ้มกว้างพร้อมกับโป้งหัวแม่มือขึ้นมาแล้วโบกมือ ก่อนจะหันตัวเดินออกไป “หากท่านมาใกล้กว่านี้ กรุณาแวะมาเยี่ยม สเตลล่าคงจะปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง และไม่ต้องสงสัยเลยว่าข้าก็คงจะยินดีเช่นกัน” เขาเหินขึ้นไปกลางอากาศแล้วบินมารวมกับเหล่าสหาย ก่อนจะออกตัวไป วิก วอยด์ฟิลด์เม้มริมฝีปาก หัวใจเจ็บปวดขณะที่เธอยิ้มมองตามเขาไป ลูกสาวของนางได้พบชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ แต่เหตุใดนางจึงไม่ได้เป็นเช่นนั้น? ความปรารถนาจะสัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าความรักพลุ่งพล่านขึ้นภายในอก แต่ดูเหมือนว่าถ้อยคําของเธอไม่ได้สร้างผลกระทบใด ๆ ต่อเขา ทําให้เธอคาดเดาว่าควรจะแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาให้มากกว่านี้ กระนั้นเธอก็ไม่อาจช่วยเหลือให้ตั้งตารอการพบเขาครั้งหน้าได้ อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้น เธอรู้สึกหนักใจจนต้องขมวดคิ้วขึ้นมา นางเห็นเขากลับมาด้วยท่าทางราวกับว่าเกิดบ้าบิ่น “ขออภัยนะท่านวิกผู้อาวุโส เมื่อช่วงกลางวันนี้ ข้าได้ค้นลังภพมิติและพบสมบัติที่ยิ่งใหญ่ ข้าลืมมอบของขวัญชิ้นนี้ที่ข้าแย่งมาจากหนึ่งในนักรบแห่งสวรรค์ให้ท่าน เขาดูเหมือนจะเป็นออโตคราฟที่มีพลังอวกาศ แม้ว่าข้าจะสังหารเขาไว้ด้วยเพียงครั้งเดียว” เดวิสมอบสมุนไพรระดับอมตะที่มีคุณลักษณะทางอวกาศเป็นประกายแวววาวนั้นให้กับนาง เมื่อเห็นนางตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก เขาก็หัวเราะออกมา ด้วยการลาแบบตัดภาพด้วยการโบกมือ เขาจึงจากไปอย่างเท่ห์ “เดี๋ยวก่อน…” แต่ก่อนที่เขาจะไปได้แค่ครึ่งทาง นัยน์ตาของวิก วอยด์ฟิลด์เปล่งประกาย และเสียงของนางก็ดังขึ้น เดวิสหันหลังกลับ คาดหวังไว้ในใจว่านางจะมารับขอบคุณ แต่เขากลับต้องแข็งตัวทันทีเมื่อริมฝีปากของนางประกบเข้ากับเขา วิก วอยด์ฟิลด์จับแก้มของเขาแล้วมอบจูบลึกและแผดเผาให้เขา ทั้งที่ริมฝีปากของนางไม่ค่อยจะขยับเขยื้อน แต่จูบนั้นยังคงฝังลึกและยาวนานกว่าห้าวินาทีก่อนที่นางจะออกลอยตัวจากไปพร้อมกับอากัปกิริยาที่แข็งกระด้างเหมือนต้นหินของเดวิส “บ้าเอ้ย! นี่มันอะไรกัน! -” ไม่ใช่เดวิสที่ตะโกนด่า แต่เป็นเฟินเหรินที่สาปแช่งเขาเรื่องโชคชะตาที่มากเกินไปกับผู้หญิง ทั้งที่ตัวเขาเองกลับไม่เคยได้รับเกียรติให้ได้พบเหตุการณ์เช่นนี้กับนางชิเมะอี้เลย ในขณะที่เดวิสต้องการจะตามไปวิก วอยด์ฟิลด์ เพื่อจะรู้ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับอะไร แค่รางวัลตอบแทนจากการได้ของขวัญ? หรือว่าเธอนั้นมีเขาเป็นที่พักพิงในหัวใจ? เขาไม่อาจเดาได้ว่าต้นไม้ที่มีชีวิตอยู่มาเป็นล้านปีจะคิดอะไรอยู่กันแน่ น่าเสียดายที่เขาเลือกใช้กฎหมายแห่งหัวใจลึกลับกับนางในตอนนี้ แทนที่จะเพ่งเล็งไปยังความรู้สึกอันอ่อนไหวของสถานการณ์แบบนี้ เขารออยู่นานถึงหนึ่งนาที หวังว่านางจะกลับมาอธิบายตัว แต่วิก วอยด์ฟิลด์ไม่ปรากฏกลับมา และร่องรอยของนางก็หายไปหมด กระทั่งรู้สึกได้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นสำหรับเขานอกจากจากไป หากเขายังอยู่ในดินแดนนี้ต่อไปกว่านี้ เขาอาจจะต้องพึ่งพาอํานาจของเหล่าสานุศิษย์ของนางชินเซียนลูนาเรีย และหมกมุ่นอยู่กับความเกียจคร้าน เขาไม่อาจรีรอได้อีกต่อไป แม้ห่างไกลออกไปในทิศทางตรงข้ามจากที่ซ่อนตัว อาณาจักรจางฝนพรางตา วิก วอยด์ฟิลด์ก็ปรากฏตัวออกมาจากห้วงอวกาศ เธอดูเหมือนจะหอบหายใจ เส้นผมที่พลิ้วไหวและหน้าอกอวอ่นๆ เขย่าไปมาเนื่องจากสัมผัสไปยังริมฝีปาก สงสัยว่าตัวเองกําลังทําอะไรลงไปโดยพลการ ราวกับว่าเธอปรารถนาจะผสานรวมตัวเองกับเขาที่นั่นและแล้ว ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอจะได้สัมผัสเมื่อเผลอใจตกหลุมรักสเตลล่าจนต้องการสร้างผลไม้แห่งชีวิต กระบวนการนั้นเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม แต่จูบนี้กลับรุนแรงและน่าอัศจรรย์กว่า เธอคิดว่าต้องการจะจูบเขาอีกครั้ง แต่ก็ได้สั่นหัวไป เนื่องจากรู้ว่านางต้องอยู่กับครูและปกป้องนางด้วยความปลอดภัย ซึ่งเป็นหน้าที่สําคัญอันดับแรกของนาง เดวิสออกไปนอกเขตแดนของอาณาจักรจางฝนพรางตาในไม่ช้า มุ่งหน้าไปทางใต้ แล้วมาถึงอาณาจักรต้นไม้อะบิส แต่ด้วยพลังที่แข็งแกร่งอย่างอมตะ เขาจึงข้ามอาณาจักรนี้ไปเลยโดยไม่แวะแสวงหา โดยใช้เส้นรอบวงของอาณาจักรในการลัดเลาะไปในทางโค้ง ระหว่างทางเขาได้รับข่าวคราวของคลาร่าและสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ ส่วนอีกด้าน เขาไม่ได้ถูกจับกุมและหลบหนีไปทางใต้ได้สำเร็จ แม้จะถูกสงสัยและพยากรณ์ไปต่างๆ นานา จนกระทั่งเขาติดต่อกับอวตารของตัวเองได้ในที่สุด