**บทที่ 3921 การเปลี่ยนแปลงของเคเธอรีน** “อือ เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว…” เคเธอรีนเห็นเดวิดกำก้ามพูดอะไรบางอย่างขณะมองไปยังกองม้วนหนังสือที่เขาเขียนเองอยู่ เขาดูเหมือนกำลังตรวจสอบผลการค้นพบและสรุปความเข้าใจของตัวเอง ทั้งที่เคเธอยังนั่งอยู่บนเตียงรออยู่ เธอเหลือบมองเขาและคิดในใจว่าเขาน่าทึ่งแค่ไหนที่ตั้งใจทำสิ่งที่เธอเองอยากเรียนรู้จากเขา นี่เลยทำให้เธอสมัครเป็นอาสาเพื่อช่วยและเป็นตัวทดลอง เธออับอายที่ใช้เวลาส่วนใหญ่เล่นกับเด็ก ๆ แต่ด้วยประสบการณ์นี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองอาจมีประโยชน์บ้างแล้ว เธอยังไม่อาจปฏิเสธความตื่นเต้นได้อีกแล้ว ถึงเวลาที่รอคอยมานานแล้ว แก่นกลางของเธอซึ่งเคยถูกทดลองบ่อยครั้งเริ่มแสดงสัญญาณของการเปลี่ยนแปลง—อาจกำลังร่วงหล่นและพังทลายจากภายในทั้งหมด สิ่งที่เดวิดต้องทำคือทำขั้นตอนสุดท้ายให้เสร็จ เธอรู้ว่าอาจจะเสียชีวิตอีกครั้งหรือกลายเป็นหนึ่งใน “อสูรอัศวสูงศักดิ์” ทำให้เธอคิดอยู่ว่า เธอจะเป็นสิงโตแบบไหน ขณะที่เคเธอรีนจมอยู่ในความฝันของเธอเอง เดวิดก็ปรากฏต่อหน้าเธอและวางมือไว้ที่หลัง “พร้อมหรือยัง? ถ้าเทคนิคนี้ล้มเหลว ฉันอาจไม่สามารถฟื้นเธอได้อีก” เดวิดพูดออกมาพร้อมกับความลับที่หล่นจากปาก “ข้าพร้อมแล้ว, มาระ” เคเธอรีนตอบโดยไม่มีความลังเล ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นที่มั่นคง เดวิดมองเห็นความเชื่อมั่นนั้นและยกมือขึ้นมาจับหัวของเธออ่อนโยน เคเธอรีนก้มศีรษะลงตามนั้น เสมือนได้รับความรักอันอ่อนโยน เธอยังแสดงอาการเหมือนแมวร้องครวญอย่างมีความสุข เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ข้าก็ทำร้ายเธอมากเกินไป ใช้ความเมตตาของเธอเป็นประโยชน์ ถึงแม้ครอบครัวจะอยู่ในอันตราย เธอควรจะเป็นเป้าหมายของการปกป้องของข้า แต่ข้ากลับเลือกทำการทดลองกับเธอ แม้ว่าเธอจะอาสา แต่เธอเกลียดข้าหรือไม่?” เดวิดคายหน้าตาเล็กน้อย เพราะครอบครัวกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาจึงเปลี่ยนแนวทางของตนออกจากตำแหน่งปกติ การเปลี่ยนแปลงนั้นทำให้ “อวาตาร์” ของเขากลายเป็นรุนแรงต่อเธอมากขึ้น ทำการทดลองด้วยความก้าวร้าวแม้จะมีระบบป้องกันก็ตาม เขารู้สึกผิดและเกลียดส่วนหนึ่งของตัวเอง เพราะมันไม่ได้เป็นการตัดสินใจของเขาเอง ในความเป็นจริง เขาได้แยกตัวออกจากอวาตาร์ของตนแล้ว และพบว่าไม่จำเป็นต้องผลักดันตัวเองอย่างหนักขนาดนั้น เคเธอรีน ฮิลล์เทล คือผู้เสียหายจากความรีบเร่งของเขา “ไม่มีทาง” เคเธอรีนหัวเราะอย่างไร้สาระต่อหน้ามาระ “มาระปลดปล่อยฉันให้ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำที่นี่ ทุกวันสนุกสนานกับเอเทอร์นาและเซเลสต์เทีย แม้พวกเขาจะกลั่นแกล้งฉัน แต่เอเทอร์นาน่ารักและชอบกอดฉันเพื่อหลับ นอน ส่วนเซเลสต์เทียดูสงบ แต่เธอชัดเจนว่าอยากเป็นคนที่ฉันชื่นชอบที่สุด เพราะเธอหลงรักฉัน~” เคเธอรีนหัวเราะเหมือนเด็ก ทำให้เดวิดมองเธอด้วยความอ่อนโยน “เธอดูแลลูกของข้าแทนข้า ข้าไม่ได้อยู่กับพวกเขาได้บ่อยครั้ง ฉันขอบคุณที่เธอทำให้พวกเขาไม่เบื่อและไม่มีรอยยิ้มที่จางหายขาด ข้าจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้, เคเธอรีน” เขาถือนิ้วมือของตนกลับและให้เธอคุกเข่าสะบัก “ผ่อนคลายและปิดตาไป นี่จะเจ็บกว่าก่อนหน้านี้ แต่ข้าสามารถให้เธอทนทานเพื่อรับรู้การเปลี่ยนแปลงได้เท่านั้น” เขาใส่มือกลับและทำให้เธอคุกเข่าต่อไป “ผ่อนคลายและปิดตาไป นี่จะเจ็บกว่าก่อนหน้านี้ แต่ข้าสามารถให้เธอทนทานเพื่อรับรู้การเปลี่ยนแปลงได้เท่านั้น” “ข้าพร้อม!” เคเธอรีนกำปากฟันกระชับและกรีดร้องออกมา “ผ่อนคลาย” เดวิดเตือนอีกครั้ง ทำให้เคเธอรีนหัวเราะและปล่อยมือออกจากกำปั้นด้วยความอาย “ถ้ารู้สึกอยากเปลี่ยนร่าง อย่าลังเลที่จะเปลี่ยนเป็นรูปอสูรของเธอ” เขาเพิ่มอีก “อืมม~” “ดีมาก สาวดี ข้าสัญญาว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย” เดวิดบอกให้กำลังใจก่อนจะวางมือที่ศีรษะของเคเธอรีนแล้วเริ่มปล่อยพลังชีวิตสู่เธอ พร้อมกับพลังกรรมที่ไหลออกมาจากฝ่ามือของเขา ทั้งสองเริ่มผสมและบรรจบกันภายนอก กลายเป็นสิ่งที่โลกอาจไม่เคยเห็นมาก่อน พลังงานนั้นซึมเข้าสู่แก่นกลางของเธอ ดึงเลือดสายพันธุ์ต่าง ๆ รวมถึงสายเลือดบรรพบุรุษที่หลงใหลอยู่ในแก่นจักรวาลผ่านกรรมที่เก็บไว้ การเชื่อมโยงกรรมลี้ลับนี้ทำให้อสูรอัศวสามารถแชร์ความทรงจำที่สืบทอดกันมา แม้หลายชั่วอายุไกลกัน เทคนิคของเดวิดสกัดความทรงจำทางพันธุกรรมและกระจายออกไปทั่วแก่นกลาง แก่นของอสูรอัศวเปล่งแสงเหมือนของหลอมละลาย ดูเหมือนกำลังเปลี่ยนแปลง “อั๊กกกกก!!!” เคเธอรีนเริ่มครางก่อนจะบ้าดุจบ้าเถิด เธอยกมือซ้ายและขวาแล้วกรีดร้องพยายามผลักดันเดวิดออกจากตัว แต่ก็ไร้ผล เขายืนนิ่งเหมือนรากอานที่หล่อกรากจนไม่มีที่เคลื่อน “สงบสติอารมณ์, เคเธอรีน จงโฟกัสที่การทนทุกข์เพื่อจะได้เห็นเด็ก ๆ อีกครั้งในวันพรุ่งนี้…” เดวิดพูดอย่างเบา ๆ คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เคเธอรีนสงบลงเลย เดวิดเงียบ แต่ในที่สุดเธอก็เงียบลง เธอปิดตาแดงเป็นซากเลือด พับตัวเล็กลงและกอดเข่าตัวเอง คลื่นสั่นแปลกประหลาดลอยออกมาจากร่างกายของเธอ ทำให้หัวใจเดวิดเต้นรัว แก่นกลางเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์ เขาทำสำเร็จหรือไม่…? เดวิดไม่รู้ แต่เขาปล่อยให้ธรรมชาติทำหน้าที่ขณะปล่อยพลังชีวิตสู่ทุกส่วนของร่างกายเคเธอรีน พยายามรักษาและเร่งการเติบโตของเธอ การดูแลต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่เคเธอรีนจะสั่นสะท้านทั่วร่าง ร่างกายของเธอส่องแสงสีทองแดง แต่เดวิดก็ตอบสนองโดยส่งเธอออกจาก “ศาลาอัศวเก้สมบัติโนรด” ด้วยการโบกมือ ในแผ่นดินฝุ่นอันกว้างใหญ่ ปรากฏสิงโตทะยานสีทองแดงที่มีกระดิกหางเป็นแผ่นสเกลสีทองแดง-ชมพูปรากฏขึ้น หางแบ่งส่วนของมันสั่นดังระฆัง ทำให้เกิดคลื่นสั่นแปลกประหลาดในอวกาศและสร้างความสะเทือนของพื้นดินทุกครั้งที่มันสัมผัส สายตาของเคเธอรีน ฮิลล์เทลส่องแสงสีแดงราวกับเธอไม่ใช่ตัวของตนเอง ไม่รู้ว่าเธอกำลังบ้าอันล้ำลึกหรือแปรสภาพเป็นอสูรไร้สติ แต่เดวิดก็อยู่ข้างเธอและมองอย่างตั้งใจ พื้นทรายกรีดร้องใต้ฝ่ามือของสิงโตที่ชื่อ “ไร้รอยแผ่นดิน” ขณะมันเดินสำรวจอวกาศกว้างใหญ่ ขนสีทองแดงของมันสะท้อนแสงดวงดาว บริเวณสเกลทองแดง-ชมพูสะท้อนดาวที่จางลงขณะหางแบ่งส่วนสั่นเบา ๆ ทำให้แผ่นดินสั่นตามการเคลื่อนที่ที่ละมุน เคเธอรีนหยุด ชายตาอำมะกาศสีเหลืองอำพันมองดูอย่างลึกซึ้งในพื้นดิน ทันใดนั้น แผ่นดินสั่นอย่างรุนแรงขึ้น พื้นดินขาดเป็นรอยแยกส่องแสงพลังงานหลอมละลายกระจายออกเป็นใย สิงโตโหยหาย เสียงครวญกรีดดังกรีดของการเปลี่ยนแปลง พื้นดินใต้สิงโต “ไร้รอยแผ่นดิน” ระเบิดขึ้นเหมือนหัวใจของดินเลือกมันมาทำหน้าที่ยิ่งใหญ่ ชิ้นส่วนมหาก้อนของแมกม่าโผล่ขึ้นรอบ ๆ สิงโต ทำให้มันห่อหุ้มด้วยพายุดิน อากาศเต็มไปด้วยพลังงาน ดินเต้นตามจังหวะหัวใจของสิงโต ขนของอสูรกายเริ่มส่องแสงจากสีทองแดงเป็นทองไหล เหมือนโลหะเหลวง สายแยกบนพื้นดินส่องแสงเหมือนกับการแปลงร่างของมัน ความสว่างทวีคูณ สิงโตโหยหายอีกครั้ง ขณะสเกลเริ่มเปลี่ยนสี แข็งแรงยิ่งขึ้น รอยแตกลึกปรากฏทั่วร่าง พลังแสงเหมือนแมกม่าส่องผ่านรอยแยกเหล่านั้นราวกับดินเองไหลอยู่ในเส้นเลือดของสิงโต รูนตามรอบก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน หางแบ่งส่วนของสิงโตสั่นแรงขึ้น ทุกส่วนขยายเป็นก้อนหินหลอมละลายเต็มไปด้วยพลังสั่นแผ่นดิน พื้นดินสั่นตามการเคลื่อนไหว ฝุ่นและหินตกลงมาทำให้ฉากดูเหมือนวันศึกมรณะ ผู้คนหลายคนมารอชมการบ้าดุจคลื่น พลังรอบ ๆ สิงโตเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แสงจากร่างกายของมันส่องจรัสจนมองไม่ออก แล้ว—ความเงียบ พื้นดินที่เคยสั่นคลอนค่อย ๆ หยุดนิ่งเมื่อแสงจางหาย ตรงกลางหุบเขา ไม่ใช่ “ไร้รอยแผ่นดิน” อีกต่อไป “นั่นไม่ใช่… ลิงหินสั่นแผ่นดินหรือ? สัตว์อัศวศักดิ์สิทธิ์ระดับมหาบรรพบุรุษ…” มีคนพูด ลิงหินสั่นแผ่นดินยืนตระหง่าน สเกลทองแดง-ชมพูของมันแตกด้วยเส้นลายสีโลหะร้อนไหล หางของมันไม่ใช่แค่หางกรีดรบกวนอีกต่อไป แต่คล้ายแนวรอยแอ่นในดิน หินก้อนเล็ก ๆ ปรบมือนกันเปรียบเสมือนแผ่นฟ้าผ่า สิงโตก้าวหนึ่งก้าว ดินตอบสนองคลื่นกระแทกสั่นทั่วพื้นที่ หินและหน้าผาสั่นไหว ไม่ได้เป็นความทำลายล้วน แต่มีการสั่นของชีวิตซ่อนอยู่ใต้การทำลายราวกับดินตอบรับการมาถึงของสิงโต ยอมรับพลังใหม่ของมัน ด้วยการโหยหายอันแรงกล้าสุดท้าย ลิงหินสั่นแผ่นดินมองไปทั่วภูมิทัศน์ที่สั่นคลอน ราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับแผ่นดิน มันได้ก้าวสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการเป็นเพียงอสูร—เป็นผู้ครองดินแดน หัวใจของแผ่นดินเอง “กฎหมายกระแทก... น่าอัศจรรย์...” อิซาเบลล์สัมผัสการเปลี่ยนแปลงในออร่าแห่งเคเธอรีน และในพลังของเธอพบร่องรอยอ่อนของ “กฎหมายกระแทก” สิ่งที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ธรรมชาติแต่เป็นสิ่งที่เคเธอรีนจะเข้าใจได้หากเธอยังคงศึกษา “กฎหมายแห่งดิน”.