“อะไรเนี่ย? แค่สี่สัปดาห์เท่านั้นแหละ แต่ฉันก็ถูกขัดจังหวะจากการบ่มชีวจิตไปแล้วเหรอ?” เดวิสหัวเราะพร้อมกับพวกเขา แต่เมื่อมองไปที่สีหน้าที่เคร่งเครียดของพวกเขา เขาก็คิดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะล้อเล่น “หวังว่าพวกนายสองคนจะตัดสินใจมาที่นี่ก่อนที่สถานการณ์จะลำบากเกินไป บอกมาเลย” ตรงกันข้ามกับความกังวลของเขา มิ่งจี้และไนท์เวลล์ไม่ได้เคร่งเครียดเลย พวกเขาแค่ถูกกลิ่นที่เขาเปล่งออกมาท่วมท้น ตัวเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ งานหนักหลายวันที่ไม่มีที่สิ้นสุดเหลือไว้บนผิวหนังที่เรียบเนียนเหมือนผลึก มิ้งจี้เกือบกัดริมฝีปากของเธอ ถ้าเธอไม่ได้ตั้งครรภ์ คงจะบ่นกับเขาและอธิบายเรื่องต่าง ๆ บนเตียงได้ “ลูกทาสสกปรกเยอะ อยู่นี่ต้องอาบน้ำก่อนไป” “ต้องอาบ…?” เดวิสหัวเราะขณะมองตัวเอง เขาไม่ได้มีกลิ่นอับอายอะไรเลย แต่ก็แน่นอนว่าเหงื่อไหลเป็นอย่างมาก เขาได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้งแต่ก็หายได้เองทุกบาดแผล จึงเหลือแค่กลิ่นเลือดเท่านั้น เขาคิดว่าคงไม่ดีถ้าให้พวกเขาเห็นความโหดร้ายข้างในจึงพาพวกเขาไปยังห้องใกล้เคียง ที่นั่น เขาอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วออกมาดูสดชื่น เขาใส่ชุดสีม่วงใหม่ที่เหมือนกับชุดเก่าเหมือนเป็นเครื่องแบบของเขา “เอาล่ะ บอกฉันหน่อย ภารกิจลักพาตัวเป็นอย่างไรบ้าง?” “แน่นอน” มิ่งจี้ยิ้มเยาะ “ภารกิจลักพาตัวสำเร็จแล้ว เกือบทั้งหมดเป็นไปตามเราต้องการ และถ้าเราเล่นไพ่ของเราให้ถูกต้อง จะไม่มีใครมาขัดจังหวะเราเป็นเวลาอีกสิบปี ถ้าหากเราไม่เล่นก็ไม่มีโต๊ะให้เล่น” “อื้อ?” เดวิสรู้อยคิ้ว คำพูดของมิ้งจี้ทำให้เขาสนใจ นี่ควรเป็นแค่ภารกิจลักพาตัวเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นวิกฤตแล้ว เขาคิดว่าศัตรูสามคนคงออกมาแล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกับการที่พวกเขาถูกคาบเคลื่อนโดยนักรบสวรรค์หรือไม่ มิ้งจี้ไม่ได้ทำให้เขารอและรีบอธิบายเหตุการณ์จากต้นจนจบเพื่อให้เขาไม่พลาดอะไร แน่นอนว่าเหตุการณ์ละเอียดควรถามอิลูมิน่าที่อยู่บนเรือบินสามลำ แต่เธอรู้เรื่องโดยสรุปแล้ว จนถึงตอนที่ มิ้งจี้ พูดถึงจุดที่ เมสเตอร์เวอรแดนท์เวลล์บล็อกกันเส้นทางของพวกเขา แคลลิปเซียก็ออกมาปล่อยพลัง… เดวิสสั่นสะเทือนแล้ว “เธอทำลาย เวอรแดนท์เวลล์บล็อกล่าง!?” เขาไม่อาจไม่ขัดจังหวะด้วยท่าทางประหลาดใจ “… ” มิ้งจี้อยากตอบว่าใช่เพื่อทดสอบปฏิกิริยาของเขาแต่ก็ไม่บอก เธอต่อด้วย “ไม่ แคลลิปเซียถึงที่ที่แก่นสารของเวอรแดนท์เวลล์บล็อกล่างตั้งอยู่และสามารถละลายและกินมันได้ อย่างไรก็ตามกระบวนการช้านิดหนึ่งทำให้พวกเราต้องละทิ้ง แต่โชคดีที่แคลลิปเซียพอจะพบวิญญาณของแก่นสารและสื่อสารกับมันด้วยภาษาที่โบราณเรียกว่าภาษาไฟแห่งชีวิต ตามที่เลเรซาอธิบาย วิญญาณแก่นสารนั้นขอให้แคลลิปเซียประนีประนอมกับเธอ ดังนั้นด้วยแผนของเลเรซา พวกเขาจึงทำให้แก่นสารตัดการเชื่อมต่อกับเมสเตอร์เวอรแดนท์เวลล์บล็อกพันลมและเกือบจะไม่ให้มันผูกพันกับใครอื่น เว้นแต่แคลลิปเซียสั่ง” “… ” ขากากของเดวิสหลุดลงเมื่อมิ้งจี้พูดถึงวิญญาณแก่นสาร พวกเขาเคยพูดถึงเรื่องนี้ตอนฉลองการพิชิตจักรวาลขณะเมามีแล้ว ขั้นแรกคือการพิชิตแก่นสาร ตอนนี้เป็นจริงหรือยัง!? “เอาจริงหรือเปล่า?” เดวิสถามด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ “จริงจังถึงตาย” มิ้งจี้พยักหน้าแล้วลุกขึ้น เธออธิบายเพิ่มก่อนจะพูดถึงบุคคลที่เกี่ยวข้อง “ถ้าตามเรามา คุณจะเจอแคลลิปเซียกำลังกินสารของแก่นสารอย่างลับๆ” “ไปกันเลย” เดวิสตามเธอไป ขณะออกมานอกอาคาร พวกเขาถูกดึงเข้าไปในพายุมิติ เมื่อพวกเขาปรากฏฝั่งตรงข้าม เดวิสเห็นเงาคนเงียบอยู่หลังภูเขา เธอเห็นเด็กหญิงใส่เครื่องคลุมสีดำจิบเหลวสีทองจากถ้วย แล้วเมื่อนั้นเธอก็เขย่าและใช้มือเก่งทั้งสองข้างถือสารที่เหลือเหมือนกำลังเก็บไอศครีมขนาดยักษ์จากถ้วยแล้วเลียมือทำความสะอาด ต่อจากนั้นเธอเรียกถ้วยต่อมาที่บรรจุสารละลายแล้วดื่มต่อ ทำให้แก้มของเดวิสกระตุกไปด้านหนึ่ง แก้วตากิ้งกิ้งนี้ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรให้คนอื่น! “เราใช้ไม่ได้ มันถูกเธอหลอมด้วยเปลวไฟทำลายล้างเพื่อกินมัน มันมีประโยชน์แค่เธอเท่านั้นเพราะมันปนเปื้อนเปลวไฟทำลายล้าง แต่เธอทำเหมือนเราจะขโมยมัน ล่ะอย่าให้เธอเห็นว่าเราต้องการขโมยเธอจะหลบหนีไปอีก” มิ้งจี้เตือน เดวิสพยายามห้ามหัวเราะก่อนจะพุ่งไปหาเธอ “แคลลิปเซีย…” “อาห์~” แคลลิปเซียทำท่าทางว่าจะโลกสลาย เธอโยนถ้วยขึ้นอากาศแล้วจับกลับมาเร็วๆ แล้วซ่อนไว้หลังร่างเล็กของเธอ เธอมองเดวิสด้วยสีหน้าอายแล้วก้มศีรษะ “อาจารย์… ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” เธอไม่รู้จะซ่อนอย่างไร เดวิสเห็นเธอดุลงและหยุดอยู่ไม่กี่เมตรจากเธอ เหมือนเป็นเรื่องชีวิตและความตายกับเธอ “แคลลิปเซีย ฉันได้ยินว่าเธอทำให้วิญญาณแก่นสารยอมยอมจำนนกับเธอเป็นการบรรลุที่ยอดเยี่ยม สสารทั้งหมดที่เธอเก็บเป็นของเธอ เราไม่ต้องการอะไร” เขาเริ่มพูดด้วยการสังเกตปฏิกิริยาแรกของเธอแล้วเห็นเธอยิ้มอย่างสดใส “จริงหรือ? ทั้งหมดนี้เป็นของฉันหรือ?” ด้วยรอยยิ้มกว้างตื่นเต้น เธอแสดงถ้วยให้เขาเห็น คนอื่นก็ตกลง เดวิสก็ยกมือสลับว่า “ใช่ ทั้งหมดเป็นของเธอจริงๆ หากฉันพบเปลวไฟที่ดีกว่า ฉันจะมอบให้เธอทันทีที่เธอเจอวิญญาณแก่นสารและทำให้มันเชื่อง เธอสมควรได้รับ” “เย้!~” แคลลิปเซียตะโกนด้วยความสุข เธอไม่อายแล้วเดินเข้าใกล้เขาเร็ว ๆ พูดถึงความสำเร็จของเธออย่างเต็มที่เพื่อให้เขาชื่นชมและให้ของกินมากขึ้น