ดาเวิสหยุดนิ่ง ความคิดแรกของเขาคือ นี่ไม่ใช่โยทาน ทำให้เขาตั้งคำถามว่าคำสาปอาจมีผลต่อเธอในทางที่เขาไม่เคยคิดถึงบ้างหรือเปล่า บางทีมันอาจจะเป็นผลข้างเคียงจากการลบล้างที่ทำให้เธอกระทำอย่างนั้น เขาจับมือเธอและดึงมือออกจากตัวเอง แล้วหันหลังมองตาที่เปี่ยมด้วยน้ำตามของเธอ เขามองเข้าตาอันอ่อนโยนของเธอ พร้อมกับมองเห็นความงามคลาสสิกที่ซ่อนอยู่หลังผ้าคลุมจากมุมใกล้ เขาพยายามจะตรวจสอบว่าเธออยู่ในสภาวะเมาหรือเปล่า แต่เจตนาของเธอชัดเจนเกินกว่าจะตีความได้อีกแล้ว เธอมองเขาด้วยสายตาเศร้าโศกและโหยหา เหมือนเด็กที่ทำอะไรผิดและบ่นว่าจะไม่ทำซ้ำอีก ต้องการการอภัยและความรักจากเขา “เธอกำลังพูดอะไร…?” เขาตอบขณะยกมือขึ้นและค่อยๆ จับแก้มเธอที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีขาว “เธอบอกว่าจะรอคำสั่งของฉันใช่ไหม? ฉันจำไม่ได้ว่าเคยสั่งเธอให้หยุดทำทุกอย่างแล้วกลับมาที่ฉัน” ดาเวิสยิ้มโดยส่ายหัว ทำให้โยทานงง “แต่… ฉันไม่ได้ฟังเธอเมื่อเธอบอกเจตนาที่มีต่อฉันหลายครั้ง ฉัน… กลัวว่าเธออาจถอนความรักที่เคยมีต่อภรรยาของฉัน ฉันไม่สมควร… แต่… อย่าทิ้งฉันไปเลย ฉันจะเชื่อฟังเธอตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป” โยทานวางมือเหนือมือของเขาและอ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ เสียงของเธออ่อนละมุน เกือบล่วงล้ำความรู้สึกของดาเวิส สำหรับดาเวิส ดูเหมือนว่าเธอเชื่อว่าเขาเกือบลืมเธอไปแล้ว เขาไม่ได้ลืมเลย แต่ตอนนี้เขาเข้าใจใจความหลักของเธอ ทำให้ริมฝีปากของเขาแหลมเล็กน้อย “จริงหรอ?” ดาเวิสเอามือของเขากลับไป ยิ้มจางเมื่อมองไปด้านอื่น “ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่หยิ่งแต่ก็ไม่เชื่อฟังแบบเธอมาก่อน ทุกคำพูดที่ฉันเคยบ่นว่าอยากอยู่ด้วยกัน แต่เธอกลับมองข้ามฉันแล้วบินไปรับสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญ ทั้งหมดเพื่อความพึงพอใจของเธอที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันหรือความรักที่ฉันมีต่อเธอ” “…!” “ฉันไม่รู้ ถ้าเธอยังคงทำแบบนี้ต่อไป—อาจหลังจากสี่หรือห้าครั้ง ฉันคงถูกบังคับให้…" เสียงของเขากระดื้องเมื่อมองแวบหนึ่งไปที่โยทาน เขาตกใจภายในเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะร้องไห้ เขาจูงไหล่เธออย่างรวดเร็วแล้วก้าวเดินต่อหน้า “ดันเธอลงตามที่ฉันบอก” เขาดันเธอลง เหตุผลทำให้ตาโยทานกว้างพอตัว ฉากต่อหน้าตัวเธอเปลี่ยนเป็นห้องโถงหนึ่ง เมื่อเธอล้มลงสายตาจะเยือกลงไปที่ไฟระยิบระยับบนเพดาน เมื่อเธอตกกระทบพื้นเธอสะดุดกระดูกเล็กน้อย แล้วรับรู้อย่างช้าๆว่าเธออยู่บนเตียง…! ดาเวิสได้เรียกศาลพระรางลอยขึ้นและส่งสัญญาณวิญญาณไปยังสเตลล่าเพื่อเฝ้าระวัง ต่อจากนั้นเขาจับไหล่โยทานดันลงในขณะเดียวกันก็ใช้ฟังก์ชันการเคลื่อนย้ายของศาลเพื่อพาตัวเองและเธอไปยังห้องเตียงของหน่วยของเขา มองโยทานล่มสู่เตียง เขารีบไต่ขึ้นบนหลังของเธอ จับคางเธออย่างแน่วแน่จนทำให้เธอหายใจไม่ออก “อะไรนะ? เธอคิดว่าฉันจะละทิ้งเธอ? เป็นไปไม่ได้เว้นแต่เธอจะทรยศฉัน” เขาแซมระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองคน “เธอรู้จักฉันใช่ไหม? ฉันได้สิ่งที่ต้องการเมื่อไหร่ก็ได้ อย่าเข้าใจผิดนะโยทาน ถ้าเธอทำหน้าที่ของเธอได้อย่างเสรี นั่นหมายความว่าฉันปล่อยให้เธอทำต่อไป เข้าใจไหม?” “…” ใบหน้าของโยทานพร่ามัว “ใช่… มารดาแห่งกองทัพ…” เธอพูดด้วยเสียงอ่อนอาย ทำให้ดาเวิสรู้สึกถึงความกระตือรือร้นในช่องกางเกง แต่ในใจเขากลับผ่อนคลาย เพราะรู้ว่าโยทานจะไม่รู้สึกผิดขนาดก่อน เธอแทบจะโง่พอที่คิดว่าสิ่งนี้ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง เขาคิดว่าใครกันที่ทำให้เธอคิดแบบนั้นแบบกระทันหัน อย่างไรก็ตาม ดาเวิสถอนหายใจลึกในใจ เขาไม่อาจหยอกล้อเธอได้เลย เธอดื้อดึงและมองข้ามหลายสิ่งหลายอย่าง แต่เมื่อมาถึงเขาแล้ว เธอกลับอ่อนไหวมาก นั่นทำให้เขาตระหนักว่าเธอให้คุณค่ากับเขามากแค่ไหน “ถ้าเธอเข้าใจแล้ว ปิดตาไว้… ” ดาเวิสพูด “เราจะทำความสัมพันธ์ทางเพศกันเดี๋ยวนี้” “…!” ตาโยทานกว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำนั้น แต่เธอก็เข้าใจว่าพวกเขากำลังจะเสร็จสมรสกัน! เธอเกือบกระโดดแต่ทันใดนั้นก็รู้สึกอ่อนล้า ร่างกายของเธอตอบสนอง อยากอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่หัวใจก็เต้นแรงด้วยความหวาดกลัว “เธอ… มีนัดกับอัศวินอาวุโส ลุซซานดร้า… เธอจะมาถึงได้เร็ว ๆ นี้” เธอพูดด้วยเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดาเวิสยิ้มแห้งๆ “นี่แหละ อีกครั้งที่เธอทำตัวไม่เชื่อฟัง” เขาโน้มตัวและหนีบคอของเธอ จูบเบา ๆ ทำให้ริมฝีปากโยทานเปิดออก ความรู้สึกสุขสันต์ซัดเข้าทางกระดูกสันหลังจากคอ ทำให้เธออ้อออ ดาเวิสได้ยินเสียงครวญอ่อนโยนของเธอใกล้หูของเขา เขายิ้มในใจขณะลูบคอของเธอด้วยความรักและเอาใจใส่ ทำให้เธอครวญต่อเนื่อง “อ้า~ มารดาแห่งกองทัพ~” โยทานกระซิบ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การต่อต้านแต่เป็นความโหยหา เธอโอบกอดศีรษะของเขาแนบแน่น มากไปจนเธอได้อยู่ในอำนาจของความรักของเขา เขาจับหน้าอกของเธอ ทำให้เธอรู้สึกช็อกไหลผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อเขาถูบกดหน้าอกของเธอ ริมฝีปากของเธอเปิดกว้างขึ้น และเสียงครวญของเธอก็ดีดดิ่ง “อ๊า~ อะ่~ ไม่… ที่นี่… ดำเนินความรู้สึกดี ๆ…” น้ำตาในดวงตาชุ่มชื้นของเธอไหลลงอย่างสุขใจ เธอไม่เคยรู้ว่าการลูบไล้แบบนี้จะอร่อยขนาดนั้น ต่างจากการผุดหัวหรือสัมผัสทางกายแบบทั่ว ๆ ไป ดาเวิสได้ลิ้มรสปากของเธอสักครู่ก่อนจะยกศีรษะขึ้นมองเธอ เขาเลื่อนมือไปที่ขอบของผ้าคลุมแล้วค่อย ๆ แยกผ้าคลุมออกจากใบหน้าเธอ แล้วมองที่ใบหน้าที่ละลายของเธอ โยทานอาจไม่ได้เป็นความงามที่ทำลายอาณาจักร แต่เธอกลายเป็นหนึ่งในความงดงามที่ดาเวิสเคยเห็น ใบหน้าทางคลาสสิกของเธอยังคงทำให้เขาหลงใหลเหมือนเด็กหนุ่มที่ฝันรัก เขาโน้มตัวและกัดริมฝีปากสีแดงอมชมพูอันอ่อนโยนของเธอ