บทที่ 4363 การทิ้งสิ่งที่ไม่จำเป็น ดาเวี่ยสยิ้มในใจก่อนจะเปิดปากพูดว่า “บอกฉันหน่อยว่า พี่สาวคนโปรดของเธออยู่ในดินแดนลับนั้นหรือเปล่า?” “...” เจ้าลูกเจ้าเรกูนยังคงหน้าโกรธ “​งั้นเธอ….” ดาเวี่ยสกระพริบตาก่อนส่ายหัว “ไม่ใช่แบบนั้นเลย เธอไม่ได้อยู่ที่นั่นแต่จะมาเร็ว ๆ นี้หรือเปล่า?” “…!” “เข้าใจแล้ว” ดาเวี่ยสพยักหน้า เข้าใจว่าพี่สาวจะมาถึงดินแดนลับในไม่ช้า แต่เขายังคงถามต่อ “ทำไมเธอถึงสนใจพี่สาวของเธอ?” “โอ๊ะ เธอเคารพพี่สาวหรือ? ทำไมล่ะ?” “เธอชื่นชมทักษะการเจรจาและความสง่างามอันมีศักดิ์ศรีของเธอ? หรือเธอเคยปกป้องเธอจากคนอัดอั้นตอนเด็ก?” “หยุดเถอะ!” เจ้าลูกเจ้าเรกูนโห่ร้อง ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความกลัวขณะพิงหลังและคำรำคาญ “หยุดแทรกแซงความคิดของฉัน! เจ้าปีศาจ!” เขากลัวตายจนหัวใจสั่นเมื่อจักรพรรดิมรณะอันศักดิ์สิทธิ์คาดเดาความคิดของเขาได้อย่างแม่นยำโดยเพียงแค่สอดส่องอารมณ์ของเขา หากเป็นเช่นนั้น เขาก็อยากเรียนรู้เทคนิควิญญาณอันทรงพลังแต่ยากลำบากที่พ่อค้าอาวุโสใช้เพื่อปกปิดความผันผวนของวิญญาณและอารมณ์ของพวกเขา จักรพรรดิมรณะอันศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่ผู้ใช้ใจประสงค์คนเดียว ในฐานะพ่อค้า พวกเขาต้องควบคุมอารมณ์และซ่อนเจตนาที่แท้จริงเพื่อทำกำไร ดังนั้นพวกเขาจึงมีเทคนิคปิดบังอารมณ์ที่แม้ต่อผู้ใช้ใจประสงค์ก็สามารถต้านทานได้ อย่างไรก็ตาม การเรียนรู้เทคนิคนี้ยากมาก มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ทำความเข้าใจได้ แม้จะเป็นเช่นนั้น เทคนิคก็ใช้ได้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เวลาที่เสียไปกับการเรียนจึงไม่คุ้มสำหรับอัจฉริยะหนุ่มเช่นเขา จึงละทิ้งไว้เป็นสำรอง แต่ตอนนี้เขากลับเสียดายที่ไม่ได้เรียน “อย่ากังวล เรื่องสำนึกผิดที่ไม่ได้เรียนเทคนิคนั้นเพื่อป้องกันตัวเองไม่มีค่าเลย เพราะอาจไม่ทำงานต่อการเข้าใจกฎใจอันลึกลับของฉันที่อยู่ระดับสองของเจตนาอันลึกลับ ภรรยาหนึ่งของฉันเก่งมาก เธอคิดวิธีหลอกลวงใจประสงค์ได้อย่างเต็มที่ ฉันจึงคุ้นเคยกับการตรวจสอบอารมณ์เทียม” ดาเวี่ยสยิ้มอย่างอ่อนโยน เจ้าลูกเจ้าเรกูนสั่นเท้า เหงื่อเย็นไหลบนใบหน้า เขารู้สึกเหมือนถูกปีศาจดูลำดับตลอดเวลาโดยไม่มีทางหลบหนี “มมม ตอนนี้ฉันอยากรู้แล้ว เธอเป็นแบบนี้หรือเปล่า?” ดาเวี่ยสยื่นมือออกไป พลังวิญญาณของเขาไหลออกจากมือเป็นสีไม่มีสีแต่มีรูปร่าง สร้างเป็นรูปมนุษย์ เป็นผู้หญิงผมยาวและโครงหน้าเรียงพร้อมร่างกายอวบอ้วน โหนกแก้มสูงอ่อนโยนเสริมกับโหนกขากรรไกรโค้งงดงาม คิ้วโค้งบางเป็นคู่ตาที่รูปอัลมอนด์ ดวงตาแหลมคมจมูกเรียวบางตั้งอยู่เหนือปากที่โค้งเล็กน้อยที่มุม ทำให้เธอดูมั่นใจและเซ็กซี่ ความงามโดยรวมของเธอเปล่งประกายความสง่างามเยือกเย็นที่มาจากการไล่ล่าความสำเร็จต่อเนื่องเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ดาเวี่ยสกระพริบตาใส่รูปทรงสีไม่มีสีอวบอ้วนในชุดคลุมสีไม่มีสี เขาไม่แน่ใจว่านี่คือคนจริง ๆ หรือแค่ภาพที่ลูกเจ้าเรกูนเห็นในหัว เพราะทั้งหมดเป็นการแสดงออกมาจากอารมณ์ของเขา เจ้าลูกเจ้าเรกูนค้างคายเยือกเย็นกับความคล้ายคลึงแบบแปลกประหลาดของพี่สาวกับภาพนั้น ส่วนมิ่งจื้อก็อ้าปากเมื่อเห็นระดับการใช้กฎใจอันท้าทาย เธอถูกเตือนอีกครั้งว่าเธอยังไม่ถึงระดับของเขาในการใช้กฎใจอันท้าทายแม้ว่าเธอจะเข้าใจระดับสองของเจตนาอันลึกลับแล้ว มันทำให้เธอสงสัยว่าความห่างเท่าไหร่ แน่นอนว่าถ้าให้เธอทำ เธอก็สามารถใช้กฎใจอันท้าทายผสมกับกฎเสน่ห์ทำให้เจ้าลูกเจ้าเรกูนหลงใหลและทำตามใจเธอได้ เธอยังสามารถดึงจุดอ่อนของเขาออกมาได้อย่างง่ายดาย เพราะความต่างของพลังระหว่างพวกเขาเหลือเกินด้วยเธอที่อยู่ในขั้นอีเมอรีอันสูง แต่เธอก็ไม่อยากทำเพราะรู้ว่ามันจะทำให้เธอกลายเป็นแม่มดเสน่ห์ และพี่น้องหรือแม้แต่ดาเวี่ยสเองอาจไม่พอใจ แม้ว่าดาเวี่ยสจะไม่คัดค้าน เธอไม่อยากใช้เทคนิคนั้นยกเว้นในกรณีฝึกหรือจำเป็นอย่างยิ่ง ในอดีตเธอเคยใช้เทคนิคนั้นครั้งเดียวเมื่อตอนอยู่เคียงดาเวี่ยสในงานประมูลของบริษัทโอปุลันท์เชลล์ ที่ช่วยเหลืออิลลูมิน่า เธอต้องการแสดงให้ดาเวี่ยสเห็นว่าเธอเองก็สามารถพัฒนาโดยใช้กฎใจอันท้าทายได้หลายวิธี ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกจำเป็นต้องใช้ซ้ำหากไม่มีทางเลือกอื่น “นั่น…จีอี้รัว” มิ่งจื้อหยิบหินหยกพิเศษมาดู “อายุยี่สิบแปดปี ระดับจ้าวที่เก้าและเป็นทรายสินของอีเมเปิล พีคอิมพอร์เชี่ยม ตำแหน่งที่สามในสายการสืบราชอาณาจักร เธอเป็นจ้าวสวรรค์ สามารถต่อสู้กับระดับที่สูงกว่าหกระดับได้ ฟังว่าเธอถูกจัดคู่กับตระกูลรัวตั้งแต่อายุสิบสองปี แต่ความสำเร็จของเธอทำให้การแต่งงานล่าช้าและตอนนี้กำลังจะพังทลาย ทำให้จ้าวอัจฉริยะของตระกูลรัวกลายเป็นเรื่องตลก” “อ้อ?” ดาเวี่ยสสนใจ “ฟังดูเหมือนผู้หญิงที่มีความสามารถ นอกจากนี้เธอยังมีชื่อภาษาจีนด้วย” “เอานะ,” มิ่งจื้อยักไหล่ “แม่ของเธอมีชื่อนั้นและพ่อของเธอชอบคบหากับสาวสวยจากทุกอาณาจักรหลายคนที่ไม่มีชื่อบันทึก จึงทำให้ลูกของพวกเขามีชื่อแตกต่างกันแต่ชื่อกลางเดียวกัน คือ จีอี้รัวคริสตัลวีล รากูนคริสตัลวีล ปรากฏว่าตระกูลคริสตัลวีลไม่อยากแข่งกับตระกูลอื่นในการตั้งชื่อ ดังนั้นเมื่อแต่งงาน พวกเขาก็ยังคงรักษาชื่อกลางเอาไว้” “…” ดาเวี่ยสประทับใจ “จังเป็นวิธีของพ่อค้าที่แก้ปัญหาไม่มีที่สิ้นสุดได้ พวกเขาได้ชื่อที่คงอยู่พร้อมอิทธิพลที่คงที่” เขามองมาที่เจ้าลูกเจ้าเรกูน “แล้วเธออยากเห็นเธอไหม?” “…” freewebnovel.com เจ้าลูกเจ้าเรกูนจ้องดาเวี่ยส น้ำตาแทบไหล “ไม่… ฉันจะฟังเธอ…” เสียงของเขานุ่มนวลลง ลดความเกรี้ยว ลดการท้าทาย และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะปล่อยให้เขา— ไม่ใช่ ปล่อยให้เธอ— ไป.