Chapter 4752: สร้างมรดก? “เฮ้อ~” แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซเย็นชาเย้ยล้อ “ฉันควบคุมเขาได้แล้ว นั่นแปลว่าฉันชนะ” เจ้ามนต์ ธันเดอร์เรธดังตะโกน “เธอหลอกล่อเขาในช่วงอ่อนแอขณะกำลังพยายามช่วยเธอ!” ความอับอายบางส่วนปกคลุมใบหน้าของแฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซ “ไม่สำคัญหรอก เพราะฉันไม่ได้ตั้งเป้าหมายฆ่าเขา รู้ไหมว่ามีสุภาษิตว่า ‘ในความรักและสงคราม ทุกอย่างยุติธรรม’? ฉันได้เขามาแล้ว เขาก็เป็นของฉันจนกว่าจะไม่ใช่ แต่อย่างนั้น ฉันจะฝังตัวเองแน่นหนาในใจของเขา ถึงแม้เขาต้องการฆ่าฉัน เขาต้องฆ่าใจของเขาก่อน ถ้าเขาทำได้ ฉันคิดว่าฉันได้สร้างคนที่ไม่มีวันล้มเหลวแล้ว ผู้หญิงคนต่อๆ ไปที่รักเขาจะกลัวเขาและไม่มีวันหลอกล่อเขา” เธอยิ้มอย่างลึกลับ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหลและความรุนแรง “ถ้าฉันสร้างจักรพรรดิแบบนี้ ช่วยเขียนมรดกของเขาข้างๆ ฉันและทำให้มันไม่มีวันพังทลายจากภายใน ฉันก็จะจากไปอย่างสงบ” “...” เจ้ามนต์ ธันเดอร์เรธมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีคำตอบ เธอเห็นผู้หญิงคนนี้เป็นคนบ้า! บ้าในความรักจนเกินกว่าจะสนใจชีวิตของตนเอง และโหดเหี้ยมพอจะใส่ใจแค่มรดกเท่านั้น เธอเคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน แต่เธอก็เคยเห็นเดวิดต่อสู้กับภัยพิบัติแห่งอาณาจักรและรู้ว่าเขาอาจทำลายมนต์นี้ได้หากเขาเข้าสู่ขั้นอิมไพเรียนก่อนแฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซจะเข้าสู่ขั้นอิมไพเรียน จึงคิดว่าโอกาสยังมีและยังมีเวลาให้ช่วยเขา ‘ถ้าฉันช่วยเขาให้หลุดพ้นออกมา ฉันคงจะได้รับการดูแลดี…’ เจ้ามนต์ ธันเดอร์เรธคิดและเริ่มวางแผน “เอาล่า เราจะออกไปตอนนี้” เดวิดกลับมาพร้อมภาชนะหยกในแขน ไม่รู้ว่าเขาแลกเปลี่ยนอะไรกับสองคนนี้ แต่เขาทราบว่าการส่งวิญญาณกระเด้งไปมาระหว่างพวกเขา เขาถือภาชนะหยกอย่างระมัดระวังระหว่างแขนและเอวแล้วยกมืออีกข้าง “ขออภัยด้วยเจ้ามนต์ ธันเดอร์เรธ แม้ว่าเมฆอาจารย์ซาราตูจะไม่ถือเธอเป็นทาสผีหลังที่ขวางทางฉัน แต่เธออาจถูกสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นฆ่าเพื่อสอนบทเรียนให้ฉัน หากเธอยังอยู่ข้างนอก อยากเข้ามาหรือเปล่า? ด้านในปลอดภัย” “ไม่….” เจ้ามนต์ ธันเดอร์เรธเปล่งควันสีฟ้าหน้าชัดณะมองแหวนช่องว่างกาลเวลาอันเปล่งประกาย “ฉันสัญญาว่าจะปลดเธอออกเมื่อเราปลอดภัย” เดวิดเปิดใช้แหวนช่องว่างกาลเวลา โดมอวกาศขยายออกอย่างอ่อนโยน ปกคลุมเจ้ามนต์ ธันเดอร์เรธและปิดล้อมเธอไว้ในแหวน แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ต้องไร้มนต์ตราอย่างนี้ถึงจะเป็นจักรพรรดิของฉัน” “อา จักรพรรดิของฉัน เธอเองก็มาติดในนั้นด้วย ไม่งั้น….” เดวิดพูดด้วยน้ำเสียงขอโทษ “ฉันรู้” แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซดูดูเหมือนไม่เต็มใจ เธอคาดเดาว่ารอยต่างๆ ขึ้นกับการเพาะบำรุงของเธอ ถ้าเธอเสียชีวิต รอยบนเดวิดอาจหายไปเช่นกัน แต่ถึงจะไม่เป็นจริง เธอก็ไม่คิดว่าจะอยู่รอดโดยไม่มีรอยนั้น สิ่งเดียวที่อาจทำให้สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นกลัวและหยุดยั้งได้ คือรอยของเหล่าผู้เหนือชั้น และเธอได้ให้รอยนั้นแก่เดวิดแล้ว ‘มมม ถ้าไม่ใช่อันตรายขั้นรุนแรงเช่นนี้ ฉันคงจะทำก้าวต่อไปเพื่อทำให้เขามีบุตรแล้ว แต่กับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นกระจัดกระจายอยู่ ฉันเกรงว่าจะทำให้ลูกของฉันตกอยู่ในอันตราย… นอกจากนั้น…’ เธอสูดลึกแล้วตอบ “นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอกัน หากเธอจะตายหรือถูกตรึงไว้ จำไว้ว่า ส่งพลังงานมาฆ่าฉันก่อนที่เธอจะตาย” ดวงตาเดวิดสั่น “เธอพูดแบบนั้นไม่ได้ แล้วเวลาข้างในแช่แข็ง ฉันส่งพลังงานไม่ได้ที่จะเคลื่อนที่ไปฆ่าเธอ” “จริงหรือ…?” แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซละสายตาลงและคิด “เธอมียาพิษแรงไหม?” “ฉันมี… มันทำโดยเอเวลินนี่ที่นี่ สามารถทำลายอิมไพเรียนระดับสูงได้รวดเร็ว หากพวกเขาไม่ป้องกัน” เดวิดหยิบยาพิษออกแต่ไม่มอบให้ เขาเก็บไว้ “อย่าให้ฉัน…” แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซยิ้มหวาน “ฉันทำสูตรยาที่แรงกว่านี้แล้ว” แล้วเธอวางแหวนบนใบหน้าและกลืนยาเม็ดลึกลับอย่างรวดเร็ว “คุณ-!” “เร็ว! พาฉันเข้าไปข้างใน เมื่ออยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว พืชเธอออกมาแล้วรักษาฉัน จำไว้ว่า อย่าไปเจอเอเวลินนี่ก่อนที่เธอจะปล่อยฉันออก…!” แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซอ้อนร้องขณะถอยหลังไปไม่กี่ก้าวในขณะที่เดวิดพยายามทำให้เธอคายยาออก “เซนโนวา! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!?” เดวิดโกรธท่านอย่างรุนแรง “...” สีหน้าของแฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ศักดิ์ศรีและความบริสุทธิ์ของฉันเป็นของเธอ ฉันจะไม่มีวัน…ไม่มีวันถูกจับเป็นของใครอื่น…” เธออ่อนแรงพูดขณะจับท้องมือข้างหนึ่ง เลือดเริ่มหยดจากริมฝีปากของเธอ “...” เดวิดเงียบงันมองเธอด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง “ทำเลย… ” แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซสั่นเทา ด้วยการเคลิกนิ้วเงียบ เดวิดทำให้แฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซหายไป ลมที่ประตูทางเข้าบ้านหยุดพัด ทำให้ความเงียบอึดอัดครอบคลุมบรรยากาศ ใบหน้าที่โกรธของเขาค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ แต่คิ้วยังคดเคี้ยว แล้วแววของความเสียใจผ่านตา “ทำไมเธอถึงโหดร้ายกับตัวเองเช่นกัน…?” เขานึกถึงครั้งที่เธอปฏิเสธอย่างดุเดือดไม่เข้าสู่แหวนช่องว่างกาลเวลาขณะชีวิตเธออยู่ในอันตรายเมื่อเจอความโกลาหลแห่งอาณาจักรเหมือนหนวดไส้ในขณะบินบนนกสุริยะนิรันดร์ ตอนนั้นเธอไม่ยอมให้เดวิดจับได้ แต่ครั้งนี้ เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่การเข้าสู่แหวน หรือการกินยาพิษ ภาพลักษณ์ของแฟร์รี่ ธันเดอร์เบลซที่เขาจินตนาการอยู่เดิมๆ ค่อยๆ สลายและแทนที่ด้วยภาพของภรรยาที่ดีแต่โหดร้ายพร้อมทำทุกอย่างเพื่อสามี ‘เธอทำแบบนั้นเพราะเชื่อว่าฉันจะปล่อยเธอออกเพราะฉันถูกหลอกล่อ หรือว่า…?’ เดวิดคาดเดาได้ว่าเธออาจพยายามทำให้เขาตกหลุมรักเธอจริงๆ อย่างไรก็ตาม ใครจะทำเช่นนั้นได้? เธอไม่ได้คิดเลยว่าเขาอาจออกจากมนต์ได้ง่ายหลังจากพบริโอคซี่ส พลูมและได้รับความช่วยเหลือจากเธอ ริออคซี่ส พลูมเป็นวิญญาณสวรรค์ลึกลับที่มีพลังทำนาย จึงต้องเชี่ยวชาญเรื่องกรรม ตราบที่ริโอคซี่ส พลูมทำลายเทคนิคที่ผูกมัดเนื่องจากหนี้กรรมมหาศาล เขาจะออกมาจากมนต์ได้โดยอัตโนมัติ เพราะมันจะไม่มีพลังผูกมัดเขาอีกต่อไป ‘อาจเป็นเพราะเธอเดิมพันว่าฉันจะไม่เจอริโอคซี่ส พลูม ยังไงก็อาจมีสารแก้พิษอยู่ในมือ…’ เดวิดคิดตามและพยักหน้า เขาปล่อยลมหายใจยาวและบีบริมฝีปากยิ้มแฉ่ง ในตอนแรกเขาคิดว่าจะเล่นเกมและบูลลี่เธอให้เข้าห่วงแหวน แต่เธอก็เข้าไปโดยไม่ให้เหตุผลใดๆ แต่นอกจากนั้น เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกของเขามากแค่ไหนเป็นความจริงหรือปลอม เมื่อเขาตั้งใจจะลงโทษเธออย่างหนักหลังจากออกมาแล้ว เขาก็ต้องระวังอารมณ์ของตนเองต่อการกระทำใหม่ของเธอเช่นกัน เดวิดถอนหายใจอีกครั้งแล้วเร่งวิ่งออกไป บ้านหายไป ใบพืชของสิ่งมีชีวิตพืชโศกเศร้า ครั้งต่อมาคาร์เดฟปรากฎตัวที่เท้าอ่างน้ำพุจากด้านเหนือ เขายกสายตาขึ้นมองเมฆขนาดมหึมาคลุมยอดเขา ‘ถึงเวลาจะออกจากทวีปชาร์ดแล้ว…’