Chapter 520 : การเผชิญหน้า ในตอนกลางวัน ท้องฟ้าเหนือคันด์ดาลถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึน สายลมทะเลอันเกรี้ยวกราดพัดกระหน่ำไปทั่วท่าเรือ คลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง ทำให้เรือที่จอดเทียบท่าอยู่โคลงเคลงไปมา ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดหม่น ดูเหมือนว่าชีวิตชีวาของเมืองคันด์ดาลทั้งเมืองจะลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ขบวนรถม้าเคลื่อนที่ผ่านถนนกว้างมุ่งหน้าสู่ท่าเรือท่ามกลางกระแสลมแรง และในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงจุดหมาย ทันทีที่ขบวนรถหยุดลง ประตูรถม้าแต่ละคันก็เปิดออก ทหารยามในชุดเครื่องแบบทหารรักษาการณ์เมืองกรูลงมาจากรถ กัปตันฮาเจตต้าผู้เป็นหัวหน้าขบวนรีบตรงไปยังรถม้าคันที่ใหญ่ที่สุด เขาเปิดประตูรถด้วยตนเองและช่วยประคองโรเบิร์ตที่แต่งกายภูมิฐานลงมา โดยมีสาวใช้คอยพยุงและเขาก็เท้าไม้เท้าไปด้วย โรเบิร์ตดูราวกับชายผู้ยังคงพักฟื้นจากอาการป่วยหนักไม่ผิดเพี้ยน ไม่ไกลจากรถของโรเบิร์ต ประตูรถม้าอีกคันที่ดูหรูหรากว่าก็เปิดออก เจ้าชายมาอาดแห่งราชวงศ์บารุคก้าวออกมาในชุดคลุมแบบดั้งเดิมของนอร์ทอูฟิกาอันหรูหรา สวมผ้าโพกหัวและไว้เคราหนา หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขาก็มองไปยังเบื้องหน้า—ซึ่งเป็นที่ตั้งของเรือลำยักษ์สีดำทะมึน: ‘สเคิร์จ ออฟ เฟลม’ เรือนจำเคลื่อนที่ของหน่วยสอบสวนแห่งศาสนจักร เมื่อมาอาดพินิจเรือลำใหญ่ยักษ์ขนาดเกือบ 20,000 ตันที่มีความยาวกว่าร้อยเมตร ซึ่งส่งกลิ่นเหม็นไหม้จางๆ ออกมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่หน้าอก จากนั้นเขาก็หันไปสมทบกับโรเบิร์ต และในวินาทีนั้นเอง เหล่านักบวชในชุดคลุมของหน่วยสอบสวนก็เดินลงมาจากสะพานเทียบเรือของสเคิร์จ ออฟ เฟลม เมื่อมาถึงตัวโรเบิร์ตและมาอาด นักบวชผู้นำขบวนก็โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า “ขอบพระคุณทั้งสองท่านที่มาเยือน ท่านคลิฟตันกำลังรอพวกท่านอยู่บนเรือครับ” “โอ้? ได้สิ นำทางไปเลย” โรเบิร์ตตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาปล่อยให้ทหารยามส่วนใหญ่รออยู่ด้านนอก แล้วพาเพียงฮาเจตต้า มาอาด และผู้ติดตามคนสนิทอีกสองสามคนเดินตามเหล่านักบวชขึ้นไปยังสเคิร์จ ออฟ เฟลม เมื่อขึ้นมาบนเรือ พวกเขาถูกนำทางผ่านทางเดินที่แคบและอับชื้นซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์อื่นๆ ก่อนจะมาถึงโถงกว้าง ในใจกลางโถงบนแท่นสูงคือคลิฟตัน หัวหน้าหน่วยสอบสวนผู้มีศีรษะล้าน เขานั่งอยู่โดยมีนักบวชในชุดคลุมสีดำแดงและใบหน้าที่ถูกปิดบังขนาบข้าง สองข้างของโถงมีที่นั่งจัดวางไว้เป็นสองแถว และในที่นั่งแถวหนึ่ง ซิสเตอร์วาเนียในชุดแม่ชีสีขาวกำลังนั่งอยู่ เธอมีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัดขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ “หึ… ไม่คิดเลยว่าซิสเตอร์วาเนียจะมาถึงก่อนพวกเรา จะทำยังไงได้ล่ะนะ อาการบาดเจ็บมันทำให้การเดินทางไม่สะดวกจริงๆ” โรเบิร์ตหัวเราะเบาๆ ขณะจ้องมองไปที่เธอ คลิฟตันที่นั่งอยู่เบื้องบนเหลือบมองโรเบิร์ตแล้วเอ่ยขึ้น “คุณโรเบิร์ต เจ้าชายมาอาด ขอบพระคุณที่มา เชิญนั่งทางนั้นได้เลยครับ” เขาผายมือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับวาเนีย ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะเดินไปนั่งตามที่ได้รับแจ้ง เมื่อทุกคนนั่งประจำที่ คลิปตันก็กระแอมเล็กน้อยแล้วเริ่มกล่าว “สาเหตุที่เรามารวมตัวกันในวันนี้ เพราะฝ่ายของซิสเตอร์วาเนียได้ยื่นหลักฐานชิ้นสำคัญในการสืบสวนคดีลอบสังหารเจ้าชายมาซาร์ หลักฐานนี้เกี่ยวข้องกับทั้งคุณโรเบิร์ต ผู้นำรัฐบาลท้องถิ่นของคันด์ดาล และเจ้าชายมาอาดแห่งราชวงศ์บารุค เราจึงเชิญพวกท่านมาที่นี่เพื่อยืนยันความถูกต้องของหลักฐานนี้” “โอ้? หลักฐานสำคัญงั้นรึ? ซิสเตอร์วาเนีย ท่านนำอะไรมา? ท่านกำลังพยายามพิสูจน์อะไรกันแน่?” โรเบิร์ตถามอย่างสนใจ พลางปรายตาไปทางวาเนีย วาเนียสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบ “สิ่งที่ฉันต้องการพิสูจน์คือตัวฉัน… และทหารยามของฉัน—ผู้ที่ติดตามฉันไปยังยาดิธและผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายมาด้วยกัน คณะทูตของเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกนอกรีต เราไม่มีส่วนรู้เห็นกับการตายของเจ้าชายมาซาร์ พวกเราบริสุทธิ์ค่ะ” “ท่านต้องการพิสูจน์ว่าคณะทูตทั้งหมดของท่านบริสุทธิ์งั้นรึ? หึ… ซิสเตอร์วาเนีย นั่นอาจจะยากสักหน่อยนะ ทหารยามคนหนึ่งของท่านพยายามลอบสังหารแต่ล้มเหลว—ท่านเป็นคนหยุดเขาเองไม่ใช่หรือ แล้วตอนนี้ท่านกลับมาพูดปกป้องพวกเขา ไม่กลัวหรือว่ามันจะลากตัวท่านลงเหวไปด้วย?” โรเบิร์ตกล่าวอย่างเรียบเฉย แต่วาเนียตอบโต้ทันควัน “หากพวกเราบริสุทธิ์ใจจริงๆ แล้วจะมีอะไรต้องกลัว? ในฐานะหัวหน้าคณะทูต ฉันมีหน้าที่ต้องช่วยคืนความบริสุทธิ์ให้แก่คนอื่นๆ และหลักฐานที่ฉันนำมาก็ทำเช่นนั้นได้” “งั้นบอกมาซิ ซิสเตอร์วาเนีย ว่าหลักฐานของท่านคืออะไรกันแน่?” “มันคือสิ่งนี้…” คำตอบมาจากคลิฟตันบนแท่นสูง เขากวักมือเรียก และเหล่านักบวชหลายคนก็เดินเข้ามาในโถงพร้อมกับกระดานขนาดใหญ่ที่คลุมด้วยผ้าสีขาว จากรูปร่างที่เห็น มีบางสิ่ง—หรือบางคน—นอนอยู่ใต้ผ้านั้น “นี่มัน…” โรเบิร์ตพึมพำอย่างสงสัย จากนั้นคลิฟตันก็ประกาศออกมาตรงๆ “นี่คือร่างของเจ้าชายมาซาร์ ที่นำมาโดยฝ่ายของซิสเตอร์วาเนีย” “โอ้… ที่แท้ก็เป็นร่างของเจ้าชายมาซาร์นี่เอง ผมก็นึกสงสัยอยู่ว่าหายไปไหนหลังจากถูกขโมยไปจากห้องโถงสาธารณะ ที่แท้ซิสเตอร์วาเนียก็เก็บไปนี่เอง…” โรเบิร์ตตอบด้วยน้ำเสียงที่มีความประหลาดใจเจืออยู่ ในทางกลับกัน มาอาดตบที่วางแขนเก้าอี้ดังปังพร้อมตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว “ขโมยร่างของเจ้าชายไป—นี่มันอุกอาจที่สุด! ซิสเตอร์วาเนีย พฤติกรรมต่ำช้าและไร้ยางอายเช่นนี้ไม่คู่ควรกับการเป็นผู้รับใช้ของศาสนจักรเลย! หากวันนี้พวกท่านไม่ให้คำอธิบายกับราชวงศ์บารุค เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!” คำกล่าวหาที่โกรธเกรี้ยวของเขาทำให้วาเนียตกใจ เธอสัญชาตญาณที่จะป้องกันตัวเอง แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ร่างเงาโปร่งแสงก็เริ่มปรากฏขึ้นข้างกายเธอ “การขโมยร่างของเชื้อพระวงศ์… ย่อมขัดต่อคำสอนขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ใช่สิ่งที่ผู้รับใช้ของท่านควรทำ แต่… หากการกระทำเช่นนั้นสามารถเปิดเผยความจริงที่ซ่อนอยู่และคืนความบริสุทธิ์ให้แก่ผู้บริสุทธิ์ได้ ข้าเชื่อว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าคงจะให้อภัย” ด้วยเสียงผู้หญิงที่นุ่มนวล ร่างจำลองโปร่งแสงของซิสเตอร์ไอวี่ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างวาเนีย มาอาดถึงกับชะงักไปชั่วครู่ด้วยความตกใจและไม่รู้ว่าจะตอบโต้เช่นไร ในขณะที่โรเบิร์ตยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “อา… ซิสเตอร์ไอวี่นี่เอง ข้าได้ยินมานานแล้วว่าเพื่อความปลอดภัยของซิสเตอร์วาเนีย ท่านหญิงอแมนด้าถึงกับส่งท่านมาด้วยตัวเอง ต้องขออภัยด้วยที่ข้าได้รับบาดเจ็บตอนเหตุการณ์ลอบสังหาร เลยยังไม่มีโอกาสได้แสดงความเคารพอย่างเหมาะสม” “ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะทำหรอกค่ะ กลับเข้าเรื่องกันเถอะ พวกเรานำร่างของเจ้าชายมาซาร์มาที่นี่เพราะค้นพบเบาะแสสำคัญ หากเบาะแสนั้นไร้ประโยชน์ พวกเราจะชดเชยให้แก่ราชวงศ์บารุคอย่างแน่นอน ไม่จำเป็นต้องเดือดดาลไปหรอกค่ะ” ไอวี่ที่นั่งอยู่ข้างวาเนียกล่าวกับมาอาดอย่างใจเย็น เพียงแค่สายตาของเธอจับจ้อง มาอาดก็ถึงกับแข็งทื่อ ก่อนจะตะกุกตะกักตอบ “ถะ… ถ้าอย่างนั้น ซิสเตอร์ไอวี่ เบาะแสที่ท่านกล่าวถึงบนร่างของเจ้าชาย… มันคืออะไรกันแน่?” “ในเลือดของเจ้าชายมาซาร์มีสารพิษร้ายแรงอยู่ แต่ตามรายงานของทหารรักษาการณ์เมืองของคุณโรเบิร์ต มาซาร์ตายเพราะถูกลอบสังหารด้วยอาวุธปืน ปกติแล้วบาดแผลจากกระสุนปืนไม่ทิ้งสารพิษปริมาณมากไว้ในศพหรอกใช่ไหมคะ? เว้นแต่ว่ากระสุนนั้นจะถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษให้บรรจุพิษ? และหากเป็นเช่นนั้น ทำไมรายงานการเสียชีวิตของทหารรักษาการณ์ถึงไม่ระบุถึงสารพิษเลยล่ะ?” ไอวี่พูดออกมาตรงๆ ต่อหน้าทุกคน มาอาดกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างประหม่า เห็นได้ชัดว่าเขากำลังสั่นคลอน คลิปตันยังคงนิ่งเงียบ ส่วนโรเบิร์ตตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มบางๆ “มีสารพิษในร่างของเจ้าชายมาซาร์งั้นรึ… ซิสเตอร์ไอวี่ ท่านกำลังจะสื่อว่าเจ้าชายไม่ได้สิ้นพระชนม์เพราะถูกยิง แต่ตายเพราะถูกวางยาพิษใช่ไหม?” โรเบิร์ตกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนรู้ดี เมื่อเห็นความเงียบของไอวี่ ราวกับเป็นการยืนยันสมมติฐานของเขา เขากล่าวต่อ “หลังจากเจ้าชายมาซาร์ถูกลอบโจมตี คนของผมเป็นผู้ดูแลการรักษา หากมีใครวางยาพิษพระองค์ มันต้องเกิดขึ้นในตอนนั้นแน่ๆ ดังนั้น… ท่านกำลังจะสื่อว่าข้าเป็นผู้สั่งการให้เจ้าชายเสียชีวิตหรือ? ท่านคงไม่ได้ตั้งใจจะกล่าวหาพวกเราด้วยสารพิษที่พบในศพหรอกนะ?” คำพูดของโรเบิร์ตมีความนัยแฝง ราวกับกำลังท้าทายให้พวกเขาใช้สารพิษนั้นเป็นเหตุผลในการกล่าวหา แต่ไอวี่ไม่ได้ตอบโต้เขาโดยตรง กลับถามคำถามอื่นแทน “ถ้าสารพิษในร่างของเจ้าชายมาซาร์ไม่ได้ถูกใส่เข้าไปในระหว่างการรักษา… แล้วมันมาจากไหนกันล่ะ?” เมื่อได้ยินคำถามของไอวี่ สีหน้าของโรเบิร์ตก็มืดมนลง เขามองจ้องสองแม่ชีแล้วตอบ “อา… ข้าไม่แน่ใจว่าทำไมพวกท่านสองคนถึงจู่ๆ ก็แสดงท่าทีเป็นศัตรูกับข้าขนาดนี้ แต่อย่าลืมสิ—ร่างของเจ้าชายมาซาร์ไม่ได้สัมผัสแค่คนของข้าเท่านั้น… แต่ยังถูกสัมผัสโดยคนของท่านด้วย ดังนั้น… เป็นไปได้ไหมที่สารพิษนั้นจะมาจากฝั่งของท่านเอง?” “โอ้… เป็นการคาดเดาที่กล้าหาญมากค่ะ แล้วคุณโรเบิร์ตมีหลักฐานอะไรมายืนยันข้อกล่าวอ้างนั้นหรือคะ?” ไอวี่ตอบกลับด้วยความสุภาพ โรเบิร์ตตอบโดยไม่ลังเล “หึ… ก็แค่การคาดเดาของข้าเท่านั้นแหละ แต่พื้นฐานของการคาดเดานี้สามารถตรวจสอบเพิ่มเติมได้จากร่างของเจ้าชาย ข้าคิดว่าการทดสอบแบบนี้ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญ ท่านเห็นด้วยไหมครับท่านคลิฟตัน?” ขณะที่พูด โรเบิร์ตเบนสายตาไปทางคลิฟตัน ผู้ที่ยังคงนิ่งเงียบอยู่บนแท่น เมื่อรู้สึกถึงสายตาของโรเบิร์ต คลิปตันก็กล่าวขึ้นช้าๆ “รายงานผลพิษวิทยาของเลือดเจ้าชายมาซาร์ได้เริ่มขึ้นก่อนการประชุมจะเริ่มเสียอีก ป่านนี้ผลลัพธ์น่าจะพร้อมแล้ว…” ในขณะนั้นเอง นักบวชคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในโถง เดินไปหาคลิฟตัน โค้งคำนับ แล้วรายงานอย่างเคารพ “ท่านครับ รายงานผลพิษวิทยาของเลือดเจ้าชายมาซาร์เสร็จสิ้นแล้วครับ” “บอกผลมา” “ครับ จากการตรวจสอบ เราพบสารพิษปริมาณมากในร่างของเจ้าชายมาซาร์ สารพิษนั้นถูกระบุว่าเป็นพิษจาก ‘งูหางกระดิ่งทรายลายจุด’ ซึ่งเป็นสายพันธุ์พื้นเมืองในนอร์ทอูฟิกาครับ” นักบวชรายงานขณะถือผลการทดสอบ เมื่อได้ยินเช่นนั้น คลิปตันก็หันไปทางโรเบิร์ตแล้วกล่าว “โอ้… สรุปว่ามีพิษจริงๆ สินะ? ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าเจ้าชายมาซาร์ไม่ได้ตายเพราะถูกยิง แต่ตายเพราะถูกวางยาพิษงั้นหรือ?” “ไม่จำเป็นเสมอไปครับ” นักบวชตอบ “เรายังค้นพบสิ่งอื่นด้วย สารพิษในเลือดของศพมีปริมาณมากเกินไปและไม่ผสมผสานกับเลือดอย่างเป็นธรรมชาติ เลือดและสารพิษแยกออกจากกัน เพียงแค่ถูกผสมเข้าด้วยกันเท่านั้น นี่ไม่ใช่อาการปกติของผู้ที่เสียชีวิตจากพิษงูหางกระดิ่งทรายลายจุด ผลลัพธ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีการฉีดสารพิษเข้าไปหลังจากเสียชีวิตไปแล้วเท่านั้นครับ” นักบวชยังคงรายงานต่อไป ความเงียบปกคลุมไปทั่วโถง ทุกคนต่างพูดไม่ออก รอยยิ้มบนริมฝีปากของโรเบิร์ตลึกขึ้นเล็กน้อย “หึ อย่างที่พวกท่านได้ยินกัน แม้จะมีพิษในเลือดของเจ้าชาย แต่เขาก็ไม่ได้ตายเพราะมัน—มันถูกฉีดเข้าไปในร่างหลังจากเขาตายไปแล้ว แล้วพวกท่านสองแม่ชีจะมากล่าวหาข้าด้วยเรื่องแค่นี้งั้นหรือ? ไม่รู้สึกว่ามัน… ฟังไม่ขึ้นไปหน่อยหรือ?” โรเบิร์ตกล่าวอย่างเยือกเย็นหลังจากฟังรายงาน ในอีกด้านหนึ่ง มาอาดลุกขึ้นยืนจากที่นั่งอย่างกะทันหัน กุมหน้าและสะอื้นไห้อย่างหนัก “นี่—นี่มันอุกอาจที่สุด…! ไม่เพียงแต่นักบวชแห่งศาสนจักรเรเดียนซ์จะขโมยศพของคนของเราไป แต่พวกเขายังทำลายมันด้วยวิธีที่น่ารังเกียจขนาดนี้! เจ้าชายถูกลอบสังหารโดยพวกนอกรีต และตอนนี้คนของศาสนจักรยังมาดูหมิ่นพระศพเช่นนี้อีก! มันน่าเศร้าใจจริงๆ… ท่านคลิฟตัน ท่านต้องให้คำอธิบายกับเราเรื่องนี้…” มาอาดสะอื้นไห้พลางหันไปหาคลิฟตันบนแท่นกลางแล้วคุกเข่าลง สะอื้นด้วยความสิ้นหวัง คลิปตันหันไปทางไอวี่และวาเนียด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉียบขาด “ร่างของเจ้าชายมาซาร์ถูกวางยาพิษหลังความตายหลังจากตกไปอยู่ในมือของซิสเตอร์วาเนีย… ซิสเตอร์วาเนีย ไม่เพียงแต่ท่านจะขโมยร่างไป ท่านยังทำลายมันและพยายามป้ายสีผู้อื่น ซิสเตอร์วาเนีย… การกระทำของท่านคือรอยด่างพร้อยของศาสนจักร!” เสียงของคลิฟตันดังก้อง ทำให้วาเนียถอยกรูดไปนั่งพิงเก้าอี้โดยสัญชาตญาณ หลังจากตำหนิเธอแล้ว คลิปตันก็หันไปทางไอวี่ “ซิสเตอร์ไอวี่! เมื่อมีหลักฐานเช่นนี้ ท่านยังจะดึงดันปกป้องซิสเตอร์วาเนียต่อไปอีกหรือ?! หากท่านยังคงดื้อรั้น ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรายงานเหตุการณ์วันนี้ต่อสภาการ์ดินัล! เมื่อถึงตอนนั้น ไม่เพียงแต่ซิสเตอร์วาเนียจะได้รับผลกระทบ—แม้แต่ท่านหญิงอแมนด้าเองก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากมาก! ข้าขอเตือนท่าน ซิสเตอร์ไอวี่ จงลืมตาดูความจริงและผดุงความยุติธรรมเสีย!” คลิปตันกล่าวอย่างเคร่งครัด แต่ไอวี่กลับไม่สะทกสะท้าน เธอตอบกลับอย่างสงบและชัดเจน “ท่านคลิฟตัน คุณโรเบิร์ต เจ้าชายมาอาด… พวกท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ? ข้าเคยพูดตอนไหนหรือว่าสารพิษในร่างของมาซาร์คือหลักฐานที่เรานำมาเสนอ?” คำพูดของเธอทำให้ทุกคนในโถงต้องชะงัก สีหน้าแปลกประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน โรเบิร์ตหรี่ตาลงแล้วถามเธอกลับ “แต่ก็เป็นท่านเองไม่ใช่หรือที่บอกว่าศพของเจ้าชายมีสารพิษ…” “ใช่ค่ะ ข้าพูดแบบนั้น” ไอวี่ตอบอย่างราบเรียบ “แต่ข้าไม่เคยบอกว่านั่นคือหลักฐานที่ข้าตั้งใจจะนำเสนอ นั่นเป็นสมมติฐานของพวกท่านเอง—และการสืบสวนของพวกท่านเอง” คิ้วของคลิปตันขมวดเข้าหากัน “แล้วหลักฐานที่ท่านพูดถึงคืออะไร ซิสเตอร์ไอวี่? ถ้าไม่ใช่เลือดที่มีพิษ แล้วอะไรล่ะที่จะพิสูจน์ได้ว่าการตายของมาซาร์ไม่เกี่ยวข้องกับคณะทูตของท่าน?” “ก็ตัวของมาซาร์เองไงคะ” คำตอบของไอวี่ยังคงความใจเย็น โถงทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าตกตะลึง โรเบิร์ตและมาอาดสบตากัน คลิปตันเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ “ตัวของมาซาร์เอง? แต่เขาตายไปแล้ว! ท่านจะให้คนตายพูดได้ยังไงกัน?!” “ง่ายมากค่ะ เราจะใช้การเรียกวิญญาณ ท่านคลิฟตัน ท่านสามารถให้คนของท่านอัญเชิญวิญญาณของเจ้าชายมาซาร์โดยใช้ร่างของพระองค์เป็นสื่อกลาง ถามเจ้าชายด้วยตัวพระองค์เองว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนสิ้นพระชนม์ เรือยักษ์อย่างสเคิร์จ ออฟ เฟลม คงไม่มีทางขาดผู้เชี่ยวชาญด้านวิญญาณที่ทำพิธีอัญเชิญได้หรอกนะคะ?” “อัญเชิญงั้นรึ? ฮ่า อย่าตลกไปหน่อยเลย ซิสเตอร์ไอวี่ มาซาร์ตายไปเป็นสัปดาห์แล้ว วิญญาณของเขาจมดิ่งลงสู่ดินแดนแห่งความตายไปแล้ว ไม่มีทางเรียกเขากลับมาได้!” “แล้วเราจะรู้ได้ยังไงถ้ายังไม่ได้ลอง? หากท่านไม่ยอมทำพิธีอัญเชิญ ท่านคลิฟตัน ข้าเองก็มีคนที่สามารถทำได้เช่นกัน” เมื่อเห็นว่าไอวี่เอาจริงเอาจังแค่ไหน คลิปตันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ง่ายๆ ในที่สุดเขาก็ยอมผ่อนปรน “ก็ได้ หากท่านยืนยันเช่นนั้น เราจะลองทำพิธีอัญเชิญดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม” เขาหันไปสั่งลูกน้องให้เตรียมการ ในไม่ช้า ผู้เชี่ยวชาญด้านวิญญาณบนเรือสเคิร์จ ออฟ เฟลม ก็มาถึงและเริ่มวาดวงเวทย์อัญเชิญ ขณะที่วงเวทย์ถูกจัดเตรียม มาอาด—ที่ยังคงเช็ดน้ำตาอยู่—ก็เหลือบมองโรเบิร์ตด้วยความประหม่า โรเบิร์ตส่งสายตาที่สงบนิ่งและมั่นใจกลับมา ก่อนจะหันไปมองฉากกลางโถง พิธีกรรมเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว ร่างของเจ้าชายมาซาร์ถูกวางไว้ที่ใจกลาง และพิธีกรรมก็เริ่มขึ้น เมื่อผู้เชี่ยวชาญเริ่มสวดคาถา คลื่นพลังทางจิตวิญญาณก็แผ่ขยายออกไป ทุกคนในโถงต่างจดจ่ออยู่กับพิธีด้วยความคาดหวังที่เงียบเชียบ ค่อยๆ มีร่างโปร่งแสงเริ่มก่อตัวขึ้นเหนือแท่นที่ถูกคลุมด้วยผ้า—ร่างของชายร่างท้วมในชุดคลุม ใบหน้าของเขาเริ่มชัดเจนขึ้น และเขาคือเจ้าชายมาซาร์อย่างไม่มีที่ติ “อา! เป็นไปได้อย่างไร?!” โถงทั้งโถงระเบิดเสียงแตกตื่น ฮาเจต้ายืนแข็งทื่อ มาอาดกรีดร้องและกระโดดขึ้นจากที่นั่งด้วยความตกใจ คิ้วของคลิ