บทที่ 964 ฝูงชนที่โวยวาย “อื้ม...” เหมยอิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอรู้สึกง่วงงุนเล็กน้อยจากการที่ได้นอนนานกว่าปกติ สิ่งแรกที่เธอสังเกตเห็นตอนตื่นขึ้นมาคือเหมยซิงหายไปจากข้างกายแล้ว เหมยอิงคิดว่าเหมยซิงคงออกไปทำงานแล้ว แต่เธอก็สังเกตเห็นร่างเล็กๆ นั่งอยู่ริมหน้าต่าง เมื่อสายตาเริ่มชัดเจนขึ้น เธอก็ต้องประหลาดใจเพราะคนคนนั้นคือเหมยซิง ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะจดจ่ออยู่กับม้วนคัมภีร์ในมืออย่างเต็มที่ “เหมยซิง...?” เหมยอิงเรียกอีกฝ่ายออกไปโดยสัญชาตญาณ ทว่าเหมยซิงกลับไม่ตอบรับ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเองเลยด้วยซ้ำ จากนั้นเหมยอิงก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงและเดินไปยืนอยู่ข้างหลังลูกสาว ‘นั่นคือเคล็ดวิชาบ่มเพาะที่ลูกได้มาจากท่านผู้จัดการงั้นเหรอ? ลูกศึกษามานานแค่ไหนแล้วนะ?’ เหมยอิงสงสัยในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเหมยซิงจดจ่อกับอะไรบางอย่างได้ขนาดนี้ ‘ลูกอยากเป็นผู้บ่มเพาะมากขนาดนั้นเลยสินะ?’ เหมยอิงหวนนึกถึงสิ่งที่ซูหยางพูดกับเธอเมื่อวานนี้ “เฮ้อ...” เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความเครียดหลังจากนึกเรื่องทั้งหมดขึ้นมาได้ “หืม? ท่านแม่? อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ในที่สุดเหมยซิงก็สังเกตเห็นการปรากฏตัวของแม่ และหยุดอ่านเคล็ดวิชาบ่มเพาะนั้น “เหมยซิง ลูกศึกษาเคล็ดวิชาบ่มเพาะนั่นมานานแค่ไหนแล้ว?” เหมยอิงตัดสินใจถาม “ตั้งแต่ท่านแม่เข้านอนค่ะ” เธอตอบตามตรง “ว-ว่าไงนะ? ลูกไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?” เหมยอิงจ้องมองลูกสาวตาค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เหมยซิงไม่ได้นอนทั้งคืนเช่นกัน เพราะปกติแล้วเธอมักจะหลับไปก่อนแม่เนื่องจากต้องทำงานหนัก “ใช่ค่ะ” “ลูกจะไหวเหรอถ้าต้องใช้ชีวิตที่เหลือของวันแบบนี้? จะไม่เหนื่อยเอาหรือ?” “หนูไม่เป็นไรค่ะ ท่านแม่” เหมยซิงกล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ “ลูกพูดแบบนี้ตอนนี้... แต่พอความเหนื่อยล้าเริ่มจู่โจม ลูกจะเสียใจที่อดนอนนะ” “หนูจะจำไว้ค่ะ” เหมยซิงพยักหน้า เวลาต่อมา เหมยซิงออกจากที่พักและมุ่งหน้าไปที่ร้านนวดเพื่อทำงานต่ออีกวัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านผู้จัดการ!” เหมยซิงทักทายเขา เธอรู้สึกแตกต่างจากวันอื่นๆ เล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเขาในวันนี้ บางทีอาจเป็นเพราะเขาไปเยี่ยมแม่ของเธอเมื่อวานนี้ เหมยซิงจึงรู้สึกใกล้ชิดกับซูหยางมากเป็นพิเศษโดยไม่รู้สาเหตุ และเธอก็นึกสงสัยว่านี่สินะคือความรู้สึกเวลาที่มีพ่อ “อรุณสวัสดิ์” ซูหยางทักทายกลับ ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็เปิดร้านนวด และเหมยซิงก็เริ่มต้อนรับลูกค้า “ยินดีต้อนรับสู่ร้านนวดสวรรค์ค่ะ!” ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดีในช่วงสองสามชั่วโมงแรก แต่เหมยซิงเริ่มรู้สึกง่วงนอนเมื่อความเหนื่อยล้าจากการอดนอนเมื่อคืนเริ่มส่งผลต่อร่างกายและจิตใจของเธอ ไม่เหมือนกับผู้บ่มเพาะที่สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องนอนตราบเท่าที่พวกเขายังบ่มเพาะพลัง แต่เหมยซิงเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา แถมยังเป็นแค่เด็ก การอดนอนจึงส่งผลกระทบต่อเธออย่างหนัก อย่างไรก็ตาม เหมยซิงก็สามารถประคองตัวจนจบวันได้โดยไม่เผลอหลับไป ด้วยความมุ่งมั่นและพลังใจล้วนๆ “ไหวหรือเปล่า? ดูเหมือนลูกกำลังจะหลับอยู่ตลอดเวลาเลยนะ” ซูหยางพูดกับเธอพร้อมรอยยิ้ม “ไหวค่ะ... แค่เมื่อวานหนูอดนอนอ่านเคล็ดวิชาบ่มเพาะน่ะค่ะ...” เธอตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ร่างกายโอนเอนไปมาอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามฝืนตื่น ซูหยางหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ให้ฉันพาไปส่งที่บ้านนะ” “ขออภัยที่ต้องรบกวนนะคะ ท่านผู้จัดการ...” เธอกล่าว “ไม่ต้องกังวลไปหรอก” จากนั้นซูหยางก็อุ้มเหมยซิงขึ้นหลัง ทันทีที่เหมยซิงรู้สึกถึงแผ่นหลังของเขา เธอก็ปิดตาลงและหลับไปในทันที เวลาต่อมา ซูหยางอุ้มเหมยซิงกลับมาที่โรงแรม และสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือมีฝูงชนจำนวนมากยืนออกันอยู่ด้านนอก และพวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้ชาย “นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?! แกบอกฉันเมื่อวานนี้ว่าเธอว่างวันนี้ แต่ตอนนี้แกกลับบอกฉันว่าเธอจะไม่ว่างไปอีกหนึ่งสัปดาห์? เรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย?! ฉันจ่ายเงินล่วงหน้าไปแล้วนะเว้ย!” “ใช่! ฉันไม่ได้จ่ายเงินให้แกเพื่อมาให้แกบอกว่าเธอไม่ว่าง! ทำไมแกถึงกั๊กเธอไว้จากพวกเรา?!” ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงส่งยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้า แล้วกล่าวว่า “ผมต้องขอโทษกี่ครั้งถึงจะพอครับ? ไม่ใช่ว่าผมกั๊กเธอไว้จากพวกคุณ... เพียงแต่ว่าเธอถูกแขกผู้มีเกียรติจองตัวไว้แล้ว... ผมเสนอจะคืนเงินให้พวกคุณแล้ว แต่ในเมื่อไม่มีใครยอมรับเงินคืน ผมก็จนใจเหมือนกัน...” “งั้นแกก็บอกมาสิว่าทำอะไรได้บ้าง?! ปล่อยให้พวกเราเจอเหมยอิงซะ!” อีกคนหนึ่งในกลุ่มตะโกนขึ้น เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ที่มารวมตัวกันหน้าซ่องของเหมยอิงคือลูกค้าของเธอ คนที่ควรจะได้เจอเธอเมื่อวานและวันนี้ แต่เพราะการกระทำของซูหยาง พวกเขาจึงถูกบังคับให้รอไปอีกหนึ่งสัปดาห์ “ผมเกรงว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะแขกผู้มีเกียรติท่านนั้น...” “แขกผู้มีเกียรติบ้าบออะไรล่ะ! แกเอาแต่พูดถึง ‘แขกผู้มีเกียรติ’ คนนี้ แต่แกยังไม่เคยบอกชื่อเลย! แขกผู้มีเกียรติที่ไหนกัน?! เดี๋ยวพวกเราจะตัดสินเองว่าเขาเป็นแขกผู้มีเกียรติจริงหรือไม่!” ชายวัยกลางคนรู้สึกจนมุม แต่ราวกับสวรรค์ทรงตอบรับคำขอความช่วยเหลือของเขา เขาก็เหลือบไปเห็นซูหยางกำลังเดินเข้ามา “ข-แขกผู้มีเกียรติ!” ชายคนนั้นรีบเรียกซูหยางทันที เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็หันมามองซูหยางกันหมด “เขาเนี่ยนะแขกผู้มีเกียรติที่จองตัวเหมยอิงไว้ทั้งสัปดาห์? ถ้าจะโกหกก็ให้มันเนียนๆ หน่อยเหอะ! คนอย่างเขาจะเป็นแขกผู้มีเกียรติได้ยังไง?! หน้าตาก็ดูธรรมดาเหมือนพวกเราเนี่ยแหละ!” ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันกังขาในทันทีว่าซูหยางคือแขกผู้มีเกียรติ เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของเขาดูธรรมดาเกินกว่าจะมีอะไร ‘มีเกียรติ’ อย่างไรก็ตาม ซูหยางไม่ได้สนใจฝูงชนที่กำลังโวยวายและเดินตรงไปยังตัวอาคาร “เฮ้ย! คิดจะไปไหนน่ะ?!” หนึ่งในนั้นตะโกนเรียกเขา ซูหยางหันกลับไปมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดว่า “จะไปไหนงั้นเหรอ? ก็ไปหาผู้หญิงที่ฉันจ่ายเงินจ้างมาไงล่ะ” คำพูดของเขาทำให้ฝูงชนถึงกับพูดไม่ออกในทันที