บทที่ 998: สิงอ้ายอิง “สิงอ้ายอิงงั้นเหรอ?” ซูหยางพึมพำชื่อของเธอเมื่อเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความงามราวกับเทพธิดานั่น หญิงสาวผู้ที่กลายเป็นสิงอ้ายอิง ปรมาจารย์ด้านอาคมและภาพลวงตา พุ่งเข้าใส่ซูหยางราวกับเสือหิวโหยพร้อมกล่าวว่า “คุณถอดหน้ากากออกได้แล้ว ฉันจัดการรักษาความปลอดภัยไว้ทั่วทั้งตึกนี้เรียบร้อยแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหยางจึงถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามดังเดิม สิงอ้ายอิงหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของซูหยางก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันได้ยินมาจากพี่จื่ออี๋ว่าคุณดูเด็กกว่าเมื่อก่อนมาก และฉันต้องบอกเลยว่าคุณทำเอาฉันประทับใจจริงๆ!” “ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณจะต้องเริ่มเผยตัวออกมาในที่สุด แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เขากล่าวต่อว่า “เป็นอย่างไรบ้าง อ้ายอิง? สองพันปีมาแล้วนะ” “มันนานเกินไปแล้วไอ้คนบ้า!” สิงอ้ายอิงกล่าวพลางโน้มตัวลงกอดเขาแน่น “ผมขอโทษที่ทิ้งพวกคุณไปแบบนั้น…” ซูหยางใช้ปลายนิ้วสางเส้นผมอันนุ่มสลวยของเธออย่างอ่อนโยน เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าคงจะต้องพูดประโยคแบบนี้อีกหลายครั้งในอนาคตเมื่อได้พบกับคนอื่นๆ “ฉันทราบเรื่องสถานการณ์ของคุณจากพี่จื่ออี๋แล้ว แต่ฉันอยากฟังจากปากคุณเอง ซูหยาง บอกฉันที เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” สิงอ้ายอิงถามเขาหลังจากซับน้ำตาที่ไหลลงบนไหล่ของเขา “ผมจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย” “รีบเล่ามาเถอะ เพราะฉันมีเวลาอยู่กับคุณแค่สองเดือนเท่านั้น” เธอกล่าว “สองเดือน…? นี่คือสิ่งที่พวกคุณตกลงกันไว้เหรอ?” “ใช่ เพื่อให้ทุกอย่างยุติธรรมสำหรับทุกคน จนกว่าคุณจะกลับมาหาพวกเราอย่างถาวร” “ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้พวกคุณต้องรอนานเกินไป” จากนั้นซูหยางจึงเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาให้สิงอ้ายอิงฟัง ซึ่งเธอก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด สิงอ้ายอิงก็ถอนหายใจยาว “ฟังดูเหมือนว่าคุณจะได้ไปพักร้อนอย่างสนุกสนานในโลกมนุษย์สักแห่ง ในขณะที่พวกเราที่เหลือต้องทนทุกข์ทรมานเพราะคิดว่าคุณตายไปแล้วเสียอีก” เธอถอนใจ “พะ...พักร้อนงั้นเหรอ? ผมก็ทรมานเหมือนกันนะคุณก็รู้…” ซูหยางกล่าว “ผมต้องใช้ชีวิตแต่ละวันด้วยความกังวลถึงทุกคนที่นี่ โดยเฉพาะหลังจากได้รู้สถานการณ์จากหลิงซี แต่คุณพูดถูก เมื่อเทียบกับพวกคุณแล้ว ความทุกข์ของผมมันเทียบไม่ได้เลย” “ถ้ามีอะไรที่ผมทำได้เพื่อเป็นการชดเชยให้คุณ…” “คุณทำพี่จื่ออี๋ท้อง…” สิงอ้ายอิงสวนกลับทันควัน ซูหยางยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณอยากมีลูกด้วยเหมือนกันเหรอ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่คุณขอผมแบบนี้” “ใช่ ฉันอยากมีลูก แต่ไม่ใช่ตอนนี้” เธอกล่าว “ถ้าจู่ๆ ฉันเกิดท้องขึ้นมา ผู้คนจะต้องเริ่มสงสัยแน่ๆ ฉันเดาว่าพี่จื่ออี๋คงตื่นเต้นเกินไปจนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ในตอนนั้น แต่เมื่อโลกรับรู้ว่าลั่วจื่ออี๋กำลังตั้งครรภ์ พวกเขาก็จะเริ่มตามหาตัวพ่อของเด็ก” “โชคดีสำหรับเธอที่เธอยังมีข้ออ้างเรื่องลูกได้ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่กำลังตั้งครรภ์” “ทว่าหากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณจู่ๆ ก็ตั้งครรภ์กันหมด มันจะก่อให้เกิดข้อสงสัยมากเกินไป” สิงอ้ายอิงอธิบายเหตุผลให้ซูหยางฟังว่าทำไมเธอถึงยังไม่อยากมีลูกตอนนี้ ซึ่งฟังดูมีเหตุผลอย่างยิ่ง คนทั้งโลกต่างรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเธอกับซูหยาง และหากพวกเธอทุกคนตั้งครรภ์พร้อมกัน คงมีคนเริ่มตั้งคำถามว่าซูหยางยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งและแอบทำให้หญิงสาวของเขาตั้งครรภ์ลับๆ หรือไม่ “พอคุณพูดแบบนี้… นั่นคงเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ โชคดีนะที่คุณเตือนสติผมก่อนที่ผมจะทำให้คนอื่นๆ ท้อง” ซูหยางกล่าวพลางคิดในใจว่าเขาต้องรู้จักควบคุมตัวเองและไม่ทำทุกคนที่ขอท้อง แม้ว่าเขาจะอยากทำจริงๆ ก็ตาม “แต่อีกอย่าง กว่าเราจะปฏิสนธิกันได้อาจต้องใช้เวลาหลายพันปี ดังนั้นถ้าคุณไม่ได้วางแผนจะใช้เวลานานขนาดนั้นเพื่อกลับมาหาเรา การทำให้พวกเราท้องก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร” สิงอ้ายอิงเสริม “หลายพันปีงั้นเหรอ หวังว่าผมจะจัดการปัญหาของตัวเองได้เร็วกว่านั้นนะ” “ว่าแต่ ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่? ฉันรู้ว่าคุณพยายามจะเข้าสำนักหยินหยางไร้ขอบเขต แต่ความคืบหน้าเป็นยังไงบ้าง?” สิงอ้ายอิงถามต่อ “ช่วงแรกเริ่มช้าไปหน่อย แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเพราะผมทำงานอยู่ในย่านโคมแดงด้วยเหรียญแห่งความสำราญ อีกไม่นานเกินรอคนจากสำนักหยินหยางไร้ขอบเขตจะต้องปรากฏตัวแน่” เขากล่าว สิงอ้ายอิงใช้นิ้วจิ้มจมูกเขาพร้อมรอยยิ้มซุกซน “ด้วยระดับของคุณในตอนนี้ ฉันไม่แน่ใจเลยว่าพวกเขาจะยอมรับคุณเข้าสำนักหรือเปล่า” ซูหยางหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของเธอแล้วกล่าวว่า “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะแสดงฝีมือเต็มที่กับลูกค้า? พรุ่งนี้กลางคืนผมจะแสดงตัวตนที่แท้จริงให้คุณดู” “แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าสำนักหยินหยางไร้ขอบเขตไม่ได้ยกระดับมาตรฐานขึ้นมามากนัก ผมก็ไม่มีปัญหาในการเข้าสำนักด้วยระดับพลังในปัจจุบันหรอก” “ฉันแอบไปหาข้อมูลมานิดหน่อยก่อนมาที่นี่ สำนักหยินหยางไร้ขอบเขตได้เพิ่มมาตรฐานขึ้นจริงๆ เมื่อ 10 ปีก่อน แต่ก็นะ เพราะเป็นคุณ การจะเข้าสำนักคงยังเป็นเรื่องง่ายเหมือนปลอกกล้วยอยู่ดี” สิงอ้ายอิงกล่าว “แล้วธุรกิจของคุณที่นี่จะเป็นอย่างไรเมื่อคุณจากไป? คุณตั้งใจจะยกให้เด็กสาวสองคนที่ทำงานให้คุณหรือเปล่า?” “เหมยซิงกับเหมยอิ่งงั้นเหรอ? ถึงผมจะยกให้พวกเธอ พวกเธอก็คงไม่รับหรอก ไว้ถึงเวลานั้นค่อยดูอีกทีว่าพวกเธออยากทำอะไร” ซูหยางกล่าว “คุณแคร์พวกเธอมากเลยสินะ? ฉันควรเริ่มเรียกพวกเธอว่า ‘น้องสาว’ เลยไหม?” สิงอ้ายอิงถาม ซึ่งเป็นนัยว่าเขาอาจจะรับพวกเธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว “ใครจะไปรู้ล่ะ” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือของวันพูดคุยกัน เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหยางถามเธอว่า “แล้วตอนนี้คุณจะทำอะไรต่อ? อยากจะมาทำงานให้ผมไหม?” “ตอนนี้ฉันขอนั่งรับการปรนนิบัติจากคุณในฐานะลูกค้าไปก่อนแล้วกัน” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มก่อนจะปลอมตัวอีกครั้ง