Chapter 998
856 / 974
5 min read
Chapter 998: Xing Aiying
Published Mar 14, 2026, 07:25 AM
บทที่ 998: สิงอ้ายอิง
“สิงอ้ายอิงงั้นเหรอ?” ซูหยางพึมพำชื่อของเธอเมื่อเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความงามราวกับเทพธิดานั่น
หญิงสาวผู้ที่กลายเป็นสิงอ้ายอิง ปรมาจารย์ด้านอาคมและภาพลวงตา พุ่งเข้าใส่ซูหยางราวกับเสือหิวโหยพร้อมกล่าวว่า “คุณถอดหน้ากากออกได้แล้ว ฉันจัดการรักษาความปลอดภัยไว้ทั่วทั้งตึกนี้เรียบร้อยแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหยางจึงถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามดังเดิม
สิงอ้ายอิงหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของซูหยางก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันได้ยินมาจากพี่จื่ออี๋ว่าคุณดูเด็กกว่าเมื่อก่อนมาก และฉันต้องบอกเลยว่าคุณทำเอาฉันประทับใจจริงๆ!”
“ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณจะต้องเริ่มเผยตัวออกมาในที่สุด แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เขากล่าวต่อว่า “เป็นอย่างไรบ้าง อ้ายอิง? สองพันปีมาแล้วนะ”
“มันนานเกินไปแล้วไอ้คนบ้า!” สิงอ้ายอิงกล่าวพลางโน้มตัวลงกอดเขาแน่น
“ผมขอโทษที่ทิ้งพวกคุณไปแบบนั้น…” ซูหยางใช้ปลายนิ้วสางเส้นผมอันนุ่มสลวยของเธออย่างอ่อนโยน เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าคงจะต้องพูดประโยคแบบนี้อีกหลายครั้งในอนาคตเมื่อได้พบกับคนอื่นๆ
“ฉันทราบเรื่องสถานการณ์ของคุณจากพี่จื่ออี๋แล้ว แต่ฉันอยากฟังจากปากคุณเอง ซูหยาง บอกฉันที เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” สิงอ้ายอิงถามเขาหลังจากซับน้ำตาที่ไหลลงบนไหล่ของเขา
“ผมจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย”
“รีบเล่ามาเถอะ เพราะฉันมีเวลาอยู่กับคุณแค่สองเดือนเท่านั้น” เธอกล่าว
“สองเดือน…? นี่คือสิ่งที่พวกคุณตกลงกันไว้เหรอ?”
“ใช่ เพื่อให้ทุกอย่างยุติธรรมสำหรับทุกคน จนกว่าคุณจะกลับมาหาพวกเราอย่างถาวร”
“ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้พวกคุณต้องรอนานเกินไป”
จากนั้นซูหยางจึงเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาให้สิงอ้ายอิงฟัง ซึ่งเธอก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ
หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด สิงอ้ายอิงก็ถอนหายใจยาว
“ฟังดูเหมือนว่าคุณจะได้ไปพักร้อนอย่างสนุกสนานในโลกมนุษย์สักแห่ง ในขณะที่พวกเราที่เหลือต้องทนทุกข์ทรมานเพราะคิดว่าคุณตายไปแล้วเสียอีก” เธอถอนใจ
“พะ...พักร้อนงั้นเหรอ? ผมก็ทรมานเหมือนกันนะคุณก็รู้…” ซูหยางกล่าว
“ผมต้องใช้ชีวิตแต่ละวันด้วยความกังวลถึงทุกคนที่นี่ โดยเฉพาะหลังจากได้รู้สถานการณ์จากหลิงซี แต่คุณพูดถูก เมื่อเทียบกับพวกคุณแล้ว ความทุกข์ของผมมันเทียบไม่ได้เลย”
“ถ้ามีอะไรที่ผมทำได้เพื่อเป็นการชดเชยให้คุณ…”
“คุณทำพี่จื่ออี๋ท้อง…” สิงอ้ายอิงสวนกลับทันควัน
ซูหยางยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณอยากมีลูกด้วยเหมือนกันเหรอ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่คุณขอผมแบบนี้”
“ใช่ ฉันอยากมีลูก แต่ไม่ใช่ตอนนี้” เธอกล่าว
“ถ้าจู่ๆ ฉันเกิดท้องขึ้นมา ผู้คนจะต้องเริ่มสงสัยแน่ๆ ฉันเดาว่าพี่จื่ออี๋คงตื่นเต้นเกินไปจนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ในตอนนั้น แต่เมื่อโลกรับรู้ว่าลั่วจื่ออี๋กำลังตั้งครรภ์ พวกเขาก็จะเริ่มตามหาตัวพ่อของเด็ก”
“โชคดีสำหรับเธอที่เธอยังมีข้ออ้างเรื่องลูกได้ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่กำลังตั้งครรภ์”
“ทว่าหากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณจู่ๆ ก็ตั้งครรภ์กันหมด มันจะก่อให้เกิดข้อสงสัยมากเกินไป” สิงอ้ายอิงอธิบายเหตุผลให้ซูหยางฟังว่าทำไมเธอถึงยังไม่อยากมีลูกตอนนี้ ซึ่งฟังดูมีเหตุผลอย่างยิ่ง
คนทั้งโลกต่างรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเธอกับซูหยาง และหากพวกเธอทุกคนตั้งครรภ์พร้อมกัน คงมีคนเริ่มตั้งคำถามว่าซูหยางยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งและแอบทำให้หญิงสาวของเขาตั้งครรภ์ลับๆ หรือไม่
“พอคุณพูดแบบนี้… นั่นคงเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ โชคดีนะที่คุณเตือนสติผมก่อนที่ผมจะทำให้คนอื่นๆ ท้อง” ซูหยางกล่าวพลางคิดในใจว่าเขาต้องรู้จักควบคุมตัวเองและไม่ทำทุกคนที่ขอท้อง แม้ว่าเขาจะอยากทำจริงๆ ก็ตาม
“แต่อีกอย่าง กว่าเราจะปฏิสนธิกันได้อาจต้องใช้เวลาหลายพันปี ดังนั้นถ้าคุณไม่ได้วางแผนจะใช้เวลานานขนาดนั้นเพื่อกลับมาหาเรา การทำให้พวกเราท้องก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร” สิงอ้ายอิงเสริม
“หลายพันปีงั้นเหรอ หวังว่าผมจะจัดการปัญหาของตัวเองได้เร็วกว่านั้นนะ”
“ว่าแต่ ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่? ฉันรู้ว่าคุณพยายามจะเข้าสำนักหยินหยางไร้ขอบเขต แต่ความคืบหน้าเป็นยังไงบ้าง?” สิงอ้ายอิงถามต่อ
“ช่วงแรกเริ่มช้าไปหน่อย แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเพราะผมทำงานอยู่ในย่านโคมแดงด้วยเหรียญแห่งความสำราญ อีกไม่นานเกินรอคนจากสำนักหยินหยางไร้ขอบเขตจะต้องปรากฏตัวแน่” เขากล่าว
สิงอ้ายอิงใช้นิ้วจิ้มจมูกเขาพร้อมรอยยิ้มซุกซน “ด้วยระดับของคุณในตอนนี้ ฉันไม่แน่ใจเลยว่าพวกเขาจะยอมรับคุณเข้าสำนักหรือเปล่า”
ซูหยางหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของเธอแล้วกล่าวว่า “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะแสดงฝีมือเต็มที่กับลูกค้า? พรุ่งนี้กลางคืนผมจะแสดงตัวตนที่แท้จริงให้คุณดู”
“แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าสำนักหยินหยางไร้ขอบเขตไม่ได้ยกระดับมาตรฐานขึ้นมามากนัก ผมก็ไม่มีปัญหาในการเข้าสำนักด้วยระดับพลังในปัจจุบันหรอก”
“ฉันแอบไปหาข้อมูลมานิดหน่อยก่อนมาที่นี่ สำนักหยินหยางไร้ขอบเขตได้เพิ่มมาตรฐานขึ้นจริงๆ เมื่อ 10 ปีก่อน แต่ก็นะ เพราะเป็นคุณ การจะเข้าสำนักคงยังเป็นเรื่องง่ายเหมือนปลอกกล้วยอยู่ดี” สิงอ้ายอิงกล่าว
“แล้วธุรกิจของคุณที่นี่จะเป็นอย่างไรเมื่อคุณจากไป? คุณตั้งใจจะยกให้เด็กสาวสองคนที่ทำงานให้คุณหรือเปล่า?”
“เหมยซิงกับเหมยอิ่งงั้นเหรอ? ถึงผมจะยกให้พวกเธอ พวกเธอก็คงไม่รับหรอก ไว้ถึงเวลานั้นค่อยดูอีกทีว่าพวกเธออยากทำอะไร” ซูหยางกล่าว
“คุณแคร์พวกเธอมากเลยสินะ? ฉันควรเริ่มเรียกพวกเธอว่า ‘น้องสาว’ เลยไหม?” สิงอ้ายอิงถาม ซึ่งเป็นนัยว่าเขาอาจจะรับพวกเธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
“ใครจะไปรู้ล่ะ” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง
ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือของวันพูดคุยกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหยางถามเธอว่า “แล้วตอนนี้คุณจะทำอะไรต่อ? อยากจะมาทำงานให้ผมไหม?”
“ตอนนี้ฉันขอนั่งรับการปรนนิบัติจากคุณในฐานะลูกค้าไปก่อนแล้วกัน” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มก่อนจะปลอมตัวอีกครั้ง
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.