Chapter 986: จะฆ่าพวกเรางั้นเหรอ? “แล้วอาคารหลังนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ? ในย่านโคมแดงแห่งนี้ยังมีร้านนวดอยู่อีกสี่แห่ง ซึ่งแต่ละแห่งล้วนได้รับความนิยมไม่น้อยเลย” ชายชรากล่าวพลางชี้ไปยังอาคารหลังหนึ่งที่มีสองชั้นและแบ่งเป็นห้องหับถึงเก้าห้อง “แบบนี้ก็ดีเลย ผมขอเลือกที่นี่ครับ” ซูหยางพยักหน้า “ยอดเยี่ยมครับ งั้นรอผมสักครู่ ผมจะรีบไปเตรียมเอกสารให้คุณเดี๋ยวนี้” ชายชราเดินเข้าไปในห้องด้านหลังอยู่หลายนาที เนื่องด้วยอาคารนี้ตั้งอยู่ในย่านโคมแดง การดำเนินการจึงต้องใช้ความพยายามมากกว่าปกติ สิบนาทีต่อมา ชายชราก็กลับออกมาพร้อมกับเอกสารที่เรียบร้อย เขายื่นมันให้กับซูหยางพร้อมกับกุญแจอาคาร “ถ้าคุณต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม บอกผมได้เลยนะครับ!” ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า “อันที่จริง ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบครับ” “เรื่องอะไรหรือครับ?” “อาคารเก่ามันค่อนข้างพังเสียหายเพราะพวกอันธพาลนิดหน่อยน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณจะถือสาไหม?” ซูหยางบอกเล่าถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นกับร้านนวดเดิม “โอ้? เสียหายหนักขนาดไหนหรือครับ?” ซูหยางอธิบายต่อว่า “ผนังห้องมีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด ส่วนประตูทางเข้าด้านนอกก็พังยับเยินจนหายไปเลยครับ” “สวรรค์… ใครเป็นคนทำกัน? ผมจะเอาเรื่องพวกมันให้ถึงที่สุด!” ชายชราขมวดคิ้วกล่าวด้วยความโมโห “ไม่ต้องกังวลไปครับ ผมจัดการพวกมันเรียบร้อยแล้ว” “ถ้าคุณว่าอย่างนั้นก็คงไม่มีปัญหาครับ ส่วนเรื่องความเสียหายนั้น ตราบใดที่โครงสร้างอาคารยังอยู่ เราก็ซ่อมแซมได้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ” โดยปกติแล้ว เจ้าของร้านจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าเสียหายที่เกิดขึ้นกับอาคาร แต่ด้วยจำนวนเงินมหาศาลที่ซูหยางมอบให้ก่อนหน้านี้ ชายชราจึงไม่กล้าโลภมากและไม่ได้คิดจะเอาผิดกับซูหยางแต่อย่างใด หลังจากนั้นไม่นาน ซูหยางก็กลับมาที่โรงแรมและถูกเหมยซิงโผเข้าหาทันที “ท่านผู้จัดการ! ท่านหายไปไหนมาคะ?! ข้าเป็นห่วงจนแทบบ้า นึกว่าท่านจะเป็นอะไรไปเสียแล้ว!” เหมยซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ เพราะวันนี้ซูหยางกลับมาช้ากว่าปกติ นางเป็นกังวลมากจนเกือบจะออกจากโรงแรมไปตามหาเขาแล้ว หากไม่ได้เหมยอิงคอยห้ามเอาไว้ “ขอโทษทีนะ พอดีวันนี้มีธุระหลังเลิกงานน่ะ เลยแวะทำธุระนิดหน่อย” เขาพูดพลางลูบศีรษะเล็กของนางเพื่อปลอบโยน เมื่อเห็นว่านางสงบลงแล้ว ซูหยางก็หันไปทางเหมยอิงแล้วกล่าวว่า “เราจะย้ายที่กัน” “เอ๊ะ? ท่านหมายความว่าอย่างไรคะ?” เหมยอิงเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย “ฉันเปลี่ยนทำเลร้านใหม่แล้ว ย้ายไปที่ย่านโคมแดงน่ะ” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “อะไรนะคะ?!” ทั้งเหมยอิงและเหมยซิงต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่นั่นไม่ใช่เพราะเรื่องที่ต้องย้ายร้าน แต่เป็นเพราะสถานที่ใหม่ต่างหาก นั่นคือย่านโคมแดงเชียวนะ! “ท่านย้ายจากย่านโคมชมพูไปย่านโคมแดงได้อย่างไรคะ? ปกติแล้วเรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้นง่ายๆ หรอกนะ เพราะมีเพียงผู้มีอิทธิพลเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้ทำงานในย่านโคมแดงได้!” เหมยอิงกล่าว “บางทีฉันอาจจะเป็นคนมีอิทธิพลนิดหน่อยล่ะมั้ง… ด้วยเงินของฉันน่ะนะ” ซูหยางหัวเราะเบาๆ สองพี่น้องตระกูลเหมยถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำตอบนั้น “ท่านไปติดสินบนพวกเขามาเหรอคะท่านผู้จัดการ?” เหมยซิงถามด้วยใบหน้าตื่นตะลึง “อะไรนะ? เปล่าเลย ฉันเป็นบัณฑิตนะ จะทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้นได้อย่างไร ฉันแค่จ่ายค่าบริการให้เขาไปตรงๆ เท่านั้นเอง” ซูหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้วร้านเก่าล่ะคะจะทำอย่างไร?” เหมยอิงถามต่อ “นั่นไม่ใช่ปัญหาของเราแล้วล่ะ” ซูหยางยักไหล่ “แล้วเรื่องโรงแรมนี้ล่ะ? ย่านโคมแดงอยู่ห่างจากย่านโคมชมพูอย่างน้อยสามชั่วโมงเลยนะ…” เหมยอิงถามขึ้นอีก “เราจะพักที่อาคารใหม่นั่นแหละ เพราะมีห้องว่างหลายห้องเลย” เขาตอบ “ทั้งๆ ที่ท่านเพิ่งจ่ายเงินเช่าที่นี่ไปเยอะขนาดนั้นน่ะเหรอคะ?” “ไม่ใช่เงินเยอะอะไรหรอก ไม่ต้องห่วงไปเลย” เหมยอิงและเหมยซิงต่างหันมองหน้ากันโดยไร้คำพูด “ไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้พวกเราอาจจะยุ่งกันหน่อยนะ” ซูหยางกล่าวกับพวกนางพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย “ยุ่งเหรอคะ? พรุ่งนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?” เหมยซิงถาม “เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เอง” ซูหยางไม่พูดอะไรต่อและแยกตัวเข้าห้องพักไป ทิ้งให้ทั้งสองสาวเต็มไปด้วยคำถามมากมาย อย่างไรก็ตาม พวกนางทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้ถึงวันรุ่งขึ้น จึงตัดสินใจแยกย้ายกันไปนอน เช้าวันต่อมา ซูหยางเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมโดยมีเหมยอิงและเหมยซิงเดินตามข้างกาย “ท่านแน่ใจแล้วหรือคะท่านลูกค้า? ท่านยังเหลือสัญญาเช่าที่นี่อีกตั้งหนึ่งปี ถ้าเช็กเอาต์ตอนนี้ ท่านจะไม่ได้รับเงินคืนนะคะ” พนักงานต้อนรับกล่าวกับซูหยาง “ใช่ ผมแน่ใจครับ” “ถ้าท่านไม่รังเกียจที่จะตอบ เราทำอะไรให้ท่านไม่พอใจหรือเปล่าคะ? หากมีสิ่งใดที่พอจะ…” “ไม่ต้องกังวลครับ ทางโรงแรมไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก เราแค่จะย้ายไปทำงานที่อื่น ซึ่งมันอยู่ไกลจากที่นี่เกินไปน่ะ” “เข้าใจแล้วค่ะ โล่งอกไปที” พนักงานต้อนรับกล่าวแล้วพูดเสริม “หากวันไหนท่านตัดสินใจกลับมาพัก แล้วห้องเดิมยังว่างอยู่ ท่านสามารถใช้ห้องนั้นได้เลยโดยไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่มค่ะ” “ตกลงครับ ขอบคุณมาก” ซูหยางคืนกุญแจให้พนักงานก่อนจะเดินออกจากโรงแรม “เราแวะไปที่ร้านนวดกันสักหน่อยเถอะ” ซูหยางบอกพวกนาง “จ-จะดีเหรอคะ?” เหมยซิงถามด้วยน้ำเสียงกังวล “มั่นใจได้เลย ตราบใดที่มีฉันอยู่ จะไม่มีใครกล้าทำร้ายพวกเธอเด็ดขาด” เวลาผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็มาถึงร้านนวด และเป็นไปตามคาด มีอันธพาลสองคนยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ซูหยางทำเป็นไม่สนใจราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงอากาศธาตุ เขาก้าวเดินตรงไปยังอาคารก่อนจะชักดาบของตนออกมา พวกอันธพาลตกใจอยู่ชั่วครู่เมื่อเห็นซูหยางหยิบอาวุธออกมาอย่างกะทันหัน “ท-ทำบ้าอะไรของแกวะ?! จะฆ่าพวกเรางั้นเหรอ? เข้ามาเลยสิ! ทันทีที่แกทำร้ายพวกเรา เฉียนฟู่จูจะตามล่าเอาหัวแกแน่นอน!” พวกอันธพาลหัวเราะร่าหลังจากตั้งสติได้