บทที่ 979: ไม่แยแสความพยายามของพวกมัน เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหยางและเหมยซิงเตรียมตัวไปทำงาน “ผู้จัดการคะ คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะไม่ให้ฉันไปด้วยเผื่อว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น?” เหมยอิงถามเขา “ไม่เป็นไรหรอก” ซูหยางพยักหน้า ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงร้านนวด “ว้าว สภาพเลวร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีกค่ะ” เหมยซิงกล่าวขณะมองดูผนังที่เสียหายและประตูที่พังยับเยิน “เชื่อผมเถอะ เมื่อวานนี้มันแย่กว่านี้เยอะเลย ทั้งขยะทั้งกลิ่นเหม็น” ซูหยางหัวเราะเบาๆ “คุณหัวเราะให้กับร้านตัวเองที่ถูกทำลายได้ยังไงคะผู้จัดการ? ถ้าเป็นฉัน ฉันคงโกรธและเสียใจมากแน่ๆ” เหมยซิงถอนหายใจ เธอไม่สามารถเข้าใจความคิดของเขาได้เลย “อีกอย่าง ดูเหมือนพวกนั้นจะไม่กลับมาทำลายร้านอีกแล้วนะ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี” “ผมมั่นใจว่าพวกมันจะกลับมา อันที่จริง ผมหวังว่าพวกมันจะกลับมาด้วยซ้ำ” ซูหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เดินเข้าไปในอาคาร “ในเมื่อประตูพังแบบนี้ พวกโจรก็สามารถเข้ามาขโมยทุกอย่างในร้านนี้ไปได้ง่ายๆ เลยไม่ใช่เหรอคะ? คุณมีวิธีรับมือเรื่องนี้ไหมคะผู้จัดการ?” เหมยซิงถามขณะยืนอยู่บนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ “โจรเหรอ? พวกมันจะขโมยอะไรไปก็ตามสบายเลย ที่นี่ไม่มีของมีค่าอะไรหรอก... ถ้าจะมีเหลืออยู่บ้างน่ะนะ” เหมยซิงกวาดสายตามองไปรอบๆ และก็จริงอย่างที่เขาว่า ไม่มีอะไรให้พวกโจรขโมยไปได้เลย ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนนอกจากเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ ส่วนเงินและของจุกจิกอื่นๆ ในลิ้นชักก็ถูกนำออกไปก่อนที่พวกเขาจะปิดร้าน ห้องนวดนั้นว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม เพราะซูหยางเก็บทุกอย่างไว้ในแหวนเก็บของของเขาแล้ว ถ้าพวกโจรไม่ได้ต้องการโต๊ะหรือเก้าอี้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาปล้นร้านนี้ “อีกอย่าง คุณคงต้องคอยตอบคำถามเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งวันแน่ๆ คุณแค่บอกพวกเขาก็พอว่าร้านเราถูกพวกก่อกวนมา” ซูหยางบอกเธอก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนวด ลูกค้าคนแรกเข้ามาในร้านหลังจากนั้นไม่กี่นาที และก็เป็นไปตามที่ซูหยางคาดไว้ ลูกค้าคนนั้นถามเหมยซิงเกี่ยวกับสภาพของร้าน “ใช่ค่ะ ร้านของเราถูกพวกคนไม่ดีมาทำลายข้าวของ” เหมยซิงตอบ และเธอก็กล่าวต่อว่า “แต่คุณไม่ต้องกังวลไปนะคะ เพราะพวกเราจะตามหาคนผิดมาลงโทษให้ได้ค่ะ!” “ฉันก็หวังว่าพวกคุณจะจับตัวคนผิดได้นะ” วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว “อา... ฉันเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกว่าปกติเสียอีก” เหมยซิงฟุบลงบนเก้าอี้ด้วยความหมดแรง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการตอบคำถามเดิมซ้ำๆ จะใช้พลังงานมากมายขนาดนี้ มันเป็นประสบการณ์ที่เธอจะไม่มีวันลืมเลย “ฉันหวังจริงๆ ว่าเรื่องนี้จะไม่ยืดเยื้อไปนานกว่านี้นะ” เธอถอนหายใจ ทั้งสองกลับไปที่โรงแรมหลังจากนั้นไม่นาน วันถัดมา ถึงคราวของเหมยอิงที่ต้องมาทำงานกับซูหยาง... “ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?” ซูหยางพึมพำเมื่อเห็นว่าสภาพร้านยังเหมือนเดิม “คุณพูดเหมือนอยากให้ร้านถูกทำลายอีกอย่างนั้นแหละ...” เหมยอิงมองเขาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นผมจะจับตัวคนร้ายได้ยังไง?” “ถ้าคุณจับตัวพวกมันได้ คุณจะทำยังไงกับพวกมันคะ?” เหมยอิงถามด้วยความสงสัย “ผมก็จะฆ่าพวกมันให้หมดน่ะสิ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนอีกฝ่ายตกใจ เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเหมยอิง ซูหยางก็หลุดหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า “ผมล้อเล่นน่ะ” “ผมเป็นบัณฑิต อย่างน้อยผมก็คิดว่าตัวเองเป็นบัณฑิตนะ บัณฑิตเขาไม่ฆ่าคนกันหรอก... อย่างน้อยผมก็คิดแบบนั้นนะ” “ถึงคุณจะฆ่าพวกมัน... แต่มันก็เป็นเรื่องปกติในโลกแห่งการฝึกตนไม่ใช่เหรอคะ?” เหมยอิงถามขึ้นมาฉับพลัน “ใช่ นั่นก็ถูก คนบางคนฆ่าอีกคนเพียงเพราะมองหน้าไม่ถูกใจ มันเป็นโลกที่โหดร้ายที่มีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด” “และเป็นที่ที่ผู้อ่อนแอต้องพึ่งพาผู้ที่แข็งแกร่งเพื่อจะมีชีวิตรอด... เหมือนกับฉัน...” ซูหยางมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “ทุกคนเริ่มต้นจากความอ่อนแอทั้งนั้น สิ่งที่คุณทำต่างหากที่กำหนดคุณค่าในตัวคุณจริงๆ มีคนมากมายที่อ่อนแออย่างเหลือเชื่อแต่กลับมีอิทธิพลและทรงอำนาจ ถึงอย่างไร ความแข็งแกร่งก็ไม่ใช่พลังเพียงอย่างเดียวที่มีอยู่ในโลกนี้” ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็เข้าไปในอาคารและเริ่มต้นวันทำงานอีกครั้ง เมื่อสิ้นสุดวัน พวกเขากลับโรงแรมโดยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้น ทั้งสองดำเนินกิจวัตรเช่นนี้ต่อไปอีกสองสามวัน ในขณะเดียวกัน ณ ที่แห่งหนึ่งในเมืองแห่งความสำราญ กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงดื่มสุราและพูดคุยกัน “หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปแล้ว แต่ร้านนวดนั่นยังเปิดทำการตามปกติ ราวกับว่าพวกมันไม่ได้สนใจความพยายามของเราเลย” หนึ่งในนั้นกล่าว “เจ้าพวกเวร! ทั้งที่เราอุตส่าห์ลงแรงไปทำลายร้านมันขนาดนั้น! ฉันได้ยินมาว่ามันจัดการทำความสะอาดเสร็จภายในไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ!” “เราควรกลับไปที่นั่นแล้วทำลายมันอีกรอบ! คราวนี้เราต้องทำลายร้านให้ราบจนไม่มีที่ให้พวกมันได้ทำงานอีก!” “เห็นด้วย! มาเผาไอ้ร้านขยะนั่นให้สิ้นซากกัน!” ดังนั้น คนกลุ่มนี้จึงรอจนกระทั่งเลยเที่ยงคืนไปไกล ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านนวดสวรรค์เหมือนเช่นเคย แต่ทว่าวันนี้พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายข้าวของ พวกมันมาเพื่อทำลายร้าน—เพื่อเผาอาคารทั้งหลังให้ราบเป็นหน้ากลอง เพื่อไม่ให้ซูหยางแกล้งทำเป็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยได้อีกต่อไป เจ้าของธุรกิจแถวนั้นสังเกตเห็นกลุ่มคนดังกล่าวและจำได้ทันทีว่าคือกลุ่มเดียวกับคราวที่แล้ว พวกเขาต่างพากันสงสัยว่าพวกมันจะกลับมาทำลายร้านนวดสวรรค์อีกหรือไม่ แน่นอนว่าทุกคนหวังให้เป็นเช่นนั้น ดังนั้นจึงไม่มีใครยื่นมือเข้าไปขัดขวาง และเฝ้าดูขณะที่คนกลุ่มนั้นเริ่มเทของเหลวบางอย่างที่มีเชื้อเพลิงไวไฟสูงราดไปรอบๆ ร้านนวดสวรรค์ เมื่อคนอื่นๆ เห็นดังนั้น พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าพวกมันไม่ได้มาแค่ทำลายข้าวของ แต่จะเผาร้านทิ้งทั้งหลัง! ถึงกระนั้น ก็ไม่มีใครบนถนนคิดจะเข้าไปยุ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ในขณะเดียวกัน ภายในโรงแรมแห่งหนึ่ง ซูหยางที่กำลังฝึกตนอยู่อย่างเงียบเชียบก็ลืมตาขึ้นทันที และเผยรอยยิ้มเย็นเยียบออกมาบนใบหน้า “ในที่สุด ก็ตัดสินใจโผล่หัวออกมาจนได้สินะ...”