Chapter 1445 Seclusion ป่าต้องห้าม หมู่บ้านเฟย์ แสงแดดสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า แสงนั้นลอดผ่านแมกไม้เขียวขจี สายลมอ่อนๆ พัดผ่านไปมาอยู่กลางหมู่บ้าน ในที่แห่งนั้น หญิงสาวผมดำกำลังนั่งอยู่บนโขดหินราบเรียบ โดยมีกลุ่มเด็กๆ ห้อมล้อมรอบตัวเธอ พวกเขาตั้งใจฟังในสิ่งที่เธอพูดพลางหัวเราะคิกคักกับคำพูดของเธอ “จำไว้นะพวกหนุ่มๆ ต้องเป็นสุภาพบุรุษ” เธอกล่าว ซึ่งนั่นเรียกเสียงหัวเราะจากเด็กๆ ได้อีกรอบ “ส่วนพวกหนูๆ ห้ามเข้าไปในโรงอาบน้ำที่มีเด็กผู้ชายอยู่นะ” เด็กหญิงคนหนึ่งในกลุ่มที่อายุน้อยที่สุดยกมือขึ้นก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและความอยากรู้อยากเห็น “พี่เคลียคะ โรงอาบน้ำคืออะไรเหรอคะ?” เคลียรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เผลอพูดถึงสิ่งที่พวกเด็กๆ ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่จะได้สัมผัสจริงๆ เธอจึงตัดสินใจพาพวกเขาไปยังพื้นที่โล่งในหมู่บ้าน ก่อนจะใช้เวทมนตร์สร้างบ่อน้ำขึ้นมา ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเด็กๆ เธอจุ่มมือลงไปในบ่อและมีแสงจางๆ ปรากฏขึ้นภายในน้ำ ประกายแห่งความตื่นตะลึงฉายชัดในดวงตาของเด็กๆ ขณะที่พวกเขาเฝ้ามองฟองอากาศเริ่มผุดขึ้นบนผิวน้ำพร้อมกับอุณหภูมิของน้ำที่สูงขึ้น ไม่นานนัก ไอความร้อนก็เริ่มพวยพุ่งออกมา เคลียยิ้มอย่างภูมิใจกับสิ่งที่ทำลงไป เธอพบว่าความสามารถในการร่ายเวทมนตร์นอกเหนือจากธาตุที่ตนเองถนัดนั้นพัฒนาขึ้นมาก เธอหันกลับมาแล้วกวักมือเรียก เด็กๆ ไม่รอช้ารีบกระโจนลงไปในบ่อกันอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้นเมื่อมองดูเด็กๆ ทุกคนเพลิดเพลินกับช่วงเวลาในบ่อน้ำชั่วคราวที่เธอสร้างขึ้น พวกเขาเล่นกันอย่างรื่นเริงและสาดน้ำใส่กัน อันที่จริงพวกเขาสนุกกันมากจนเด็กที่โตกว่าก็อดใจไม่ไหวและตัดสินใจเข้าร่วมด้วย ในจำนวนนั้นรวมถึงฝาแฝดอย่างลิลิธและเลลิธด้วย ส่วนกลิต้า น้องเล็กของพี่น้องตระกูลเฟย์เดินเข้ามาหาเคลีย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมลงไปแช่น้ำ เธอจึงถามอย่างสงสัยว่า “พี่เคลียไม่ลงไปเล่นด้วยกันเหรอคะ?” เมื่อถูกถามโดยไม่ทันตั้งตัว เคลียหันไปหาเด็กสาวร่างเล็กแล้วส่ายหน้าเบาๆ พลางกล่าวว่า “ไม่ล่ะ พี่ไม่คิดว่าจะแช่น้ำอุ่นไปอีกสักพัก” “ทำไมล่ะคะ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” เธอสบสายตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิดของเด็กสาวผมดำคนนั้นก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบว่า “พี่ไม่อยากพูดถึงมัน” หลังจากพูดจบ เคลียก็หันหลังเดินออกจากกลุ่มที่กำลังสนุกสนานทันที เธอเดินออกจากหมู่บ้านผ่านป่าทึบมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็มาถึงจุดหมาย มันคือกระท่อมหลังเล็กที่เคยเป็นที่พักของเอเมอรี่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปในกระท่อมที่ทรุดโทรม เธอก็เห็นชายหนุ่มคนที่เธอกำลังรอคอย ในมือของเขาถือชามซุปที่ปรุงสุกใหม่ๆ ก่อนจะหันมาพูดว่า “เคลีย ขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะ... ฉันมาแล้ว” ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เธอรับชามที่เขายื่นให้แล้วรีบซดจนหมดสิ้น มันเป็นซุปที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยทานมา แต่ทว่าเธอก็รู้ดีแก่ใจว่าเอเมอรี่ไม่สามารถปรุงซุปได้อร่อยขนาดนี้ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ “ภาพลวงตาพวกนี้มันผิดพลาดไปหมด...” ทันทีที่พูดจบ ร่างของเอเมอรี่ที่กำลังยิ้มก็สลายกลายเป็นควัน ทิ้งให้หญิงสาวอยู่เพียงลำพังในกระท่อมที่มืดสลัว เธอถอนหายใจยาว นั่นคือทั้งพรและคำสาปของการมีทักษะการอ่านจิตอันทรงพลัง ซึ่งเธอฝึกฝนมาโดยตลอด การที่สามารถสร้างสิ่งที่ปรารถนาได้ ทำให้เธอมักจะเผลอสร้างสิ่งที่เธอถวิลหาออกมาเสมอ เคลียกวาดสายตามองไปรอบภายในกระท่อมก่อนจะเดินไปที่เตียงว่างเปล่าแล้วนั่งขัดสมาธิลงบนนั้น จากนั้นเธอก็หลับตาลงและเริ่มฝึกฝนเทคนิคการทำสมาธิ [หล่อหลอมจิตวิญญาณ] ต่อทันที เธอได้สำเร็จระดับที่สองของเทคนิคนั้นในช่วงเวลาที่อยู่ที่พระราชวังโครโนส ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอยังคงแบ่งเวลาสำหรับการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ฝึกซ้อมเกือบทุกคืนตลอดระยะเวลาที่อยู่ในโรม และเกือบตลอดเวลาหลังจากที่เธอกลับมายังอังกฤษเมื่อสี่เดือนที่แล้ว หนึ่งปีเต็มแล้วนับตั้งแต่เธอกลับมายังโลก แต่เธอยังคงไม่สามารถบรรลุระดับขั้นใหม่หรือแสดงสัญญาณใดๆ ออกมาเลย ซึ่งนั่นเริ่มทำให้เธอกังวลใจจริงๆ ขณะที่เธอจมดิ่งอยู่กับการทำสมาธิ อีกวันหนึ่งก็ผ่านพ้นไป การรอคอยข่าวคราวของเอเมอรี่ยังคงดำเนินต่อไป เมื่อแสงตะวันยามเช้าปรากฏขึ้น เธอก็กลับมาพบกับเด็กๆ แห่งหมู่บ้านเฟย์อีกครั้ง เด็กๆ ทักทายเธออย่างกระตือรือร้น รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าขณะที่พวกเขาพูดคุยถึงเรื่องการแช่น้ำเมื่อวานอย่างตื่นเต้น ชัดเจนว่าพวกเขาต้องการอะไร แต่เคลียไม่ได้วางแผนจะปล่อยให้พวกเขาเล่นสนุกมากนัก “เอาล่ะทุกคน ใจเย็นๆ ก่อน วันนี้เราจะไม่เล่นกันนะ มาฝึกฝนกันต่อดีกว่าไหม?” เธอกล่าวโดยทำเป็นไม่สนใจสายตาออดอ้อนของเด็กๆ หลังจากใช้เวลาหกเดือนในโรม ประสบการณ์นั้นทำให้มุมมองของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทุกวันนี้ นอกเหนือจากการฝึกฝนแล้ว เธอยังใช้เวลาส่วนหนึ่งในการสอนทำสมาธิและพัฒนาความเข้าใจด้านพลังวิญญาณให้กับเด็กๆ ที่มีพรสวรรค์ในหมู่บ้านเฟย์อีกด้วย สถานที่ที่เธอเลือกเป็นสนามฝึกซ้อมไม่ใช่ที่ไหนอื่นนอกจากศาลเจ้าไกอา ซึ่งมีความเข้มข้นของพลังวิญญาณสูง ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับชาวบ้าน ทุกคนแม้กระทั่งเด็กๆ จึงสามารถสำรวมตนเองได้เมื่อฝึกซ้อมภายในศาลเจ้า สำหรับเคลีย เมื่อใดก็ตามที่เธออยู่ในศาลเจ้า เธอจะให้ความสนใจเป็นพิเศษกับการเพิ่มความเชี่ยวชาญในธาตุน้ำ ในบรรดาธาตุทั้งสี่ที่เธอมีความถนัด ธาตุน้ำเป็นสิ่งที่เธอมีความเข้าใจน้อยที่สุด ดังนั้นศาลเจ้าเฟย์ที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณอันอุดมสมบูรณ์จึงเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมสำหรับเธอในการชดเชยจุดด้อยของตนเอง [ยินดีด้วย คุณได้บรรลุระดับขั้นในธาตุน้ำ] [พลังวิญญาณเพิ่มขึ้น] [คลีโอพัตรา] [พลังต่อสู้: 125 (95)] [พลังวิญญาณ: 995 (925)] [ระดับสาวกขั้น 9 - จุดสูงสุดของเสาพลัง 9 ต้น] [สายฟ้า - 4 เสา] [ลม - 2 เสา] [น้ำแข็ง - 2 เสา] [น้ำ - 1 เสา] —--- การแจ้งเตือนทำให้เธอดีใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าจริงๆ แล้วพลังวิญญาณของเธอจะเพิ่มขึ้นเพียงแค่หนึ่งจุดก็ตาม แต่นั่นก็นับเป็นจุดที่สามที่เธอได้รับตลอดทั้งปีนับตั้งแต่กลับมายังโลก ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอทุ่มเททำมาตลอดหลายเดือนในหมู่บ้านเฟย์ นั่นคือการฝึกฝนและพัฒนาตนเองให้ก้าวไกลยิ่งขึ้น หลังจากฝึกซ้อมกับเด็กๆ เฟย์มาทั้งวัน เคลียก็รวบรวมพวกเขาเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่คาดหวัง “เอาล่ะ ให้พี่ดูหน่อยสิว่าพวกเธอพัฒนาขึ้นมากแค่ไหน”